V SA/Wa 2854/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Stopczyński (spr.) Sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz Sędzia WSA Michał Sowiński po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. L. o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 października 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 2854/16 w sprawie ze skargi A. L. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z dnia ... września 2016 r., nr ... w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego postanawia: odmówić wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 października 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 2854/16. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 października 2017 r. oddalił skargę A.L. na decyzję Dyrektora ... Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia ... września 2016 r., nr ..., wydaną w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego Wnioskiem z dnia ... listopada 2017 r. A.L. wystąpił o wykładnię powyższego wyroku, podnosząc iż wskazane rozstrzygnięcie nie odnosi się do wszystkich problemów zaistniałych w obrębie sprawy. Skarżący stwierdził, że wniósł opłatę kancelaryjną w wysokości 100,00 zł za sporządzenie i doręczenie uzasadnienia, a pomimo tego WSA w Warszawie nie odniósł się m.in. do zagadnień dzierżawy, którą posiada Strona, raportu pokontrolnego ARiMR oraz braku wezwania przez organy Agencji do korekty pierwotnego wniosku o dofinansowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, dalej: "p.p.s.a."), sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków, jakie orzeczenie to ma wywołać. Wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 1121/11 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Z analizy uzasadnienia wyroku objętego wnioskiem wywiedzionym w oparciu o art. 158 p.p.s.a. wynika, że stanowisko składu orzekającego w niniejszej sprawie zostało jednoznacznie wyrażone i nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych określonych w art. 158 p.p.s.a. W ocenie Sądu wyrok z dnia 3 października 2017 r. jest kompletny, zawiera rozstrzygnięcie, a jego uzasadnienie wyraźnie wskazuje na dokonaną przez Sąd ocenę prawną. Uzasadnienie wyroku zostało sporządzone w sposób jasny i czytelny, umożliwiający pełne zrozumienie powodów oddalenia skargi przez osobę bez przygotowania prawniczego. Zdaniem Sądu, treść wniosku Skarżącego o wykładnię wyroku stanowi próbę zakwestionowania rozstrzygnięcia WSA w Warszawie, do czego Strona ma oczywiście prawo, ale w postępowaniu odwoławczym, nie zaś w postępowaniu wpadkowym, zainicjowanym wnioskiem o wykładnię wyroku. Podnoszone przez A. L. argumenty wskazujące na rzekome braki w rozpatrzeniu stanu faktycznego (sprawy umowy dzierżawy, raportu pokontrolnego ARiMR oraz braku wezwania do korekty wniosku o dofinansowanie), mogą stanowić podstawę do zakwestionowania zasadności wyroku w trybie kasacyjnym, ale nie stanowią "niejasności" orzeczenia, wymagających wykładni. Podsumowując, argumenty podnoszone przez Stronę prowadzą de facto do polemiki z zapadłym rozstrzygnięciem, co wykracza poza granice art. 158 p.p.s.a. Tym samym nie można uznać, że wniosek A. L. stanowi wniosek o wykładnię. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 158 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.