V SA/Wa 2854/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia NSA - Piotr Piszczek po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi R. [...] Sp. z o.o. w L. na pismo Ministra Gospodarki z dnia [...] czerwca 2008 r. Nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku w sprawie udzielenia pomocy de minimis; postanawia: odrzucić skargę. R. [...] Sp. z o.o. w L. wystąpił do Ministra Gospodarki z wnioskiem o dofinansowanie udziału w [...] w ramach poddziałania 2.2.2. Sektorowego Programu Operacyjnego - Wzrost konkurencyjności przedsiębiorstw, lata 2004-2006. Pismem z [...] maja 2008 roku, Minister Gospodarki wezwał skarżącą do poprawienia wniosku w terminie 7 dni od daty otrzymania pisma. Wskazał następujące uchybienia: w pkt 2 wniosku wpisano niepoprawną datę odbywania się targów, w pkt 14 wniosku podano błędne kwoty przychodów netto, w pkt 16 wniosku podano nieprawidłowe wskaźniki produktu. We wskazanym w ww. wezwaniu zakresie wniosek skarżącej został poprawiony. Pismem z [...] czerwca 2008 r. Minister Gospodarki poinformował skarżącą, o pozostawieniu wniosku o dofinansowanie bez rozpatrzenia z uwagi na uchybienie terminu do jego poprawienia. Pismem z 20 czerwca 2008r. skarżąca wykazała, iż zachowany został termin określony w § 7 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 22 grudnia 2005r. w sprawie udzielenia pomocy de minimis przedsiębiorcom uczestniczącym w targach lub wystawach za granicą (Dz.U. Nr 265, poz. 2217 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem Ministra Gospodarki. Następnie Minister Gospodarki uznał, iż skarżąca uzupełniła wniosek w terminie i związku z tym poddał wniosek weryfikacji formalnej. W związku z tym pismem z dnia [...] czerwca 2008 r. Nr [...] Minister Gospodarki poinformował skarżącą o pozostawieniu, na podstawie § 7 ust. 5 rozporządzenia, wniosku o dofinansowanie bez rozpatrzenia, ze względu na uchybienia formalne w zakresie wielkości pomocy de minimis za lata 2006-2008 określonej we wniosku aplikacyjnym. Stwierdził, iż udzielona pomoc de minimis potwierdzona przedłożonymi zaświadczeniami była rozbieżna z jej wysokością wskazaną w pkt 19 wniosku. Pismem z 17 lipca 2008 r. skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa, gdyż jej zdaniem w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki określone w § 7 ust. 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki, skutkujące pozostawieniem wniosku bez rozpatrzenia, gdyż skarżąca w żadnym piśmie do niej skierowanym nie została wezwana do usunięcia uchybienia formalnego zawartego w pkt 19 wniosku. Pismem z [...] sierpnia 2008 r. Minister Gospodarki poinformował spółkę o podtrzymaniu swojego stanowiska zawartego w piśmie z dnia [...] czerwca 2008 r. Na powyższe pismo R. [...] Sp. z o.o. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego twierdząc, iż przedmiotem zaskarżenia jest czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2000 roku Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwana dalej p.p.s.a. W skardze przedstawił argumenty mające wskazywać na to, że pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia było bezzasadne. W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną. Zagadnienia związane z rozpatrywaniem wniosków tego typu z jakim wystąpiła skarżąca R. [...] Sp. z o.o. uregulowane były w powołanym wyżej rozporządzeniu Ministra Gospodarki. Zgodnie z § 7 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki, w przypadku gdy złożony wniosek jest niekompletny lub nieprawidłowo wypełniony, minister właściwy do spraw gospodarki może jeden raz wezwać przedsiębiorcę do uzupełnienia lub poprawienia wniosku w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania przez przedsiębiorcę. Wniosek nieuzupełniony lub niepoprawiony w terminie, o którym mowa w ust. 4 § 7, pozostaje bez rozpatrzenia (§ 7 ust. 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki). To rozwiązanie prawne było w istocie powtórzeniem uregulowania zawartego w art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity DZ.U. z 2000r. , Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., z którego wynika, że jeżeli podanie nie czyni wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Należy mieć jednak na uwadze, iż zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego poinformowanie wnioskodawcy o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania nie stanowi decyzji administracyjnej. I tak w wyroku z dnia 4 stycznia 2000 r. sygn. akt I SAB 133/99 (niepublikowany) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "pozostawienie sprawy bez rozpoznania nie następuje ani w formie decyzji, ani postanowienia. Jest to czynność materialno - techniczna, o której należy poinformować stronę". Z kolei w wyroku z dnia 19 stycznia 1999 r. sygn. akt I SA 1056/99 (niepublikowany) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, iż "art. 64 k.p.a. nie daje podstaw do wydania decyzji. Pozostawienie podania bez rozpoznania nie jest w ogóle rozstrzygnięciem (aktem) administracyjnym, gdyż jest dokonaniem czynności nie powodujących żadnych skutków zarówno materialno-prawnych, jak i procesowych". Pozostawienie sprawy bez rozpoznania nie należy zatem do kategorii spraw wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 do 7 p.p.s.a., na które mogą być wnoszone skargi do sądu administracyjnego. Tym samym wniesienie skargi na tego typu czynność jest niedopuszczalne. Nie oznacza to jednak, iż strona postępowania jest w takiej sytuacji pozbawiona możliwości poddania kontroli sądowej tej formy działania organów administracji. W wyroku z dnia 17 stycznia 2001 r. sygn. akt II SAB 240/00 (niepublikowany) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w każdym wypadku zawiadomienia osoby o pozostawieniu podania bez rozpoznania, służy jej - gdy zarzuca organowi naruszenie prawa polegające na bezczynności - skarga na bezczynność organu. Skarżącej przysługuje, więc prawo wniesienia skargi na bezczynność organu w załatwieniu jej sprawy. Sąd administracyjny rozpoznając skargę na bezczynność dokona wówczas oceny czy stanowisko organu administracji o pozostawieniu bez rozpoznania jej wniosku było zasadne. Jeśli uzna, iż stanowisko to było niezasadne wówczas zobowiąże organ administracji do merytorycznego załatwienia sprawy. Warunkiem wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność jest uprzednie złożenie do organu wyższego stopnia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. Zdaniem Sądu, pismo skarżącej datowane na 17 lipca 2008 r., w którym wzywa do rozpatrzenia złożonego wniosku należy potraktować jako zażalenie złożone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. Tym samym nic nie stoi na przeszkodzie by skarżąca mogła wnieść do sądu administracyjnego skargę na bezczynność organów administracji w jej sprawie. Możliwość wniesienia takiej skargi nie jest ograniczona żadnym terminem. Odmienna sytuacja miałaby miejsce wówczas, gdyby organ administracji odmówił skarżącej dofinansowania projektu z przyczyn merytorycznych załatwiając sprawę pismem informującym o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Wówczas pismo organu administracji byłoby w istocie decyzją administracyjną, która podlegałaby zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie jednak tego rodzaju sytuacja nie miała miejsce. Z treści pisma Ministerstwa Gospodarki z [...] czerwca 2008r. jednoznacznie wynika, że pozostawienie wniosku skarżącej bez rozpatrzenia zostało umotywowane rozbieżnościami pomiędzy kwotą udzielonej pomocy de minimis wskazaną w pkt 19 wniosku, a wartością udzielonej pomocy potwierdzoną zaświadczeniami załączonymi do wniosku. Z powyższych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.