V SA/Wa 2819/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska (spr.), Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Protokolant st. sekr. sąd. - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2014 r. sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia kosztów egzekucyjnych; oddala skargę. Z akt sprawy wynika, że Dyrektor [...] Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. wszczął postępowanie egzekucyjne wobec G. Sp. z o.o. w W. (dalej skarżący) w oparciu o własne tytuły wykonawcze z [...].05.2012r. nr [...], obejmujące zaległości z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres od marca 2006r. do października 2009r., w łącznej kwocie należności głównej 92.724,80 zł. Wystawienie powyższych tytułów wykonawczych poprzedzone zostało przesłaniem upomnień z [...].12.2011r. od nr [...] (potwierdzenie odbioru z 22.02.2012r.), wzywających do wykonania w/w obowiązków. W celu realizacji należności objętych przedmiotowymi tytułami wykonawczymi, organ egzekucyjny, sporządził w dniu [...].08.2012r., zawiadomienia od nr [...], o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego, które skierował do K. w W. Zawiadomienia o zajęciu doręczono dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu [...].08.2012r., zaś na adres zobowiązanej Spółki w dniu [...].08.2012r. Wnioskiem z [...].09.2012r., skierowanym do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] Oddział w W., pełnomocnik zobowiązanej spółki, wniósł m.in. o umorzenie kosztów egzekucyjnych powstałych w toku postępowania prowadzonego w celu wyegzekwowania zaległości z tytułu składek ubezpieczeniowych za okres od marca 2006r. do października 2009r. W uzasadnieniu powyższego wniosku jego autor stwierdził, że Spółka nie posiada żadnych aktywów z których mogłaby być przeprowadzona egzekucja zobowiązań, wobec czego zachodzi całkowita nieściągalność zadłużenia. W odpowiedzi na przedmiotowy wniosek, postanowieniem z [...].11.2012r. nr [...], Dyrektor [...] Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. odmówił umorzenia kosztów egzekucyjnych w kwocie 8.896,70 zł, powstałych w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec G. Sp. z o.o. na podstawie w/w tytułów wykonawczych. Po rozpatrzeniu zażalenia, Dyrektor Izby Skarbowej w W. w dniu [...].03.2013r. wydał postanowienie nr [...], którym uchylił w całości postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. z [...].11.2012r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy wskazał, że przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia spowodowane było złożeniem przez pełnomocnika w toku postępowania zażaleniowego dokumentów dot. G. Sp. z o.o., przedstawiających inne wartości aktywów i pasywów, niż dokumenty którymi dysponował organ pierwszej instancji w trakcie prowadzonego postępowania dotyczącego umorzenia kosztów egzekucyjnych. W związku z tym Dyrektor IS uznał, iż zachodzi zasadność ponownego przeanalizowania kondycji finansowej spółki. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Dyrektor [...] Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. wydał postanowienie nr [...] z [...].06.2013r., w przedmiocie odmowy umorzenia kosztów egzekucyjnych w kwocie 8.896,70 zł, powstałych w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] z dnia [...].05.2012r. Organ odwoławczy podkreślił, że we wniosku z [...].09.2012 r. strona deklaruje chęć współpracy z ZUS celem uregulowania należności, jednakże nie dysponuje środkami wystarczającymi na spłatę całości zobowiązań z odsetkami i kosztami dodatkowymi. Ponadto, jak wskazał organ pierwszej instancji z dokumentów zgromadzonych w przedmiotowej sprawie wynika, że w 2009 r. Spółka wykazała przychody ze sprzedaży w kwocie 332 402,75 zł, natomiast w latach 2010 i 2011 Spółka nie osiągała żadnych przychodów. Spółka zaprzestała działalności w III kwartale 2009 r. i od tej pory nie wykonuje żadnych aktywności co jest odzwierciedleniem wartości wskaźników w badanych okresie (2009-2011). Spółka, co zaznaczył Dyrektor ZUS nie posiada zdolności kredytowej oraz zobowiązań długoterminowych, a jedynym wierzycielem Spółki jest ZUS. Spółka posiadała aktywa w kwocie 115 065,22 zł oraz kapitał własny o wartości 22 466,70 zł, jednakże zgodnie z ustawą o rachunkowości wszystkie przeterminowane nieściągalne należności dotyczyły 2008 i 2009 i zostały przeksięgowane na koszty operacyjne. Organ pierwszej instancji wskazał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego ani komornik nie stwierdził braku majątku, z którego można prowadzić egzekucje:— ponadto strona mając świadomość zobowiązań wobec ZUS spłaciła zobowiązania wobec innych podmiotów. Aktualnie zobowiązania jakie pozostały Spółce do uregulowania są wobec ZUS oraz wobec firmy A. Sp. z o.o., które powstało poprzez błędnie wykonany przelew przez firmę A. Sp. z o.o. na konto G. Sp. z o.o. (wezwanie do zapłaty z dnia 22.02.2013 r. na kwotę 38 429,80 zł). Wpłata ta została zaliczona na poczet zadłużenia wobec ZUS, które objęte jest postępowaniem egzekucyjnym. Jednocześnie Dyrektor ZUS zauważył, że w dniu 01.05.2009 r. Spółka sprzedała wyposażenie restauracji na kwotę 130000,00 zł i nie dokonała żadnej wpłaty tytułem zaległości w ZUS. W dniu [...].10.2012r. zawarta została umowa pożyczki pomiędzy D. K., a G. Sp. z o.o. na kwotę 50 000,00 zł w i dniu 15.10.2012r. spółka dokonała wpłaty w kwocie 43 789,72 zł na poczet spłaty zadłużenia. Ponadto organ prowadzący postępowanie podkreślił, że nie można stwierdzić nieściągalności dochodzonego zobowiązania. Wszczęte postępowanie egzekucyjne doprowadzi do pokrycia wydatków egzekucyjnych. Po rozpatrzeniu zażalenia, Dyrektor IS w W. postanowieniem z [...] września 2013r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że skierowanie dochodzenia zaległości na drogę postępowania egzekucyjnego generuje powstanie kosztów egzekucyjnych. Podlegają one egzekucji na równi z należnością główną i odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie. Dyrektor IS w W. nadmienił, że umorzenie kosztów egzekucyjnych jest orzeczeniem fakultatywnym, organ ma prawo do odstąpienia od dochodzenia kosztów od zobowiązanego, jednakże nie jest do takiej decyzji zobligowany. A zatem rozstrzygnięcie w przedmiocie umorzenia kosztów egzekucyjnych ma charakter uznaniowy, zgodnie z art. 64e § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ nadzoru wskazał, odnosząc się do zaistnienia przesłanki nieściągalności, że wielu pismach Spółki, pojawiają się stwierdzenia, iż Spółka deklaruje chęć współpracy z ZUS, że możliwa będzie spłata zadłużenia płatnika ze środków pozyskanych od wspólników. Jednocześnie Strona oczekuje umorzenia kosztów egzekucyjnych i od pozytywnego rozstrzygnięcia w tej kwestii uzależnia rozpoczęcie spłaty zaległości składkowych. Wobec powyższego należy uznać, że skoro Strona jest w stanie uzyskać środki na spłatę zobowiązań składkowych, może również uregulować powstałe koszty egzekucyjne. Niezaprzeczalne jest, że sytuacja finansowa G. Sp. z o.o. jest trudna, jednak wobec zapewnień Spółki, że spłaci istniejące zadłużenie w wysokości, kilkudziesięciu tysięcy złotych, organ egzekucyjny nie mógł uznać, iż w sprawie zaistniała przesłanka nieściągalności kosztów egzekucyjnych w wysokości 8.896,70 zł. Organ odwoławczy wskazał również, że ZUS rozpoczął procedurę zmierzającą do zawarcia układu ratalnego dot. spłaty zaległych składek ubezpieczeniowych. Postępowanie w sprawie udzielenia układu ratalnego zostało wszczęte tym samym wnioskiem co postępowanie w sprawie umorzenia kosztów egzekucyjnych. Strona obecnie dążąc do uznania że zachodzi całkowita nieściągalność kosztów egzekucyjnych pośrednio również zaprzecza zasadności ewentualnego przyznania przywileju w postaci rozłożenia na raty należności składkowych. Biorąc pod uwagę deklarowaną przez Spółkę możliwość uregulowania zobowiązań składkowych należy stwierdzić, iż kwota 8.896.70 zł. nie jest znacznym obciążeniem dla Spółki. Zdaniem Dyrektora IS w W. w sprawie nie zachodzi również wymieniona w art. 64e § 1 ww. ustawy przesłanka ważnego interesu publicznego, która przemawiałaby za umorzeniem kosztów egzekucyjnych. Organ odwoławczy podkreślił, że Spółka częściowo uregulowała istniejące zaległości składkowe, w dniu 15.10.2012r., istnieje zatem możliwość dalszej spłaty zobowiązań, nawet jeżeli środki na ich regulowanie będą pochodzić z pożyczek. Strona nie może wybiórczo wskazywać na zobowiązania które chce spełnić, ma bowiem obowiązek czynić wszelkie kroki do spłacenia całości należności. Na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. strona reprezentowana przez pełnomocnika wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając, że postanowienie wydane zostało z naruszeniem: 1) art. 64e § 2 pkt 1 ustawy z 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012r. poz. 1015 ze zm.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji, uznanie, że skarżący jest w stanie ponieść koszty egzekucyjne bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej, wobec czego w stosunku do skarżącego nie zachodzą przesłanki do umorzenia kosztów egzekucyjnych, 2) art. 64 § 2 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez uznanie, że za umorzeniem kosztów egzekucyjnych nie przemawia ważny interes publiczny, 3) art. 28 ustawy z 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2009r., Nr 205, poz. 1585 ze zm.), przez jego niezastosowanie, 4) art. 7, art. 77 i art. 80 kpa w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przez zaniechanie rozpatrzenia całości materiału dowodowego na tle całokształtu wniosku strony, a nie jedynie w obrębie samej kwoty kosztów egzekucyjnych. Z uwagi na powyższe pełnomocnik skarżącego zwrócił się o uchylenie wydanych przez organy obu instancji postanowień i zasądzenie kosztów prowadzonego postępowania. Uzasadniając pierwszy z zarzutów skargi pełnomocnik strony wskazał, że Dyrektor Izby Skarbowej w W. zobowiązania spółki G. wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi wynoszą ok. 140 tysięcy zł., spółka nie posiada własnego majątku, nie ma zdolności kredytowej, a konto bankowe jest zajęte przez ZUS. Zdaniem autora skargi organ nadzoru nie wskazał jakie aktywa czy składniki majątku spółki przemawiają za brakiem całkowitej nieściągalności, a lakoniczne stwierdzenie, że sytuacja spółki jest trudna nie stanowi zdaniem pełnomocnika odniesienia do rzeczywistej sytuacji finansowej zobowiązanego. Ponadto w opinii wnoszącego skargę, organ drugiej instancji wyszedł poza swoje kompetencje, gdyż ocena zasadności wniosku o rozłożenie na raty należy do ZUS, a nie do Izby Skarbowej. Pełnomocnik skarżącej spółki nie zgadza się także na przyjętą przez organ nadzoru interpretację pojęcia "ważnego interesu publicznego", gdyż w sytuacji spółki prowadzenie egzekucji na wszelką cenę będzie kosztowne i długotrwałe, a skutki działań niepewne. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymał dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zdaniem sądu skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych aktów administracyjnych sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ten wynik, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm.; powoływanej dalej jako "p.p.s.a."). Na wstępie należy wyjaśnić, że postępowanie w sprawie umorzenia kosztów egzekucyjnych w niniejszej sprawie prowadzone było na podstawie art. 64 e ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz.1954). Art. 64 e § 2 ustawy stanowi, że koszty egzekucyjne mogą być umorzone, jeżeli: 1) stwierdzono nieściągalność od zobowiązanego dochodzonego obowiązku lub gdy zobowiązany wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej; 2) za umorzeniem przemawia ważny interes publiczny; 3) ściągnięcie tylko kosztów egzekucyjnych spowodowałoby niewspółmierne wydatki egzekucyjne. We wniosku o umorzenie kosztów egzekucyjnych strona wskazała dwie przesłanki uzasadniające w jej ocenie umorzenie kosztów egzekucyjnych, a mianowicie, że nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej oraz że za umorzeniem przemawia ważny interes publiczny. W świetle powołanego przepisu, podzielić należy pogląd organów egzekucyjnych, że instytucja umorzenia kosztów egzekucyjnych zbudowana są przy zastosowaniu uznania administracyjnego. W świetle zaś ukształtowanej w doktrynie i zaakceptowanej w orzecznictwie sądów administracyjnych koncepcji interpretacyjnej przepisów, zbudowanych na zasadzie uznania administracyjnego, nawet stwierdzenie, że w sprawie występują okoliczności świadczące o spełnieniu określonych przepisami przesłanek, może, lecz nie musi prowadzić do rozstrzygnięcia pozytywnego dla wnioskodawcy. Prawem do umorzenia kosztów egzekucyjnych dysponuje w tym przypadku organ egzekucyjny, który może, ale nie musi, umorzyć tych kosztów. Sama odmowa umorzenia kosztów egzekucyjnych nie narusza prawa zarówno wtedy, gdy wystąpiły przesłanki ich umorzenia, jak i wtedy, gdy nie miały one miejsca (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 1998 r., sygn. akt I SA/Łd 1811/96; LEX nr 31877). Sądowa kontrola legalności rozstrzygnięć wydanych w ramach uznania administracyjnego sprowadza się do zbadania, czy wydanie rozstrzygnięcie zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym, tzn. czy organ egzekucyjny prawidłowo zebrał materiał dowodowy i rozważył wszelkie okoliczności mogące mieć wpływ na wybór możliwości rozstrzygnięcia w zakresie udzielenia bądź odmowy udzielenia ulgi. Należy jednakże podkreślić, że choć uznanie administracyjne wyraża się w możliwości negatywnego dla strony rozstrzygnięcia nawet przy ustaleniu istnienia przesłanek zastosowania ulgi, to nie oznacza to uznaniowej oceny, w danym stanie faktycznym sprawy, okoliczności odpowiadających kierunkowym przesłankom wyboru. Dokonując ustaleń organ orzekający ma obowiązek działać według zasad wynikających z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. i ocenić wyniki postępowania wyjaśniającego w granicach swobodnej oceny dowodów na podstawie wiedzy i zasad doświadczenia życiowego, wysnuwając z zebranego materiału dowodowego wnioski logicznie uzasadnione. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie egzekucyjne obu instancji dokonały całościowej oceny materiału dowodowego przedstawiając ją w uzasadnieniu obu postanowień. Rozstrzygnięcie podjęte w wyniku powyższej oceny, mimo że niezgodne z oczekiwaniami skarżącego nie może oznaczać, iż przeprowadzone postępowanie było niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa. W szczególności nie można zgodzić się z pełnomocnikiem skarżącego, iż organy egzekucyjne nie odniosły się do sytuacji finansowej spółki, gdyż prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe w sprawie i dokonały oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Z akt sprawy wynika bowiem, że organy zbadały dokumentację obrazującą sytuację finansową skarżącego, przeanalizowały tę sytuację na przestrzeni lat 2009 – 2011r. Spółka G. zajmowała się wprowadzaniem towarów z krajów UE na rynek poprzez sieć supermarketów, jednocześnie prowadząc działalność gastronomiczną. W roku 2009 spółka wykazała przychody ze sprzedaży w kwocie 332.402,75 zł., natomiast w latach 2010 i 2011 nie osiągnęła żadnych przychodów. Analizując przedstawione przez spółkę dokumenty organ egzekucyjny stwierdził brak jakichkolwiek aktywności gospodarczej, czyniąc to poprzez stosowne porównania w zakresie majątku spółki określonego w aktywach trwałych i obrotowych, przychodów netto, kosztów działalności operacyjnej. Organy wzięły ponadto pod uwagę wyjaśnienia pełnomocnika skarżącego, zawarte we wniosku z 14.09.2012r. oraz pismach procesowych składanych w toku postępowania, w piśmie z dnia 3.12.2012r. oraz piśmie z 24.01.2013r. wraz z dołączonym bilansem "Spółki G.", rachunkiem zysków i strat, piśmie z 18.04.2013r., czy piśmie z 14.05.2013r. W związku z powyższym organ egzekucyjny zasadnie odniósł się do braku przesłanki nieściągalności jako elementu koniecznego do rozważenia możliwości umorzenia kosztów egzekucyjnych. Spółka G. ma możliwość spłaty zadłużenia ze środków pozyskanych od członków zarządu, wspólników, w dniu 10 października 2012r. zawarta została w imieniu spółki umowa pożyczki z jej wspólnikiem D. K. na kwotę 50.000 i w dniu 15 października 2012r. spółka dokonała na konto ZUS wpłaty w kwocie 43.789,72 zł. na poczet spłaty zadłużenia. W dniu 1 maja 2009r. spółka sprzedała wyposażenie restauracji na kwotę 130000 zł. Pełnomocnik spółki w ww. wymienionych pismach deklaruje możliwość podjęcia układu ratalnego z ZUS, czyli planuje uregulować powstałe zadłużenie. Przy tym autor skargi zarzuca w sposób niezrozumiały dla Sądu, że ocena zasadności wniosku o rozłożenie na raty została przeprowadzona przez Izbę Skarbową, a nie przez ZUS. Organ odwoławczy w treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, jedynie informacyjnie wskazał, że wniosek o udzielenie układu ratalnego jest rozpatrywany przez ZUS, a stwierdzenie całkowitej nieściągalności kosztów egzekucyjnych na chwilę obecną zaprzecza zasadności rozpatrywania rozłożenia na raty należności składkowych. Nie oznacza to jednak, że Dyrektor IS ocenia zasadność wniosku o układ ratalny, gdyż to nie należy do jego kompetencji. Z tych względów, za niezasadny Sąd uznał zarzut pełnomocnika skarżącego, że organy pierwszej i drugiej instancji nie dokonały rozpatrzenia całości materiału dowodowego na tle całokształtu wniosku strony, a nie jedynie w obrębie samej kwoty kosztów egzekucyjnych. W prowadzonym postępowaniu, organy egzekucyjne prawidłowo i zgodnie z wnioskiem strony z 14 września 2012r. rozważyły możliwość m.in. umorzenia kosztów egzekucyjnych. Pełnomocnik skarżącego nie wykazał, że spółka nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla jej sytuacji materialnej. Uprawnione były także wnioski organu, że w sytuacji ekonomicznej spółki ewentualna pomoc publiczna nie ma istotnego wpływu na poprawę jego płynności finansowej. Wskazując, że kwota należnych kosztów egzekucyjnych stanowi jedynie procent wielkości zadłużenia, które dzięki pożyczce, spłacie ratalnej, czy sprzedaży środków trwałych mogą zostać spłacone. Strona nie prowadzi działalności (zaprzestała w III kwartale 2009r.) tak, że poniesienie tych kosztów nie wpłynie ujemnie na kondycję finansową spółki. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy egzekucyjne prawidłowo dokonały również oceny istnienia przesłanki umorzenia ze względu na "ważny interes publiczny". Zdaniem Sądu wobec tak pojęcie to powinno być oceniane, z uwzględnieniem wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów państwa, a także wyeliminowania takich sytuacji, w których rezultatem braku zapłaty należności będzie obciążenie Skarbu Państwa kosztami egzekucji. Na pewno jednak interes publiczny nie może być utożsamiany z subiektywnym przekonaniem wnioskodawcy o zasadności umorzenia tych kosztów. Autor skargi wskazuje na kosztowną i długotrwałą egzekucję z majątku spółki, której skutek może być niepewny. Przy ocenie tej okoliczności należy uwzględnić zasadność obciążenia państwa, a w rezultacie całego społeczeństwa kosztami udzielonej w ten sposób pomocy. Niemożność jednoznacznego zdefiniowania tego pojęcia powoduje, że w każdym indywidualnym przypadku jego znaczenie może uwzględniać różne aspekty. "Interes publiczny", o jakim mowa w przepisach u.p.e.a., musi być przy tym tego rodzaju, aby można było określić go przymiotnikiem "ważny". Rację ma Dyrektor Izby Skarbowej wskazując na znaczenie tej okoliczności. Użycie tego pojęcia podkreśla bowiem wyjątkowość zastosowania instytucji umorzenia kosztów postępowania egzekucyjnego z uwagi na tenże interes; a także, że są to należności związane z przymusowym dochodzeniem zapłaty. Nie można postawić spółki w roli uprzywilejowanego podmiotu względem innych, które wywiązują się z konieczności poniesienia kosztów prowadzonej działalności gospodarczej. Organy egzekucyjne uznały prawidłowo, że powołane okoliczności nie uzasadniają umorzenia kosztów egzekucyjnych w świetle przesłanek określonych w art. 64 § 2 ustawy. Niezasadny jest zarzut pełnomocnika skarżącego dotyczący niezastosowania trybu art. 28 wnikającego z treści art. 28 ust. 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, ponieważ do kosztów egzekucyjnych nie mają zastosowania unormowania art. 28 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych. Reasumując co napisano dotychczas podkreślić należy, że organ egzekucyjny w toku postępowania podjął czynności niezbędne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrał dowody w celu ustalenia występowania ustawowych przesłanek do podjęcia rozstrzygnięcia. Ustalenia organu egzekucyjnego uzasadnione są zebranymi w sprawie dowodami, a dokonana ocena zebranego materiału dowodowego nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów zawartej w art. 80 k.p.a. W procesie dochodzenia do wydanych w sprawie postanowień uwzględniono całokształt okoliczności faktycznych mających wskazywać na przesłanki do umorzenia kosztów egzekucyjnych przewidziane art. 64e u.p.e.a., uzasadniające umorzenie tych kosztów. Rozważono także przedstawione przez pełnomocnika argumenty dotyczące sytuacji finansowej skarżącej spółki. Wnioski z tej oceny, a także stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej co do argumentów podnoszonych przez pełnomocnika strony w toku postępowania zostały wyczerpująco przedstawione w uzasadnieniach zaskarżonych postanowień, jak tego wymaga art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu, jako że rozstrzygnięcie wydawane na podstawie art. 64e u.p.e.a. jest rozstrzygnięciem uznaniowym, w którym prawem do udzielenia ulgi dysponuje organ egzekucyjny uznać należało, iż wydane w niniejszej sprawie na podstawie prawidłowo zebranego i ocenionego materiału dowodowego postanowienia nieuwzględniające żądania spółki nie wykraczają poza granice uznania administracyjnego i nie naruszają prawa. Z tych wszystkich względów skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.