V SA/Wa 2852/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Małgorzata Dałkowska – Szary, Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska (spr.), , Protokolant - Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 września 2009 r. sprawy ze skargi Q. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie: odmowy wydania zezwolenia na osiedlenie się na terytorium RP. oddala skargę Wnioskiem z dnia 3 lipca 2006 r. K.K. zwrócił się do Wojewody [...] o udzielenie mu zezwolenia na osiedlenie się. W uzasadnieniu wniosku podniósł, iż założył w Polsce rodzinę, ma bowiem [...] letnią córkę i od roku 2000 pozostaje w związku małżeńskim z obywatelką polską. Wskazał także, iż od roku 2000 zamieszkuje wraz z żoną i córką w K. W rubryce III wniosku (podróże i pobyty w okresie ostatnich 5 lat), Wnioskodawca zamieścił informację, iż w okresie 06.04.2006 – 06.06.2006 wraz z żoną i córką przebywał w A. Decyzją z dnia [...] października 2006 r. Wojewoda [...] odmówił K.K. udzielenia zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ stwierdził iż Cudzoziemiec nie wykazał, że spełnia przesłanki do udzielenia mu wnioskowanego zezwolenia zawarte w art. 64 § 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Rozpoznając odwołanie od ww. decyzji z dnia [...] października 2006 r. Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, iż w ocenie organu odwoławczego materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowej sprawie nie jest wystarczający do stwierdzenia, że Wnioskodawca nie spełnia – jak stwierdził organ I instancji – wymogu dotyczącego, co najmniej 2 letniego, nieprzerwanego przebywania na terytorium Polski bezpośrednio przed złożeniem wniosku o udzielenie przedmiotowego zezwolenia na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, z uwzględnieniem dyspozycji art. 64 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach. W trakcie przesłuchania przed [...] Urzędem Wojewódzkim w dniu [...] stycznia 2007 r. K.K. wyjaśniając powstałe w sprawie rozbieżności co do okoliczności przebywania poza granicami Polski w okresie poprzedzającym złożony wniosek wskazał m.in., iż do A. wyjechał wraz z rodziną we wrześniu 2005 r. Podkreślił, iż w grudniu 2005 r. powrócił do Polski celem odebrania informacji nadesłanej z B., która informowała o możliwości odebrania nowego paszportu. Wyjaśnił następnie, iż w grudniu 2005 r. udał się do B., a potem po odebraniu nowego paszportu przy jednoczesnym zdaniu starego paszportu, udał się do żony i córki do A. skąd wszyscy razem wrócili do Polski w dniu 28 czerwca 2006 r. Odnosząc się do pytania o rozbieżności w zakresie powoływanego przez wnioskodawcę okresu pobytu za granicą Polski K.K. wskazał, iż we wniosku źle wpisał okres faktycznego przebywania poza granicami Polski powołując przy tym, iż aktualnie przedstawione stanowisko w tym zakresie jest zgodne z prawdą. Decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. Wojewoda [...] odmówił K.K. udzielenia zezwolenia osiedlenia się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ I instancji na podstawie uzupełnionego materiału dowodowego wskazał, iż w jego ocenie Wnioskodawca przekroczył wymagany okres nieprzerwanego pobytu na terytorium RP określony art. 64 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach a tym samym wniosek Skarżącego podlega obligatoryjnej odmowie. W ustawowym terminie K.K. złożył odwołanie od ww. decyzji z dnia [...] czerwca 2007 r. Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie podniósł, iż w okresie od 7 września 2005 r. do 28 czerwca 2006 r. wraz z rodziną przebywał w A., jednakże w okresie tym przejechał do Polski po odbiór informacji o możliwości odbioru nowego paszportu. Pismem z dnia 4 kwietnia 2008 r. Urząd do Spraw Cudzoziemców zwrócił się do [...] Urzędu Wojewódzkiego w trybie pomocy prawnej określonej art. 52 kodeksu postępowania administracyjnego o przesłuchanie K.K. oraz jego żony P.K. celem wyjaśnienia zaistniałych w sprawie rozbieżności. W dniu [...] czerwca 2008 r. K.K. odpowiadając na zadane pytania zeznał m.in., iż z uwagi na upływ 3 lat od zdarzenia, nie pamięta czy z A. do Polski w dniu 5 grudnia 2005 r. przyleciał samolotem czy przyjechał autokarem. Odnośnie różnicy co do terminów przybycia do Polski pod koniec 2005 r. wskazał, iż jest ona wynikiem powołania w odwołaniu przypuszczalnej daty przybycia do Polski, która faktycznie prawidłowo wskazana została w wystawionym już po napisaniu odwołania zaświadczeniu z firmy S. Zainteresowany zeznał także, iż nie jest mu wiadome dlaczego na zaświadczeniu S. brak jest podpisu. Wskazał, iż taki dokument otrzymał od biura podróży. Odnośnie pytań dotyczących okoliczności uzyskania nowego paszportu wskazał, iż nowy paszport odebrał osobiście w B. Zeznał także, iż sam zadzwonił do B. (ojczystego kraju), a po otrzymaniu informacji telefonicznej, że paszport jest gotowy pojechał po jego odbiór. Przesłuchiwana w charakterze świadka żona Wnioskodawcy P.K. w dniu [...] czerwca 2008 r. zeznała m.in., iż w grudniu 2005 r. jej mąż podróżował autokarem do Polski, na dowód czego otrzymał z biura podróży zaświadczenie. Świadek w dalszej części przesłuchania zeznała jednakże, iż w dniu 5 grudnia 2005 r. zgodnie z zaświadczeniem S. jej mąż przyleciał do Polski a następnie wyjechał z Polski do B. Zeznała także, iż o fakcie przygotowania do obioru nowego paszportu jej mąż dowiedział się od rodziców. Następnie po przyjeździe w grudniu 2005 roku do B. osobiście odebrał nowy paszport. Pismem z dnia 18 lipca 2008 r. Ambasada B. odpowiadając na przedstawione zapytanie poinformowała, iż paszport wystawiony w dniu 1 października 2005 r. oznaczony nr [...], został odebrany przez N.K. ojca K.K. na podstawie prokury z numerem [...] z dnia [...] września 2005 r. wydanej przez Ambasadę Republiki B. w A. na prośbę K.K. Decyzja z dnia [...] sierpnia 2008 r. wydaną na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i pkt 6 lit b, w zw. z art. 64 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r . o cudzoziemcach oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz. U. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) – zwaną dalej; "k.p.a." Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców po rozpatrzeniu odwołania obywatela Republiki B. K.K. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. o odmowie udzielenia zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał m.in., iż jak wynika z informacji przekazanych przez [...] Oddział Straży Granicznej w okresie 2 lat poprzedzających złożenie wniosku w sprawie odnotowano wyjazd Cudzoziemca w dniu 18 stycznia 2005 r. a następnie ponownie wyjazd w dniu 7 września 2005 r. (oba wyjazdy na podstawie dokumentu podróży nr [...]), a następnie wjazd w dniu 28 czerwca 2006 r. oraz wyjazd w dniu 14 lipca 2006 r. i powrót w dniu 6 sierpnia 2006 r. (pozostałe przekroczenia granicy na podstawie dokumentu podróży [...]). Organ II instancji przedstawił także stanowisko stron powoływane w toku postępowania wyjaśniającego odnośnie okoliczności uzyskania nowego paszportu oraz przyjazdu Cudzoziemca do Polski w grudniu 2005 roku, jak również informacje uzyskane w tym zakresie od Ambasady Republiki B. W ocenie organu II instancji w stosunku do Cudzoziemca zachodzi przesłanka określona art. 66 ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy o Cudzoziemcach. Organ odwoławczy wskazał tutaj, iż w dniu [...] stycznia 2007 r. i następnie w dniu [...] czerwca 2008 r. Zainteresowany zeznał, że odebrał dokument podróży w biurze paszportowym, przy czym w dniu [...] czerwca 2008 r. wyraźnie stwierdził, że dokument ten odebrał osobiście. Jak natomiast wynika z pisma Ambasady Republiki B. w W. z dnia 18 lipca 2008 r. dokument podróży odebrał jego ojciec N.K. Organ II instancji nie dał wiary twierdzeniom Cudzoziemca w zakresie dotyczącym jego pobytu w Polsce w grudniu 2005 r. Zdaniem organu z poczynionych ustaleń wynika, iż w dniu 7 września 2005 r. nastąpił wyjazd Cudzoziemca z Polski (wówczas na podstawie dokumentu podróży nr [...]), a następnie wjazd w dniu 28 czerwca 2006 r. (na podstawie nowego dokumentu podróży). Organ odniósł się tutaj do powoływanych w tym zakresie przez Cudzoziemca okoliczności i przedstawionych dowodów wskazując, iż w jego ocenie nie zasługują one na uwzględnienie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego K.K. wniósł o uchylenie decyzji Szafa Urzędu do Spraw Cudzoziemców oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy. W zakresie ustawy z dnia 13 czerwca 2003 roku o Cudzoziemcach skarżący zarzucił naruszenie: - art. 64 ust. 4 poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie że pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej był nieprzerwany w rozumieniu tego przepisu; - art. 66 ust. 1 pkt 6 lit b poprzez błędne przyjęcie, że w stosunku do cudzoziemca zachodzi wymieniona w tym przepisie przesłanka odmowy wydania zezwolenia na osiedlenie się. W zakresie naruszenia przepisów postępowania skarżący zarzucił; - rażące naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach poprzez nie wyjaśnienie i nie rozpatrzenie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, - rażące naruszenie art. 8, art. 9 i art. 12 ustawy kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach poprzez prowadzenie postępowania w sposób pozostający w kolizji z obowiązującymi zasadami działania w sposób uwzględniający interes społeczny i słuszny interes obywateli, budzący zaufanie do organów Państwa i wnikliwy, - rażące naruszenie art. 75 ustawy kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań bezpośredniej informacji od przewoźnika z usług, którego korzystał skarżący przybywając na teren Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż z przedstawionych dowodów podróży wynika, iż Skarżący przebywał w Polsce w grudniu 2005 r. a tym samym nie doszło w sprawie do opuszczenia przez Skarżącego Polski w okresie dłuższym niż 6 miesięcy. Skarżący podniósł tutaj, iż w przypadku odmowy uznania wiarygodności przedstawionym przez niego dowodom, obowiązkiem organu było ustalenie jego autentyczności u wystawcy dokumentu. Odnosząc się do informacji udzielonych w toku postępowania przez polskie i B. służby graniczne, skarżący wskazał, iż informacje te nie mogą stanowić dowodu wykluczającego przekraczanie granicy przez Cudzoziemca w podanych przez niego datach. Wyjaśnił, że w jego ocenie nie jest słuszne utożsamianie pewnych nieścisłości występujących w toku przesłuchiwania po upływie długiego okresu czasu od zdarzeń, z zeznawaniem nieprawdy w rozumieniu art. 66 ust. 1 pkt 6 b ustawy o cudzoziemcach. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie, podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W oparciu o treść art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) – dalej "ppsa", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Badając sprawę z tego punktu widzenia należy stwierdzić, że skarga nie jest zasadna, organy administracji nie naruszyły bowiem przepisów prawa materialnego, ani procesowego, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Materialnoprawną podstawę decyzji w przedmiocie udzielenia zezwolenia na osiedlenie się w przypadku Skarżącego stanowi art. 66 ust. 1 pkt 1 i 6 lit. b w zw. z art. 64 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach [ Dz. U. Nr 234, poz. 1694 z późn. zm.]. Zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, zezwolenia na osiedlenie się udziela się Cudzoziemcowi, który pozostaje w związku małżeńskim, zawartym z obywatelem polskim co najmniej 3 lata przed złożeniem wniosku i bezpośrednio przed złożeniem wniosku przebywał nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej przez 2 lata na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Jak wynika natomiast z treści przepisu art. 66 ust. 1 pkt 1 i 6 lit. b tej ustawy, Cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na osiedlenie się jeżeli nie spełnia wymogów określonych w art. 64 ust. 1 przedmiotowej ustawy, jak również wtedy gdy w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się zeznał nieprawdę lub zataił prawdę albo, w celu użycia za autentyczny, podrobił lub przerobił dokument bądź takiego dokumentu jako autentycznego używał. W świetle poczynionych w sprawie ustaleń organy administracji rozpoznające sprawę stwierdziły, iż K.K. spełnił przesłankę – pozostawania w związku małżeńskim z obywatelką polską co najmniej 3 lata przed złożeniem wniosku, zakwestionowały natomiast spełnienie drugiej przesłanki z tego przepisu tzn. pobytu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej nieprzerwanie przez co najmniej 2 lata, bezpośrednio przed złożeniem wniosku. Nadto w ocenie organu w toku postępowania wyjaśniającego Skarżący zeznał nieprawdę w zakresie okoliczności odbioru nowego paszportu w kraju swojego pochodzenia. Skarżący zakwestionował natomiast ustalony przez organy administracyjne stan faktyczny sprawy w zakresie okoliczności wyjazdu z Polski na przełomie roku 2005 i 2006, a odnosząc się do zarzutu zeznania nieprawdy podniósł, iż nieścisłości jego zeznań wynikają z długiego upływu czasu od chwili przedmiotowych zdarzeń. W ocenie Sądu istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się przede wszystkim do ustalenia stanu faktycznego sprawy tj. oceny czy przedmiotowy pobyt Cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej był przerwany w rozumieniu art. 64 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach – jak wskazuje organ, czy też pobyt Cudzoziemca nie był przerwany w rozumieniu tego przepisu – na co wskazuje Skarżący. W drugiej kolejności odnieść się należy do zarzutu poświadczenia nieprawdy przez Skarżącego w toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego. W ocenie tut. Sądu w zakresie spornych okoliczności rzekomego wjazdu Skarżącego do Polski w grudniu 2005 r., rację należy przyznać organowi, natomiast argumentacja Skarżącego przedstawiona w skardze nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim wskazać należy, iż zgodnie z treścią przepisu art. 64 ust. 4 ustawy o Cudzoziemcach pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za nieprzerwany, gdy żadna z przerw w nim nie była dłuższa niż 6 miesięcy i nie przekroczyła łącznie 10 miesięcy w okresach, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lub 3, chyba że przerwa była spowodowana: wykonywaniem obowiązków zawodowych lub świadczeniem pracy poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie umowy zawartej z pracodawcą, którego siedziba znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; towarzyszeniem małżonkowi wykonującemu obowiązki zawodowe lub świadczącemu pracę w warunkach, o których mowa w pkt 1; leczeniem cudzoziemca. Niespornym jest, iż w okresie od dnia 7 września 2005 r. do dnia 28 czerwca 2006 r. (tj. przez okres ponad 9 miesięcy) Skarżący wraz z rodziną wyjechał z terytorium Polski. Skarżący twierdzi jednak, iż w grudniu 2005 r. przyjechał do Polski, dokonując tym samym przerwania biegu terminu o którym mowa w ww. art. 64 ust. 4. Zdaniem Sądu Skarżący w badanym okresie nie przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wskazać tutaj należy, iż twierdzeniu Skarżącego w omawianym zakresie przeczą informację przekazane przez [...] Oddział Straży Granicznej, jak również wzajemnie sprzeczne i zmieniane w toku postępowania przed organem zeznania Skarżącego i jego żony. Jak wynika z informacji przekazanych przez [...] Oddział Straży Granicznej w okresie dwóch lat poprzedzających złożenie wniosku w sprawie odnotowano wyjazd Cudzoziemca w dniu 18 stycznia 2005 r., następnie ponownie wyjazd w dniu 7 września 2005 r. (oba wyjazdy na podstawie dokumentu podróży [...]), wjazd w dniu 28 czerwca 2006 r. oraz wyjazd w dniu 14 lipca 2006 r. i powrót w dniu 6 sierpnia 2006 r. (pozostałe wyjazdy na podstawie dokumentu podróży [...]). Informacje te korespondują z okolicznościami początkowo podawanymi przez Cudzoziemca jak również z informacjami uzyskanymi z kraju pochodzenia Cudzoziemca. Podkreślić tutaj należy, iż odpowiadając na wezwanie organu do złożenia wyjaśnień w zakresie wyjazdu Skarżącego w okresie wrzesień 2005 r. – czerwiec 2006 r. żona Skarżącego P. K. pismem z dnia 22 sierpnia 2006 r. (k. 26 akt adm.) potwierdziła wyjazd wskazując jako cel wyjazdu urlop a następnie pomoc w opiece na dzieckiem kuzynki. Także informacje z kraju pochodzenia Cudzoziemca nie wskazują zasadności jego twierdzeń. Skarżący odnosząc się do ww. ustaleń utrzymywał jednak, iż w grudniu 2005 r. przybył do Polski, a w jego ocenie brak adnotacji o tym fakcie w oddziale straży granicznej wobec powszechnie znanego faktu nie obejmowania co do zasady kontrolą (tym samym odnotowania) faktu przekroczenia granicy, nie może stanowić dowodu wykluczającego jego stanowisko. Skarżący ostatecznie wyjaśnił, iż w grudniu 2005 r. przyjechał sam do Polski, a następnie celem odbioru nowego paszportu w tym samym miesiącu wyjechał do B. Na dowód swoich twierdzeń dołączył do akt sprawy; dokument sporządzony w języku angielskim w dniu 5 kwietnia 2007 r. opatrzony nazwą "S." z treści którego wynika, że w dniu 5 grudnia 2005 r. zainteresowany odbył podróż z A. do Polski, oraz bilet wypełniony na jego nazwisko na trasie K. – C. Rozpatrując stanowisko organu w zakresie oceny załączonych przez Skarżącego dowodów wskazać należy, iż zdaniem Sądu w świetle poczynionych w sprawie ustaleń, słusznie organ odmówił tym dowodom wiarygodności. Przede wszystkim podnieść tutaj należy, iż dokument "S." opatrzony został jedynie maszynowym podpisem, nie sporządzono go na firmowym papierze, nie zawiera żadnej pieczęci, ani nie wynika z niego nawet jakim środkiem lokomocji miał podróżować Skarżący. Podobnie odnieść się należy do fotokopii biletu "G." wypełnionego pismem ręcznym, który w miejscu pieczęci nie zawiera ani podpisu wystawcy ani jego pieczęci, nie wskazano w bilecie odległości przejazdu i to pomimo tego, iż Skarżący podróżować miał jedynie do D., brak także informacji o wysokości podatku VAT, czyli wszystkich tych danych, które na takim bilecie winny się znaleźć. Podnieść tutaj także należy, iż gdyby Skarżący zawarł we wniosku z dnia 3 lipca 2006 r. informacje o wyjeździe z Polski we wrześniu 2005 r. i przyjeździe w grudniu 2005 r. do Polski, wnikliwa ocena organu w zakresie oceny dołączonych dowodów byłaby zbędna. Jednakże zważyć należy w jakim momencie toczącego się postępowania i w jakich okolicznościach Skarżący przedstawił ww. dowody przyjazdu do Polski. Wobec podania we wniosku z dnia 3 lipca 2006 r. niezgodnych z prawdą informacji w zakresie wyjazdu Cudzoziemca z Polski a następnie dwukrotnej zmiany jego stanowiska w tym zakresie, w pełni uzasadniona była zatem wnikliwa ocena załączonych dokumentów. Odnośnie przedstawionych dowodów wskazać także należy, iż w trakcie przesłuchania w dniu [...] czerwca 2008 r. Skarżący pytany o powód braku podpisu na piśmie "S." wskazał, iż nie jest on mu wiadomy, bowiem taki dokument został mu po prostu wydany. Podkreślić należy, iż Skarżący dowiedział się zatem zarówno z uzasadnienia organu I instancji jak i w trakcie przesłuchania w dniu [...] czerwca 2008 r., iż organ administracyjny kwestionuje autentyczność tego dokumentu m. in. z uwagi na brak podpisu bądź firmowej pieczęci. Skarżący mógł zatem poczynić starania celem uzupełnienia przedstawionych dowodów zwłaszcza, iż jak wynika z treści pisma "S." w razie dalszych pytań wystawca dokumentu prosi o kontakt. Niezrozumiałym jest zatem zarzut skargi podnoszony w omawianej kwestii, który wskazuje, iż według Skarżącego to organ winien zwrócić się o potwierdzenie autentyczności prywatnego dokumentu u jego wystawcy. Skarżący gdyby miał tylko taką wolę, mógłby bowiem przedstawić oryginał uzupełnionej informacji z biura podróży. Zeznania Cudzoziemca oraz jego żony także nie potwierdziły w ocenie Sądu jego przyjazdu do Polski w grudniu 2005 r. Podczas pierwszego przesłuchania w dniu [...] stycznia 2007 r. Cudzoziemiec zeznał, że pojechał do Polski w celu odebrania informacji przekazanej z kraju pochodzenia, że dokument podróży jest gotowy do odebrania. Jednakże w dniu [...] czerwca 2008 r. zeznał, iż sam zadzwonił do B. z pytaniem czy można już odebrać paszport a po otrzymaniu odpowiedzi twierdzącej udał się do B. po jego odbiór. Sprzeczności składanych w tym zakresie zeznań nie wyjaśniły też zeznania żony Skarżącego. P.K., która w dniu [...] czerwca 2008 r. odnosząc się do pytania o powód wyjazdu jej męża z Polski w grudniu 2005 r. zeznała, iż mąż został poinformowany przez rodziców, że jego nowy paszport jest gotowy do odebrania w B. Zdaniem Sądu zarówno zeznania Skarżącego i jego żony P.K., jak również przedstawione przez skarżącego dokumenty nie potwierdzają powoływanej okoliczności pobytu Skarżącego w grudniu 2005 r. na terytorium Polski. Tym samym mając na względzie, iż wykazano, że Skarżący wraz z rodziną wyjechał do A. we wrześniu 2005 r. a następnie wrócił do Polski dopiero w czerwcu 2006 r., uznać należało, iż w okresie 2 lat poprzedzających złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się, Skarżący przez okres 9 miesięcy przebywał poza terytorium RP. Zważywszy natomiast na wyjaśnienia żony Skarżącego, z których wynika, iż pobyt w A. w przedmiotowym okresie spowodowany był w początkowym okresie urlopem a następnie potrzebą opieki nad dzieckiem kuzynki, nie można uznać, iż przerwa w pobycie Cudzoziemca przekraczająca 6 miesięcy spowodowana była jedną z ww. okoliczności wymienionych w art. 64 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach. Organ słusznie zatem uznał, iż nie została w sprawie zrealizowana druga przesłanka art. 64 ust. 1 pkt 2) ustawy o cudzoziemcach, dlatego też obligatoryjnym obowiązkiem organu (vide art. 66 ust. 1 pkt 1ustawy o cudzoziemcach) było negatywne rozpatrzenie wniosku Skarżącego. Odnośnie okoliczności poświadczenia przez Skarżącego nieprawdy w toku postępowania wyjaśniającego przed organem, wskazać należy, iż także w tym zakresie przyznać należy rację organowi. Skarżący w toku postępowania wyjaśniającego celem umotywowania przyjazdu do Polski w grudniu 2005 r. wskazał w dniu [...] stycznia 2007 r., iż po uzyskaniu informacji o możliwości odbioru nowego paszportu odebrał dokument podróży w biurze paszportowym. Zeznając natomiast w dniu [...] czerwca 2008 r. wyraźnie stwierdził, iż nowy paszport odebrał osobiście. Jak wynika natomiast z pisma Ambasady Republiki B. w W. z dnia 18 lipca 2008 r., dokument podróży Cudzoziemca odebrał jego ojciec N.K. Nie ulega zatem żadnej wątpliwości, iż Skarżący zeznawał nieprawdę w toku postępowania wyjaśniającego w celu umotywowania rzekomego przyjazdu do Polski w grudniu 2005 r. Nadto wskazać także należy, iż Cudzoziemiec wskazał także nieprawdziwe informacje we wniosku z dnia 3 lipca 2006 r. odnośnie pobytu poza granicami kraju w okresie poprzedzającym złożenie wniosku. W ocenie Sądu nie zasługują na uwzględnienie także zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów procedury administracyjnej. Wskazać tutaj należy, iż postępowanie przeprowadzone zostało z poszanowaniem zasady prawdy obiektywnej sformułowanej w art. 7 kpa. Materiał dowodowy zebrany i rozpatrzony został, zgodnie z art. 77 § 1 kpa, w sposób wyczerpujący a strona miała możliwość brania udziału w postępowaniu. Organ dokonał oceny powoływanych twierdzeń na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgodnie z treścią art. 80 kpa. Podkreślić tutaj należy, iż wbrew twierdzeniu strony Skarżącej organ administracyjny w ocenie Sądu wyjaśnił i rozpatrzył wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. W zakresie zarzutu naruszenia art. 8 art. 9 i art. 12 kpa w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach poprzez prowadzenie postępowania w sposób pozostający w kolizji z obowiązującymi zasadami działania w sposób uwzględniający interes społeczny i słuszny interes obywateli, budzący zaufanie do organów Państwa, wskazać należy, iż Cudzoziemiec w toku całego postępowania administracyjnego otrzymywał pouczenia o przysługujących mu prawach i ciążących na nim obowiązkach związanych z ubieganiem się o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się. Nadto wskazać należy, iż organy administracyjne obu instancji wykazały się wnikliwością i starannym działaniem, zmierzającym do obiektywnego wyjaśnienia występujących w sprawie z winy Skarżącego wątpliwości, co do przytaczanych przez Niego okoliczności. Reasumując w ocenie Sądu nie doszło w sprawie do naruszenia prawa materialnego ani do naruszenia przepisów postępowania, które miałoby wpływ na wynik sprawy, dlatego też z powyższych względów na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji wyroku.