V SA/Wa 2839/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura (spr.), Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Protokolant spec. - Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 04 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi K. Z. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia wizy krajowej; oddala skargę. Cudzoziemiec Z. K. złożył skargę na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z [...] października 2010 r., którą utrzymał w mocy decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej w S. – G. o unieważnieniu Z. K. wizy krajowej. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym: W dniu [...] sierpnia 2010 r. funkcjonariusze straży granicznej dokonali w sklepie "[...]" kontroli legalności pobytu cudzoziemca – obywatela C. Z. K.. Stwierdzili, że legitymował się on ważnym paszportem wydanym [...] stycznia 2010 r. wraz z zamieszczoną w nim wielokrotną krajową wizą pobytową nr PL [...] ważną od [...] marca 2010 r. do dnia [...] października 2010 r. wydaną przez Konsula RP w S. W toku postępowania ustalono, że wspomniana wiza została wydana w związku z pozwoleniem na pracę nr [...] w firmie W. M.-B. wydanym przez Wojewodę P. w dniu [...] października 2009 r., na podstawie którego cudzoziemiec miał wykonywać prace jako dekarz- murarz. Ustalono, że cudzoziemiec nie pojawił się we wspomnianej firmie, ponieważ jak sam zeznał w obecności tłumacza z języka c. do protokółu, nie miał zamiaru podejmować pracy w firmie W. M.-B. ponieważ już w C. powziął zamiar pracowania w firmie wujka X. M., który prowadzi ją na terenie Polski, a który początkowo nie mógł załatwić mu stosownych dokumentów, zatem musiał skorzystać z pomocy innej firmy. Okoliczności te potwierdził w swoich zeznaniach jeden ze współwłaścicieli firmy M.- B. W tym stanie faktycznym Komendant Placówki Straży Granicznej w S. – G. wydał w dniu [...] sierpnia decyzję nr [...] na podstawie art. 48b ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 48a ust. 1 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach uznając, że spełnione zostały przesłanki artykułu 48a ust. 1 o cudzoziemcach t.j., że w chwili wydania wizy istniały przesłanki do odmowy jej wydania. Komendant wskazał, że zgodnie z art. 34 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady(WE) nr 810/2009 r. z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Wizowy, wizę unieważnia się jeżeli okaże się, że w chwili wydawania wizy warunki uprawniające do jej otrzymania nie były spełnione zwłaszcza jeżeli istnieją poważne powody, by przypuszczać, że wizę uzyskano w sposób nieuczciwy. Decyzji nadano na podstawie art.48b ust. 4 ustawy o cudzoziemcach rygor natychmiastowej wykonalności. Od decyzji tej pełnomocnik cudzoziemca złożył odwołanie. W odwołaniu zarzucił błędną ocenę stanu faktycznego podnosząc, że ustaleń dokonano na podstawie niedokładnego tłumaczenia z języka c. dokonanego przez tłumacza, który nie jest tłumaczem przysięgłym. Odwołujący się wskazał, że cudzoziemiec nie podjął pracy w firmie W. M.- B. ponieważ od osób, które odbierały go na lotnisku dowiedział się, że w tej firmie nie ma dla niego pracy. W tej sytuacji pojechał do wujka, który udzielił mu pomocy. Ponadto pełnomocnik zakwestionował zasadność nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności a także nieprawidłowość wydania w oparciu o wspomnianą decyzję innych decyzji dotyczących opuszczenia terytorium Polski przez cudzoziemca. Podniósł również, że decyzja narusza ważny interes strony i interes społeczny ponieważ wydano ją mimo, że cudzoziemiec posiada ważne zezwolenie na wykonywanie pracy i na zamieszkanie na terytorium RP. Decyzją z [...] października 2010 r. Komendant Główny Straży Granicznej utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W decyzji Organ II instancji ustalił stan faktyczny sprawy i odnosząc się do zarzutów odwołania wskazał, że nie są one trafne. Organ II instancji podniósł, że zeznania cudzoziemca zostały złożone do protokółu po uprzedzeniu go o odpowiedzialności za składanie fałszywych zeznań. Organ przypomniał, że w toku zeznań cudzoziemiec powiedział, że o wydanie wizy starał się osobiście w Konsulacie w S. natomiast niezbędne do jej uzyskania dokumenty uzyskał dzięki pomocy wujka, który w Polsce prowadzi firmę "H.Y." Sp. z o.o., który korzystał z pomocy innej firmy chińskiej bo wujek się na tym nie zna. Dzięki tej pomocy uzyskał zezwolenie na pracę [...] uprawniające go do podjęcia pracy dekarza – murarza w firmie " Y.B. E." Co., LTd, T. C., S., W. M. s.c." Z zeznań cudzoziemca wynika, że przed wyjazdem z C. pracował w firmie Y. jako dekarz a ponadto, że jeszcze przed wyjazdem uzyskał zapewnienie od wujka, że będzie pracował u niego, i że stosowne dokumenty na tę pracę zostaną załatwione. Cudzoziemiec zeznał ponadto, że po przylocie do Polski prosto z lotniska pojechał z wujkiem do K. gdzie oczekiwał na załatwienie dokumentów uprawniających go do pracy w firmie wujka " H. –Y.", w której w istocie na podstawie uzyskanych dokumentów pracuje. Cudzoziemiec podpisał protokół bez zastrzeżeń co do jego treści. W tej sytuacji faktycznej organ II instancji uznał, że przepisy prawa zostały przez organ I instancji zastosowane właściwie. Organ wskazał powołując się na treść art. 27 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, że wiza krajowa w celu wykonywania pracy może być wydana cudzoziemcowi na podstawie zezwolenia na pracę na określony okres czasu. Wydanie wizy ma związek zatem z wydaniem zezwolenia na pracę cudzoziemcowi na rzecz określonego podmiotu. W zezwoleniu na pracę wskazany został określony podmiot, przy czym jak wynika z oświadczenie współwłaściciela firmy M._B. firmę tę łączyła umowa z firmą c. "Y. B. E.", w ramach której firma ta miała zapewnić polskiemu kontrahentowi pracowników z C.. Organ wskazał ponadto, że zezwolenie na pracę jakim legitymował się Z. K. było zezwoleniem na pracę typu C zatem zgodnie z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 29 stycznia 2009 r. w sprawie wydawania zezwolenia na pracę cudzoziemcom ( Dz. U. 16, poz. 84) dotyczy cudzoziemca wykonującego pracę u pracodawcy zagranicznego, delegowanego do pracy na terytorium RP na okres przekraczający 30 dni w roku kalendarzowym, do oddziału lub zakładu podmiotu zagranicznego, jego podmiotu zależnego lub podmiotu powiązanego długoterminową umową o współpracy z podmiotem zagranicznym. Tak więc wiza typu C wskazuje, że cudzoziemiec został delegowany do pracy w firmie M.-B., takiego też pracodawcę wskazywał we wniosku o udzielenie mu wizy. Skoro cudzoziemiec w istocie nie zamierzał w firmie tej podjąć pracy, miał zatem świadomość- ze względu na treść pouczenia zawartego we wniosku o wizę-, że narusza obowiązujące w tej mierze przepisy, co przemawia za prawidłowością decyzji I instancji. Brak jest też podstaw ażeby kwestionować prawidłowość tłumaczenia, ponieważ w toku tej czynności, cudzoziemiec nie zgłaszał żadnych zastrzeżeń do pracy tłumacza. Na prawidłowość decyzji nie ma żadnego wpływu fakt, że cudzoziemiec w późniejszym czasie uzyskał prawo pracy w firmie swojego wujka ani to, że uzyskał prawo pobytu. Co do rygoru natychmiastowej wykonalności organ wskazał, że nadaje się go obligatoryjnie zatem nie zachodzi tu naruszenie prawa. Od decyzji tej pełnomocnik cudzoziemca złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o uchylenie decyzji ją poprzedzającej. W skardze ponowione zostały zarzuty dotyczące nieprawidłowości tłumaczenia z języka c. na język polski, co spowodowało nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego. Cudzoziemiec nie mógł podjąć pracy w firmie M.-B. bo jej nie było dlatego więc pojechał do wujka. Fakt późniejszego uzyskania zezwolenia na pracę w firmie wujka "H. Y." oraz zezwolenia na zamieszkanie potwierdza tę okoliczność. Decyzji nieprawidłowo nadano też rygor natychmiastowej wykonalności, co narusza prawo strony do rozpoznania jej sprawy w II instancji. Pełnomocnik ponownie zakwestionował prawidłowość wydania decyzji nakazującej cudzoziemcowi opuszczenie terytorium Polski, mimo, że decyzje o zezwoleniu na pracę i na zamieszkanie nie zostały uchylone. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do jej zarzutów należy wskazać, że nie są one trafne. Przede wszystkim należy zauważyć, że przedmiotem sprawy jest wyłącznie decyzja organu dotycząca unieważnienia wizy krajowej. Okoliczność ta powoduje więc, że brak jest podstaw do rozważania jakichkolwiek argumentów dotyczących zasadności decyzji odnoszących się do nakazania cudzoziemcowi opuszczenia terytorium RP nawet jeśli wydanie tych decyzji pozostaje w związku z przedmiotową sprawą. Rozważając natomiast zarzuty dotyczące zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, że są one bezzasadne. Przede wszystkim WSA nie podziela poglądu skarżącego co do błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy a co za tym idzie błędnego rozstrzygnięcia, ze względu na nieprawidłowości w tłumaczeniu wyjaśnień cudzoziemca dotyczących starań o wizę. Należy wskazać, że w sprawie zastosowanie ma treść przepisów ustawy z 13 czerwca 2003 r. w stanie prawnym obowiązującym na datę wydania decyzji. Jest to zgodne z treścią ustawy z 9 kwietnia 2010 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych ustaw (Dz. U.10.81.531), który w odniesieniu do wiz w art. 11 (w tym do wiz o jakich mowa w art. 28 ust. 1 pkt 7 – czyli wiz jednolitych pobytowych i krajowych wydanych w celu wykonywania pracy) zawarł postanowienia dotyczące stosowania przepisów ustawy w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą. Ustawa z 9 kwietnia 2010 r. zgodnie z art. 16 weszła w życie po upływie 7 dni od daty jej ogłoszenia, które miało miejsce 14 maja 2010 r. Tak więc w przedmiotowej sprawie zastosowanie miały przepisy ustawy z 13 czerwca 2003 r. z uwzględnieniem zmian w ustawie, które zaczęły obowiązywać od 22 maja 2010 r. W art. 7 ustawy o cudzoziemcach wskazano, że do postępowań w sprawach uregulowanych w ustawie stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, o ile ustawa nie stanowi inaczej, a w art. 11 ustawy o cudzoziemcach wskazane są zasady (w odniesieniu do metod komunikowania się z cudzoziemcami) na jakich odbywa się procedowanie w sprawie wniosków składanych przez cudzoziemców. W szczególności w art. 11 ust 3 ustawy mowa jest o konieczności składania dokumentów, które mają służyć w sprawie za dowód z tłumaczeniem ich na język polski dokonany przez tłumacza przysięgłego. W art. 11 ust. 4, który dotyczy przesłuchania cudzoziemca wymóg ten nie jest już wskazany. Należy uznać więc, że w toku przesłuchania cudzoziemca można korzystać z usług tłumacza nawet jeśli nie jest on tłumaczem przysięgłym. Jest przy tym oczywiste, że tłumacz taki musi posiadać odpowiednie kwalifikacje pozwalające mu na swobodne rozumienie i tłumaczenie przebiegu przeprowadzanej czynności jak również pytań organu i oświadczeń cudzoziemca. W rozpoznawanej sprawie w czasie przesłuchania cudzoziemca uczestniczył tłumacz z języka c.. Z treści protokołu nie wynika ażeby tłumacz zgłaszał trudności w rozumieniu cudzoziemca lub żeby cudzoziemiec w jakikolwiek widoczny sposób dawał wyraz niezadowoleniu z pracy tłumacza, co przecież w sytuacji jego nieporadności byłoby zauważalne. Przeciwnie treść protokółu i dokładność opisu cudzoziemca co do jego starań o wizę, wiedza o zaangażowaniu w tę sprawę wujka cudzoziemca a także firmy chińskiej i polskiej dowodzą, że cudzoziemiec zeznawał to co było mu wiadome w sprawie. Cudzoziemiec opisał swoje odczucia z tym związane i swoje zdecydowanie ażeby pracować w firmie wujka, który zapewni mu wsparcie na obczyźnie. Treść zeznań dowodzi zatem, że były to przemyślane odpowiedzi i brak jest jakichkolwiek podstaw ażeby twierdzić, że to tłumacz odpowiada za zawartość zeznań cudzoziemca w sferze faktów. W ocenie Sądu późniejsze twierdzenia o niedokładności tłumaczenia pojawiły się zapewne dlatego, że spowodowały one określoną reakcję organu dotyczącą wizy, dlatego też Sąd nie uznaje ich za wiarygodne. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że w związku z określonym stanem faktycznym i prawidłowym przyjęciem, że w dacie składania wniosku o wizę cudzoziemiec pracę w firmie, w której zezwolono mu pracować, traktował jako pretekst do przyjazdu ponieważ zamierzał związać swoje losy z firmą wujka trzeba uznać, że w chwili jej wydania zachodziły przesłanki do odmowy jej wydania, w związku z czym przepisy prawa wskazane w decyzji zostały prawidłowo zastosowane i przytoczone. Dotyczy to również nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, który zgodnie z art. 48b ust. 4 ustawy o cudzoziemcach nadaje się obligatoryjnie. Mając powyższe okoliczności na względzie i działając na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a Wojewódzki Sad Administracyjny oddalił skargę.