V SA/Wa 286/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Tomasz Zawiślak po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. K., R.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dotacji niewykorzystanej oraz zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze na opisaną w komparycji postanowienia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. skarżący zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazali, że prowadzą w M. niepubliczne przedszkole pod nazwą "[...]". Podkreślili, iż przedszkole jest niepubliczną placówką wychowania przedszkolnego, co oznacza, że podstawowym źródłem utrzymania są dotacje udzielane z budżetu miasta M. Finansowanie potrzeb placówki z otrzymywanych dotacji ma więc charakter bieżący, a co za tym idzie, wykonanie decyzji o zwrocie kwoty w tak znaczącej wysokości naruszyłoby istotnie płynność finansową, prowadząc w istocie do natychmiastowej niewypłacalności. Skarżący podnieśli, iż poza prowadzeniem przedszkola nie prowadzą żadnej działalności gospodarczej. Jedynym źródłem przychodu skarżących są dochody z prowadzenia przedszkola niepublicznego, polegające na wynagrodzeniu pobieranym z tytułu pełnienia funkcji dyrektora przedszkola. Do wniosku dołączono aktualny wyciąg salda rachunku prowadzonego dla przedszkola niepublicznego skarżących. Zdaniem skarżących wysokość kwoty objętej obowiązkiem zwrotu stwarza poważne niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącym, a także osobom trzecim, jak pracownicy przedszkola, a przede wszystkim uczęszczającym do niego dzieciom, znacznej szkody, a ponadto powyższe może również spowodować niemożliwe do odwrócenia skutki dla skarżących. Dodatkowo wskazano, iż wymienione źródła utrzymania przedszkola prowadzonego przez skarżących w całości przeznaczane są na realizację celów, dla których placówka ta jest przeznaczona, mianowicie zapewnienie warunków umożliwiających opiekę i wychowanie dla uczęszczających do nich dzieci, w tym między innymi: finansowanie materiałów edukacyjnych, utrzymanie budynku przedszkola, wynagrodzenia dla nauczycieli i innych pracowników, itp. Wykonanie decyzji organu odniosłoby w pierwszej kolejności skutek w postaci zlikwidowania lub co najmniej znacznego ograniczenia możliwości efektywnej realizacji misji przedszkola, następnie utraty przez nie płynności finansowej, co w konsekwencji mogłoby doprowadzić do upadłości i całkowitej likwidacji jako publicznej placówki wychowania przedszkolnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie skarżący nie wykazali, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić im znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Podniesione bowiem we wniosku twierdzenia nie zostały poparte żadnymi dokumentami. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym miedzy innymi w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn.akt GZ 138/2004, podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową lub uszczerbek niemajątkowy), które nie będą mogły być wynagrodzone przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie wystarczy zatem ogólny tylko wywód strony. Jej twierdzenia powinny także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. W niniejszej sprawie skarżący takich dokumentów nie przedstawili. Sąd nie miał zatem możliwości porównania obciążenia wynikającego z zaskarżonej decyzji z aktualną sytuacją finansową i majątkową skarżących. Bez przedłożenia przez skarżących tego rodzaju dokumentów Sąd nie jest w stanie ocenić, czy ewentualna zapłata kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji jest w stanie zagrozić sytuacji finansowej skarżących i w jakikolwiek sposób wpłynąć na funkcjonowanie prowadzonego przez nich przedszkola. Podkreślić należy, iż w judykaturze utrwalony jest już pogląd, zgodnie z którym podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten wyręczając go niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z dnia 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12; z dnia 10 maja 2011 r., II FZ 106/11;z dnia 9 września 2011 r., II FSK 1501/11; z dnia 28 września 2011 r., I FZ 219/11 i z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07). Reasumując stwierdzić należy, iż skoro skarżący nie uprawdopodobnili niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, to nie można przyjąć twierdzenia, że wykonanie decyzji spowodowałoby taką szkodę, a co więcej "znaczną szkodę". Skarżący nie wykazali również argumentów przemawiających za tym, że wykonanie decyzji mogłoby rodzić niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Twierdzenia o grożącej likwidacji prowadzonej przez skarżących placówki w razie wykonania zaskarżonej decyzji, niepoparte żadnymi dokumentami mogącymi potwierdzić istnienie takiego zagrożenia, nie jest w tym zakresie wystarczające. Niezależnie od powyższego Sąd wyjaśnia, iż w niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja określająca kwotę dotacji do zwrotu. Nałożony na skarżących obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są z pewnością odwracalne. Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 1, § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji