V SA/Wa 283/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Bożena Zwolenik (spr.), Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi O.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym; oddala skargę. Przedmiotem skargi złożonej przez O. K. (dalej: "Zobowiązany", "Skarżący", "Strona") jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia ... stycznia 2016 r. Nr ..., utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta S. W. z dnia ... kwietnia 2015 r. Nr .... Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. Postanowieniem z dnia ... kwietnia 2015 r. o numerze wskazanym wyżej, Prezydent m. st. W. w oparciu o art. 17 w zw. z art. 34 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r. poz. 1619), dalej: "u.p.e.a.", podjął zawieszone postanowieniem Prezydenta m. st. W. z dnia ... marca 2015 r. Nr ... postępowanie egzekucyjne, uznał za zasadny zarzut dotyczący anulowania opłaty dodatkowej Nr ..., uznał za zasadny zarzut dotyczący przedawnienia opłaty dodatkowej Nr ... oraz nie uznał pozostałych zarzutów zobowiązanego w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia ... lipca 2014 r.: Nr ..., Nr ..., Nr ... obejmujących zaległość z tytułu nieregulowanej opłaty dodatkowej wystawionej w związku z nieuiszczeniem opłaty za parkowanie pojazdu o numerze rejestracyjnym ... na obszarze strefy płatnego parkowania niestrzeżonego w W.. Zobowiązany wniósł zażalenie. Po rozpatrzeniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej: "SKO") stwierdziło, że brak podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że podstawę zarzutów zgłoszonych przez zobowiązanego stanowi art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., tj. uregulowanie opłat, ich anulowanie (umorzenie obowiązku), przedawnienie oraz brak podstaw prawnych wystawienia opłat (nieistnienie obowiązku). Prezydent m.st. W. działał w przedmiotowej sprawie zarówno w charakterze wierzyciela, jak i organu egzekucyjnego. Organ odwoławczy wskazał, że w sytuacji, gdy wierzycielem i organem egzekucyjnym jest ten sam podmiot, to w przypadku zgłoszenia przez stronę zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, nie przeprowadza się dodatkowego etapu postępowania egzekucyjnego w postaci uzyskania stanowiska wierzyciela, natomiast odniesienie się do tych zarzutów następuje w postanowieniu organu egzekucyjnego wydanym na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a. Natomiast w myśl art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j.t. Dz.U. z 2015 r. poz. 460), dalej: "ustawa o drogach publicznych", korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Stosownie do art. 13b ust. 1 tej ustawy opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Z kolei stosownie do treści art. 13f ust. 1 za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową. Rada gminy (rada miasta) określa wysokość opłaty dodatkowej, o której mowa w ust. 1, oraz sposób jej pobierania. Obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie i opłaty dodatkowej, jeżeli opłata za parkowanie nie zostanie uiszczona wynika z mocy prawa. Zgodnie z uchwałą Nr XXXVI/1077/2008 Rady m.st. W. z dnia 26 czerwca 2008 r. (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2008 r. Nr 138 poz. 4868 ze zm.) w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, wysokości i stawek opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie, wysokości opłaty dodatkowej oraz określenia sposobu pobierania tych opłat, strefa płatnego parkowania obejmuje obszar charakteryzujący się znacznym deficytem miejsc postojowych ograniczony wyszczególnionymi w niej ulicami. Strefę tę wyznaczają znaki: D-44 (początek), pod którym widnieje zapis "postój płatny w godz. 8-17" i D-45 (koniec), a sama ilość dostępnych do parkowania miejsc na terenie strefy uniemożliwia właściwym organom oznaczenie każdego miejsca możliwego do zaparkowania (art. 13b ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych). W rozpoznawanej sprawie, jak stwierdził organ, miejsca parkowania pojazdu Strony bez wniesienia opłaty za parkowanie znajdowały się w strefie płatnego parkowania, czego nie kwestionuje również sam Zobowiązany. Zdaniem SKO, na całym wydzielonym obszarze stanowiącym strefę płatnego parkowania, tj. na wszystkich drogach publicznych znajdujących się na tym obszarze istnieje obowiązek uiszczania opłaty za parkowanie pojazdu, co uwidocznione jest przy użyciu wymaganego oznakowania (pismo Zarządu Dróg Miejskich, dalej: "ZDM", z dnia ... listopada 2015 r. Nr ....). Natomiast pojęcie "wyznaczone miejsce" należy rozumieć jako miejsce wyznaczone do parkowania na drodze publicznej (art. 13b ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 4 pkt 2 w zw. z art. 1 ustawa o drogach publicznych), co nie oznacza, że jeżeli pojazd zostanie zaparkowany w strefie płatnego parkowania na drodze publicznej (chodniku, który stanowi jej część), ale w miejscu nieprzeznaczonym do parkowania, to korzystający nie ma obowiązku uiszczenia opłaty za parkowanie. W takiej sytuacji korzystający dodatkowo naraża się na inny rodzaj odpowiedzialności, np. karnoadministracyjnej. Organ podkreślił również, że Strona skorzystała z postępowania reklamacyjnego przed ZDM w odniesieniu do przedstawianych zarzutów i postępowanie to wskazało na zasadność obowiązku uiszczenia opłat dodatkowych. Reasumując, organ odwoławczy stwierdził, że dochodzone w niniejszej sprawie opłaty dodatkowe znajdują oparcie w ww. przepisach prawa powszechnie obowiązującego oraz prawa miejscowego - Uchwale Rady m.s. W. z dnia ... czerwca 2008 r., a zaskarżone postanowienie w całości odpowiada prawu. n -i . W skardze z dnia ... lutego 2016 r. Skarżący podniósł, że organ odwoławczy nie odniósł się w całości do przedstawionych zarzutów, powielając argumentację ZDM w W. oraz prezydenta m. s. W.. Skarżący wskazał, że w okresie, którego dotyczy spór miały miejsce uchybienia w zakresie oznakowania strefy płatnego parkowania. Stwierdził, że zarzuty, które podniósł można skierować wobec ZDM, który odpowiedzialność za prawidłowe oznakowanie miejsc postojowych przerzucał na kierowców i działał opieszale w zakresie uzupełniania brakującego oznakowania. ZDM nie dopełnił obowiązków, które nakłada na niego ustawa o drogach publicznych w art, 13b ust. 1: opłatę (...) pobiera się za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, iv wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze (...) oraz ust. 6 tegoż paragrafu organ właściwy do zarządzania ruchem na drogach w uzgodnieniu z zarządcą drogi zobowiązany jest do wyznaczania w strefie płatnego parkowania miejsc przeznaczonych na postój. Skarżący przywołał również orzeczenia sądów administracyjnych dotyczące kwestii oznakowania dróg publicznych stosownymi znakami drogowymi, jako przesłanki koniecznej do egzekwowania przewidzianych prawem opłat. Podkreślił, że w sprawie nie przeprowadzono żadnego merytorycznego postępowania wyjaśniającego, dotyczącego prawidłowości oznakowania miejsc, w których parkował, nie odniesiono się merytorycznie do zarzutów w tym zakresie. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. zważył, co następuje. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.). Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia pod względem jego zgodności z prawem Sąd stwierdza, że wbrew zarzutom skargi, postanowienie nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Skarga nie zasługuje zatem na uwzględnienie. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem skargi jest wydane w postępowaniu egzekucyjnym ostateczne postanowienie w przedmiocie zarzutu na postępowanie egzekucyjne, w którym Skarżący wykazywał brak istnienia obowiązku poniesienia opłat dodatkowych z tytułu nieopłaconego postoju w strefie płatnego parkowania. Zarzuty Skarżącego dotyczą postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych: Nr ..., Nr ..., Nr ... z dnia ... lipca 2014 r. obejmujących zaległość z tytułu nieregulowanej opłaty dodatkowej wystawionej w związku z nieuiszczeniem opłaty za parkowanie pojazdu o numerze rejestracyjnym ... na obszarze strefy płatnego parkowania niestrzeżonego w W.. Odpis ww. tytułów został doręczony Skarżącemu w dniu ... marca 2015 r. wraz z zawiadomieniem Nr ... z dnia ...lutego 2015 r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego. Zgodnie z art. 33 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. Wskazać należy, iż obowiązek poniesienia opłat z tytułu nieopłaconego postoju w strefie płatnego parkowania określony został w przepisach ustawy o drogach publicznych i wynika wprost z treści art. 13 ust. 1 tej ustawy, zgodnie z którym korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. W myśl art. 13b ust. 1 wymienionej ustawy opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Kolejne przepisy art. 13b tej ustawy określają: zasady ustalania strefy płatnego parkowania (ust. 2) i upoważniają radę gminy (miasta) do ustalania takiej strefy (ust. 3) oraz do ustalania wysokości stawek opłaty za parkowanie pojazdów w takiej strefie i do określenia sposobu pobierania tej opłaty (ust. 4 pkt 1 i 3). Ponadto, zgodnie z art. 13f omawianej ustawy, za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową (ust. 1), przy czym wysokość i sposób jej pobierania określa rada gminy (miasta), lecz jej wysokość nie może przekraczać 50 zł (ust. 2). Na podstawie upoważnienia zawartego we wskazanych wyżej przepisach ustawy o drogach publicznych, Rada m. s. W. podjęła uchwałę z dnia 26 czerwca 2008 r. Nr XXXVI/1077/2008 w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, wysokości i stawek opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie, wysokości opłaty dodatkowej oraz określenia sposobu pobierania tych opłat. Uchwała ta, wydana na podstawie i w granicach upoważnienia ustawowego, jest aktem prawa miejscowego i - zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP – jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa na terenie W.. Nie budzi zatem wątpliwości Sądu, że obowiązek ponoszenia opłat za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania wynika wprost z przepisów prawa i że podmiotem tego obowiązku jest korzystający z dróg publicznych. Stwierdzenie to ma zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, gdyż oznacza to, że omawiane przepisy, w tym uchwała Rady Miasta W., jako przepisy powszechnie obowiązujące na terenie miasta, dotyczą każdego, kto parkuje pojazd na terenie wyznaczonej strefy płatnego parkowania. Obowiązek taki powinien być wykonany niezwłocznie po zaistnieniu określonego stanu faktycznego i udokumentowany stosownym biletem (jednorazowym, abonamentem), czy właściwie wypełnioną kartą postojową. Z powołanych przepisów ustawy o drogach publicznych oraz wydanej na ich podstawie uchwały Rady Miasta Stołecznego W. mającej zastosowanie w niniejszej sprawie wynika bowiem, że dla powstania, a następnie egzekwowania obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej znaczenie ma sam fakt zajmowania przez pojazd miejsca w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia wymaganej opłaty za parkowanie. Wobec powyższego Sąd stwierdza, że w odniesieniu do postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie wskazanych wyżej tytułów wykonawczych, nie zachodzi przesłanka nieistnienia obowiązku, o której mowa w art. art. 33 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W skardze Skarżący podniósł, że w okresie, którego dotyczy spór miały miejsce uchybienia w zakresie oznakowania strefy płatnego parkowania. Z akt sprawy wynika, że Prezydent m.st. W. wystąpił do ZDM, o udzielenie informacji dot. oznakowania strefy płatnego parkowania we wskazanych miejscach. Pismem z dnia ... listopada 2015 r. Nr ... ZDM poinformował, że organizacja ruchu w przedmiotowych lokalizacjach strefy płatnego parkowania niestrzeżonego była zgodna z obowiązującymi przepisami oraz funkcjonowała na podstawie projektów organizacji ruchu zatwierdzonych przez Inżyniera Ruchu m.s. W.. Zgodnie z art. 76 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego dokumenty urzędowe, sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy władzy publicznej i inne organy państwowe w zakresie ich działania, stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo zaświadczone. W rozpoznawanej sprawie brak podstaw do podważenia, korzystającego z domniemania prawdziwości, ww. zaświadczenia. Wobec powyższego Sąd uznał za niezasadny zawarty w skardze zarzut dotyczący nieistnienia obowiązku uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu o numerze rejestracyjnym ... na obszarze strefy płatnego parkowania niestrzeżonego w W.. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd stwierdza, że organy w sposób wyczerpujący wyjaśniły stan faktyczny sprawy, respektując zasadę prawdy obiektywnej. Sąd ocenił także zupełność uzasadnienia zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu pierwszej instancji, stwierdzając brak naruszenia przepisów prawa w tym zakresie. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.