V SA/Wa 2867/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Irena Jakubiec-Kudiura po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi G. R. R. sp. z o.o. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej postanawia: umorzyć postępowanie sądowe G. R. R. sp. z o.o. złożyła skargę na rozstrzygnięcie opisane w komparycji niniejszego postanowienia. ARiMR w piśmie z dnia [...] listopada 2014 r. (k-101 akt sądowych) wniósł o umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 §1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a. ze zm.). Organ wyjaśnił, iż Prezes ARiMR pismem z [...] października 2014 r. nr [...], znak: [...] będącym odpowiedzią na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa poinformował skarżącą spółkę, że zasadnym jest zakwalifikowanie wniosku do ponownej weryfikacji. Zakwalifikowanie wniosku do ponownej weryfikacji jest w swych skutkach tożsame z uchyleniem aktu rozstrzygającego o odmowie przyznania pomocy. Pismem z 20 listopada 2014 r. Sąd zwrócił się do skarżącej spółki o oświadczenie w terminie 7 dni, czy w związku z wnioskiem organu o umorzenie postępowania sądowego zawartego w odpowiedzi na skargę, podtrzymuje skargę na zaskarżone pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2014 r, pod rygorem uwzględnienia wniosku. Skarżąca spółka w piśmie z dnia 24 listopada 2014 r. (k-106 akt sądowych) wniosła o rozstrzygnięcie sprawy wyrokiem, bowiem jej zdaniem nie zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż stosownie do przepisu art. 22 ust. 3 ustawy z 7 marca 2007 r. o wspieraniu obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64 z 2007 r., poz. 427 ze zm), dalej: ustawa o wspieraniu, w przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy (w ramach działań wskazanych w ustępie 1 tego artykułu), podmiot wdrażający informuje wnioskodawcę, o odmowie jej przyznania z podaniem przyczyn odmowy. Jednocześnie w art. 22 ust. 4 ustawy o wspieraniu, zagwarantowano wnioskodawcom prawo do złożenia na takie pismo skargi do sądu administracyjnego, na zasadach i w trybie określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zatem, aby skutecznie wnieść środek zaskarżenia, o którym mowa w omawianym przepisie art. 22 ust. 4 ustawy o wspieraniu, sięgnąć należy do odpowiednich regulacji p.p.s.a., określających zasady i tryb skarżenia aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4. Zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a., skargę w tym przypadku można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie 14 dni – do usunięcia naruszenia prawa. Na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż opisane w pkt 1 i 2 powołanego wyżej przepisu. W niniejszej sprawie organ pozytywnie rozpatrzył wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i pismem z [...] października 2014 r. nr [...] , znak: [...] poinformował stronę skarżącą o przywróceniu wniosku strony o przyznanie pomocy finansowej ze środków unijnych do rozpatrzenia. W tej sytuacji zasadnym było umorzenie postępowania, jak wynika z treści skargi żądanie dotyczyło uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia, względnie o orzeczenie jego bezskuteczności zatem przywrócenie wniosku strony do ponownego rozpatrzenia przez organ rozpatrujący wezwanie o usuniecie naruszenia prawa – odpowiada zgłoszonemu wnioskowi. W tym stanie rzeczy postępowanie sądowe wywołane wniesieniem skargi na rozstrzygnięcie o odmowie przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych stało się bezprzedmiotowe. W świetle powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.