V SA/Wa 2845/15

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: Joanna Kruszewska – Grońska po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. F. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi A. F. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie z wniosku skarżącego A. F. o przyznanie prawa pomocy. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału V Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 kwietnia 2016 r., pismem Sądu z 28 kwietnia 2016 r. skarżący A. F. został wezwany do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 zł za odpis orzeczenia z uzasadnieniem sporządzanym i doręczanym na wniosek – w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego wezwania pod rygorem ściągnięcia ww. opłaty od strony. Powyższe wezwanie doręczono skarżącemu 2 maja 2016 r., a 7 maja 2016 r. skarżący nadał w urzędzie pocztowym wniosek o przyznanie prawa pomocy (złożony na urzędowym formularzu PPF). Skarżący nie wypełnił rubryki nr 4 przedmiotowego formularza określającej zakres żądania wniosku (Wnoszę o ...), ale w uzasadnieniu wniosku (rubryka nr 5 formularza PPF) wskazał, że wnosi o zwolnienie z obowiązku uiszczenia opłaty kancelaryjnej z uwagi na trudną sytuację materialną. W tym miejscu podkreślić należy, iż postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie zostało zakończone prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2016 r. oddalającym skargę A. F. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) maja 2015 r. nr (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Powyższe orzeczenie jest prawomocne od dnia 7 kwietnia 2016 r. Stosownie do treści art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie wskazać należy, że z dniem 15 sierpnia 2015 r. na podstawie art. 1 pkt 65 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658) uchylono przepis art. 243 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym przyznanie prawa pomocy przed lub w toku postępowania rozpoznawczego obejmuje także postępowanie egzekucyjne. Przyjęte rozwiązanie oznacza, że aktualnie wniosek o przyznanie prawa pomocy jest dopuszczalny w każdym stadium postępowania sądowego, ale wyłącznie do zakończenia sprawy prawomocnym orzeczeniem - wyrokiem lub postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, iż merytoryczne rozpoznanie wniosku skarżącego z dnia 7 maja 2016 r. o przyznanie prawa pomocy nie jest możliwe ze względu na fakt, że postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało prawomocnie zakończone przed złożeniem tego wniosku, a w dacie złożenia ww. wniosku nie obowiązywał już przepis art. 243 § 2 p.p.s.a., według którego przyznanie prawa pomocy przed lub w toku postępowania rozpoznawczego obejmowało także postępowanie egzekucyjne. Natomiast w myśl art. 249a p.p.s.a. jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W świetle art. 243 § 1 p.p.s.a oraz art. 249a p.p.s.a. rozpoznawanie złożonego przez skarżącego wniosku o przyznanie prawa pomocy po uprawomocnieniu się orzeczenia kończącego postępowanie sądowoadministracyjne jest zbędne i postępowanie w tym zakresie podlega umorzeniu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 243 § 1 p.p.s.a. i art. 249a p.p.s.a. w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.