V SA/Wa 285/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak (spr.), Protokolant st. specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2018 r. sprawy ze skargi S.P. Z. i R. O.K.O. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niespełnienia przez grupę warunków uznania oraz wykreślenia grupy z rejestru grup producentów rolnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz S.P. Z. i R.O. K. O. kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi [...] jest decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Prezes ARiMR) z [...] grudnia 2017 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego (dalej: Dyrektor OT ARR ) w [...] z [...] lipca 2017 r. nr [...] o stwierdzeniu niespełniania przez grupę producentów rolnych [...] Kontrolowana decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym: Decyzją z [...] grudnia 2012 r. (znak: [...]) Marszałek Województwa [...] stwierdził spełnienie przez [...] (dalej: Spółdzielnia, Grupa lub Skarżąca) warunków określonych w art. 3 ustawy z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. z 2000 r. Nr 88, poz. 983, ze zm.) – dalej: "ustawa o grupach producentów rolnych" - oraz wpisał zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 6 tej ustawy wskazaną Spółdzielnię do Rejestru grup producentów rolnych prowadzonego przez Marszałka Województwa [...] pod nr 61 ze względu na grupę produktów: ziarno zbóż i nasiona roślin oleistych. Ustawa z dnia 11 września 2015 r. o zmianie ustawy o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw oraz ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015 r. poz. 1888) – dalej: "ustawa zmieniająca" - w art. 4 ust. 1 pkt 1 w zobowiązała grupy producentów rolnych , które zostały uznane na mocy decyzji poszczególnych marszałków województwa, do złożenia w terminie roku od dnia wejścia w życie ustawy do właściwego ze względu na siedzibę grupy Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego, wniosku o potwierdzenie spełniania warunków uznania. Skarżąca Spółdzielnia wniosek taki złożyła [...] grudnia 2016 r. Dyrektor OT ARR w [...] pismem z [...] grudnia 2016 r. wezwał Grupę do uzupełnienia braków wniosku. W odpowiedzi na wezwanie, pismem z [...] stycznia 2017 r. Spółdzielnia przesłała uzupełnienia do wniosku oraz wyjaśniła, że w pierwotnie załączonym do wniosku statucie wystąpiła pomyłka, gdyż w opisie produktów, ze względu na które założono Grupę, łącznika "i" nie zastąpiono słowem "lub". Równocześnie Spółdzielnia przesłała uzupełniony wniosek. Następnie pismem z [...] stycznia 2017 r. Dyrektor OT ARR w [...] wezwał Spółdzielnię do złożenia kolejnych wyjaśnień. W odpowiedzi Grupa przesłała pismo z [...] lutego 2017 r. w którym wskazała, że złożyła poprawiony statut Grupy, rozszerzyła część opisującą strukturę organizacyjną grupy, poprawiła druk Gpr 1 W6 oraz dołączyła zestawienie faktur, uzupełniła druk Gpr 1 W7 i wskazała, że nieścisłości dotyczące niezgodności poszczególnych pozycji u małżonków R. wynikają z zaokrągleń matematycznych, jak również poprawiła druk Gpr 1 W8, Jednocześnie Grupa wyjaśniła, że K. i . R., jako małżeństwo prowadzą wspólne gospodarstwo rolne i numer krajowego systemu ewidencji producentów przypisany jest J. R., wobec wspólnoty majątkowej w jakiej pozostają małżonkowie. K. R. nie posiada numeru ewidencyjnego, natomiast cała produkcja w gospodarstwie jest sprzedawana pod nazwą Gospodarstwo Rolne Krystyna J. R.. Członkiem grupy jest J. R.. Z kolei Ł. K. i L. G. zostali objęci procedurą zmierzającą do wykreślenia ich z listy członków Grupy. Spółdzielnia w załączeniu przesłała uchwałę Zarządu w przedmiotowej sprawie i wskazała, że Rada Nadzorcza podejmie odpowiednie kroki i zgodnie ze statutem problem zostanie rozwiązany. Nadto, Grupa wyjaśniła, że spółka cywilna "[...]" jest reprezentowana przez jednego z członków tej spółki, na co przedstawiła pełnomocnictwo do reprezentowania spółki oraz przedłożyła kopię umowy spółki cywilnej "[...]". Dyrektor OT ARR w [...] decyzją z [...] lipca 2017 r. stwierdził niespełnianie przez grupę producentów rolnych [...] warunków uznania i wykreślił grupę z Rejestru grup producentów rolnych, z uwagi na fakt, że członkiem grupy jest spółka cywilna, co ma być sprzeczne z przepisami ustawy o grupach producentów rolnych. Grupa wniosła odwołanie od tej decyzji do Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Organ odwoławczy pismem z [...] października 2017 r. wezwał Spółdzielnię do złożenia Rejestru członków Grupy oraz uchwały nr [...]r. wraz z aktualnym na dzień złożenia wniosku o potwierdzenie spełniania warunków uznania załącznikiem - Statutem [...]. W dniu [...] października 2017 r. pełnomocnik Spółdzielni przedłożył: Rejestr członków Grupy aktualny na dzień [...] października 2016 r., Listę członków Spółdzielni [...] powołanej jako grupa produktów ziarno zbóż lub nasiona roślin oleistych według stanu na 23 października 2017 r., wydruk z Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego, kserokopie potwierdzone za zgodność z oryginałem: uchwały nr [...], uchwały nr [...], uchwały Rady Nadzorczej nr [...], jak również Statut Spółdzielni [...]. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zaskarżoną do Sądu decyzja utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wskazał, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego bezsprzecznie wynika, iż członkiem Grupy jest "[...]" spółka cywilna. Wyjaśnił, że w art. 2 i w art. 3a ustawy o grupach producenckich rolnych nie wymieniono spółki cywilnej jako podmiotu mogącego tworzyć grupy producenckie. W ocenie Prezesa ARiMR wskazany w tym przepisach zbiór podmiotów mogących tworzyć grupy producenckie stanowi katalog zamknięty i nie obejmuje spółki cywilnej. Organ odwoławczy przytoczył treść przepisów Kodeksu Cywilnego dotyczących zakresu i sposobu działania spółki cywilnej, a właściwie jej wspólników. Następnie wskazał, że Spółdzielnia podniosła, że spółka cywilna "[...]" została wpisana do ewidencji producentów, na potwierdzenie czego wraz ze złożonym odwołaniem przedstawiła kserokopię zaświadczenia z [...] maja 2004 r. o nadanym spółce na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2004 r. Nr 10, poz. 76) o wpisie do ewidencji producentów i nadanym numerze identyfikacyjnym. Prezes ARiMR zreferował, że w ocenie Spółdzielni spółka cywilna "[...]" powinna zostać uznana za członka Grupy zgodnie z przepisami ustawy o grupach producentów rolnych ponieważ posiada status producenta rolnego, co wynika z art. 7 ust. 1b oraz art. 12 ust. 5 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (ówcześnie: Dz. U. z 2015 r, poz. 827, ze zm.). Zdaniem Prezesa ARiMR Skarżąca błędnie powołała się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2012 r., sygn. akt II GPS 2/12, zgodnie z którą "w przypadku grupy osób związanych umową spółki cywilnej status producenta rolnego w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2004 r. Nr 10, poz. 76 ze zm.) przysługuje spółce cywilnej". Prezes ARiMR stwierdził, że w realiach sprawy nie można analogicznie stosować regulacji zawartych w przepisach ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2017 r. poz. 1853) – .) – dalej: "ustawa o krajowym systemie ewidencji producentów". Wskazał, że ze wskazanej uchwały NSA wynika, że spółka cywilna ma prawo do dopłat, jeżeli jest rolnikiem, a więc jeżeli może być uznana za jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej (według rozporządzenia nr 1782/20003 za grupę osób fizycznych lub prawnych, prowadzących działalność rolniczą). Nie oznacza to jednak, że spółka cywilna może zostać uznana za członka grupy producentów rolnych w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy o grupach producentów rolnych. Organ wyjaśnił, że przepis art. 2 ustawy o grupach producentów rolnych reguluje, jakie podmioty mogą być członkami grupy producentów. Jego zdaniem mimo pozornej zbieżności zakresu podmiotowego obu regulacji w pełni niezasadna jest ich tożsama wykładnia. Zdaniem Prezesa ARiMR ponieważ członkiem [...] jest "[...]" spółka cywilna, która nie jest ani osobą fizyczną, ani jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, ani osobą prawną, w sprawie nie został spełniony wskazany w art 2 ustawy o grupach producentów rolnych warunek potwierdzenia uznania. Skargę na to rozstrzygnięcie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie[...]. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie przez Prezesa ARiMR art. 4 ust. 5 pkt 2 ustawy zmieniającej w związku z art. 2 oraz art. 3a ustawy o grupach producentów rolnych poprzez nieuprawnione przyjęcie, że jednostka organizacyjna, a zarazem grupa osób fizycznych będących wspólnikami spółki cywilnej "[...]" K. O., D. O., nie jest producentem rolnym mogącym być członkiem grupy producentów rolnych w rozumieniu ustawy o grupach producentów rolnych; 2. naruszenie przez Prezesa ARiMR art. 2 ust. 1 ustawy o grupach producentów rolnych poprzez wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o przesłanki prawne, które nie zostały określone w tym przepisie, co jednocześnie spowodowało naruszenie procesowej zasady praworządności, zawartej w art. 6 k.p.a.; 3. naruszenie przez Prezesa ARiMR art. 15 k.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności, przejawiającego się wydaniem orzeczenia na innej podstawie prawnej niż uczynił to organ I instancji; 4. naruszenie art. 8 k.p.a. a zarazem art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez zastosowanie przez organ administracji normy prawnej wynikającej z art: 4 ust. 5 pkt 2 ustawy zmieniającej z pogwałceniem zasady zaufania jednostki do władzy publicznej oraz zasady spójności systemu prawa W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Kontrolowane orzeczenie zapadło z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Niniejsze postępowanie zostało wszczęte złożonym do Dyrektora OT ARR wnioskiem Grupy z 15 grudnia 2016 r. (art. 61 § 3 k.p.a.). Oznacza to, że zgodnie z przepisem przejściowym art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. poz. 935) nie ma w niej zastosowania wprowadzony tą nowelizacją - a obowiązujący od 1 czerwca 2017 r. - art. 7a k.p.a. Przepis ten stanowi, że jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Istota sporu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy zasadne jest odmówienie potwierdzenia uznania działającej w formie spółdzielni grupie producentów rolnych z tej jedynie przyczyny, że jej członkiem jest spółka cywilna – wpisana do ewidencji producentów rolnych. Inaczej rzecz ujmując chodzi o konieczność stwierdzenia czy spółka cywilna – wpisana do ewidencji producentów rolnych – może być członkiem grupy producentów rolnych, czyli o rozstrzygnięcie, czy spółka cywilna mieści się w kategorii "jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej" wskazanej w katalogu zamieszczonym w art. 2 ust. 1 ustawy o grupach producentów rolnych. Zdaniem Sądu, biorąc pod uwagę w pierwszej kolejności treść dotyczących także tej kwestii uregulowań unijnych, należy odpowiedzieć twierdząco na tak postawione pytanie. W odwołaniu od decyzji Dyrektora OT ARR w G. Skarżąca przywołała argumentację prawną posiłkując się stanowiskami przedstawicieli doktryny, z której wynika, że możliwe jest uznanie spółki cywilnej za jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej. Obszerna część zaskarżonego orzeczenia Prezesa ARiMR odwołuje się do uzasadnienia uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 maja 2011 r. sygn. akt 11 GPS 2/13, z której wynika, że w świetle przepisów ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, spółkę cywilną należy traktować jak producenta rolnego. Pomimo przytoczenia treści uzasadnienia wskazanego orzeczenia Prezes ARiMR wyciągnął z niego błędne wnioski. W uchwale z 30 maja 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że na konieczność potraktowania spółki cywilnej jako producenta rolnego wpływa prawo unijne, które wykracza poza tradycyjny podział podmiotów prawa na osoby fizyczne i osoby prawne. NSA wskazał, że przepisy prawa unijnego uznają za rolnika grupę osób fizycznych lub prawnych, całkowicie abstrahując od statusu takiej grupy i jej członków w prawie krajowym. W tej kwestii, jak wynika z uzasadnienia uchwały NSA odwołał się nie tylko do samej definicji "rolnika", ale również do art. 2 lit. c rozporządzenia Rady (WE) Nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r., zgodnie z którym za działalność rolniczą uznać należy: produkcję, hodowlę lub uprawę produktów rolnych, włączając w to zbiory, dojenie, chów zwierząt oraz utrzymywanie zwierząt dla celów gospodarczych lub utrzymywanie gruntów w dobrej kulturze rolnej zgodnej z art. 5". Zdaniem orzekającego obecnie Sądu stan prawny w aktualnie rozpoznawanej sprawie jest zbliżony do tego, na podstawie którego wydana została powołana uchwała NSA. Należy bowiem wskazać, że zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 ustawy o grupach producentów rolnych, aby dana osoba/podmiot/jednostka mogła wchodzić w skład grupy producentów rolnych musi prowadzić "działalność rolniczą". Definicja działalności rolniczej zawarta została w art. 2 ust. 2 ustawy poprzez odesłanie do art. 4 ust. 1 lit. c pkt (i) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 63712008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (DZ. URZ. UE L 347 z 20.12.2013, str. 608, ze zm.) – dalej: rozporządzenie nr 1307/2013. Jak wynika z treści art. 4 ust. 1 lit. a oraz lit. c pkt (i) rozporządzenia nr 1307/2013 działalność rolnicza wykonywana jest przez rolnika, za którego należy uznać osobę fizyczną, osobę prawną bądź grupę osób fizycznych lub prawnych bez względu na status prawny takiej grupy i jej członków w świetle prawa krajowego takiej grupy. Z powyższego Sąd wywodzi, że odesłanie do definicji "działalności rolniczej" dokonane w art. 2 ust. 2 ustawy o grupach producentów rolnych musi powodować skutek na gruncie interpretacji przepisu art. 2 ust. 1 ustawy o grupach producentów rolnych. Normę prawną sformułowaną w art. 2 ust. 2 w formie odesłania należy bowiem odczytywać jako całość. Stąd też jeżeli ustawa dotyczy osób/podmiotów/jednostek prowadzących działalność rolniczą, to muszą to być osoby, o których mowa w przepisach Rozporządzenia nr 1307/2013, a więc także grupy osób fizycznych lub prawnych bez względu na status takiej grupy. Również całościowa lektura uzasadnienia uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2012 r. sygn. akt II GPS 2/12 i treść podnoszonych w niej argumentów nie tylko odnoszących się stricte do treści ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, musi powodować przyjęcie, że także na gruncie ustawy o grupach producentów rolnych należy traktować spółkę cywilną jako jednostkę organizacyjną. a zarazem swoistą grupę osób, będącą uprawniona do zrzeszania się na zasadach określonych w tej ustawie Po wtóre w realiach rozpoznawanej sprawy spółka cywilna "[...]" została wpisana do krajowego systemie ewidencji producentów. Zgodnie art. 3 pkt 3 ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, producentem rolnym jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, będąca rolnikiem w rozumieniu właśnie art. 4 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1307/2013. Art. 5 ust. 1 pkt 1 stanowi przy tym, że system wykorzystuje się w zakresie przyznawania i wypłaty płatności. W tej sytuacji nie byłaby zgodna z wymogiem spójności systemu wsparcia dla rolników wykładnia prowadząca do wniosku, że spółka cywilna, będąca uprawnionym do uzyskiwania płatności producentem rolnym nie może zostać uznana za prowadzącą działalność rolniczą jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy o grupach producentów rolnych, a więc za podmiot (twór) zdolny do bycia członkiem grupy producentów rolnych która może by sytuacja, w której pomiot. Wykładni takiej nie sprzeciwiają się ani analizowane przez organ przepisy KC, ani dokonana przy odniesieniu do nich wyłożenie norm wskazanych w art. 2 ust. 1 i art. 3a ustawy o grupach producentów rolnych, ani wreszcie całkowicie pominięte przez Prezesa ARiMR unormowanie art. 6 § 2a ustawy z dnia 16 września 1982 r. Prawo spółdzielcze (Dz. U. z 2018 r., poz. 1285). Wypada wreszcie przypomnieć, że zgodnie z art. 98 ust. 3 Konstytucji RP jeżeli wynika to z ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską umowy konstytuującej organizację międzynarodową (taką jak np. UE), prawo przez nią stanowione jest stosowane bezpośrednio, mając pierwszeństwo w przypadku kolizji z ustawami. Po trzecie wreszcie Sąd wskazuje, że sposób interpretacji przepisów prawa przyjęty przez Prezesa ARiMR godzi w wynikającą z art. 8 k.p.a. zasadę pogłębiania zaufania do władzy publicznej. Jedną z podstawowych zasad przyświecających racjonalnemu ustawodawcy powinna być zasada spójności prawa. W procesie legislacyjnym powinno starać się unikać sytuacji, w której w systemie obowiązywały będą normy prawne sprzeczne treściowo. Przy przyjęciu wykładni zastosowanej przez organ mielibyśmy do czynienia z sytuacją, w której jeden akt prawny - ustawa o krajowym systemie ewidencji producentów – przyznaje spółce cywilnej status producenta rolnego, natomiast inny akt - ustawa o grupach producentów rolnych – statusu takiego nie dostrzega niedopuszczając do możliwości dołączenia takiego podmiotu do grupy producentów. Takie stosowanie prawa prowadziłoby do powstania sprzeczności. na której traciłby adresat normy prawnej, w tym przypadku Skarżąca. Brak potwierdzenia uznania Spółdzielni za grupę producentów rolnych powoduje, że nie może ona starać się o otrzymanie płatności. Nie zasługuje przy tym na aprobatę argumentacja organu sprowadzająca się do twierdzenia, że gdyby ustawodawca miał zamiar przyznać spółce cywilnej możliwość zrzeszania się w grupach producentów rolnych, uczyniłby to wprost przewidując taką możliwość w art. 2 ust. 1 ustawy o grupach producentów rolnych. Należy wskazać, że art. 3 pkt 3 ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów również odwołuje się do ogólnego pojęcia "jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej", jednak w drodze wykładni sądowej wyinterpretowano, że w zakresie tego pojęcia mieści się także spółka cywilna. Po wydaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwały z dnia 30 maja 2012 r. sygn. akt 11 GPS 2/12 ustawodawca nie poczynił bynajmniej żadnych kroków zmierzających do takiej zmiany art. 3 ust. 3 ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów. która wprost włączałaby bądź wykluczałaby spółki cywilne z zakresu pojęcia "producent rolny". Taki zabieg wydaje się również zbędny na gruncie ustawy o grupach producentów rolnych. Z tych przyczyn Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja zapadła z mającym wpływ na rozstrzygnięcie naruszeniem przepisów prawa materialnego, a to art. 4 ust. 5 ustawy zmieniającej w zw. z art. 3a i art. 2 ustawy u grupach producentów rolnych. W toku dalszego postępowania organ ustali, czy Skarżąca spełniła pozostałe warunki potwierdzenia uznania. Z tych przyczyn na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit a) p.p.s.a. uchylono zaskarżoną decyzję.