V SA/Wa 287/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Sędzia WSA - Michał Sowiński, Protokolant - Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi T. W. na decyzję Dyrektora ... Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia ... grudnia 2009 r. nr ... w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. oddala skargę Przedmiotem skargi złożonej przez T. W. jest decyzja Dyrektora ... Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia ... grudnia 2009 r. Nr ... utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa ... nr ... z dnia ... października 2009 r. w sprawie odmowy przyznania płatności do gruntów rolnych w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. W dniu 22 kwietnia 2009 r. do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji Modernizacji Rolnictwa wpłynął wniosek strony o przyznanie płatności. We wniosku zadeklarowano do przyznania płatności obszarowej działkę rolną o powierzchni ... ha na działce ewidencyjnej nr 1. Decyzją o wskazanym wyżej numerze Kierownik Biura Powiatowego odmówił przyznania płatności, ponieważ nie został spełniony warunek posiadania przez rolnika działek rolnych o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1 ha. Powyższy akt administracyjny został utrzymany w mocy decyzją Dyrektora ... Oddziału Regionalnego ARiMR w W. z dnia ... grudnia 2009 r. Organ stwierdził, że powierzchnia stwierdzona kwalifikująca się do przyznania płatności wyniosła ... ha, a zatem nie został spełniony warunek minimalnej powierzchni. Wskazał, że strona została powiadomiona pismem z ... września 2009 r. o ustalonej powierzchni referencyjnej oraz że powierzchnia ta wskazana została także w Karcie informacyjnej załączonej do spersonalizowanego wniosku przesłanego wnioskodawcy. Zauważył, że to po stronie wnioskodawcy istnieje powinność udowodnienia, iż faktycznie użytkował powierzchnie wykazane do przyznania płatności, podczas gdy skarżący nie przedstawił dowodów na potwierdzenie powyższego, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. W skardze wniesionej na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona wskazała, iż system komputerowy nie daje stuprocentowej gwarancji, gdyż w przypadku jej działki zginęło około ... ha użytków zielonych. Wyjaśniła, iż rola ... i pastwisko ... i inne tereny rolne zostały przekształcone w użytki zielone parę lat temu, gdzie siano jest koszone dwa razy w roku a trzecia trawa jest przeznaczana na kiszonkę lub koszona dla bydła jako zielonka. Wskazała, że nie ma podstaw do zatajania czegokolwiek i powołała się na wypis z rejestru gruntów, który załączyła do skargi. Podała również, że podczas składania wniosku pracownik Biura podpowiedział jej, gdzie ma zrobić obrys na mapie i że nie było to po granicy działki ewidencyjnej, tylko inaczej. Skarżąca wskazała, że dokładnie nie pamięta, czy to w tym tkwił błąd co do powierzchni działki objętej wnioskiem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 16 czerwca 2010 r. skarżąca wskazała m.in., że posesję nabyła w ... r. i działka była wtedy dokładnie zmierzona. Podniosła, że składając przedmiotowy wniosek wykazała prawidłową powierzchnię, zgodną z powierzchnią figurującą w ewidencji gruntów. Dodała, że osiąga niskie dochody, zatem decyzja o nałożeniu sankcji jest bardzo krzywdząca. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz.U. Nr 153, poz. 1270], dalej – p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw Wojewódzki Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, iż skarga nie jest zasadna. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy organy zasadnie odmówiły stronie skarżącej płatności w ramach wsparcia bezpośredniego. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, iż podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego [Dz.U. z 2008 r. Nr 170 poz. 1051 z późn. zm.], zgodnie z którym rolnikowi przysługuje płatność bezpośrednia na będące w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności grunty rolne wchodzące w skład gospodarstwa rolnego kwalifikujące się do objęcia płatnościami bezpośrednimi zgodnie z art. 143 b ust. 4 zd. 2 rozporządzenia nr 1782/2003 jeżeli posiada działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku XX do rozporządzenia nr 1973/2004, to jest 1 ha. Zgodnie natomiast z art. 51 ust.1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników [Dz.Urz. UE Nr L 141 z 30.04.2004 str. 18 ze zm.], dalej: rozporządzenie Komisji, jeśli dla danej grupy upraw obszar zadeklarowany na cele jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej, z wyjątkiem skrobiowych odmian ziemniaka, nasion i tytoniu, jak przewidziano w tytule IV rozdział 1 sekcja 2 i 5 rozporządzenia (WE) nr 73/2009 i w tytule IV rozdział 10c rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 przekracza obszar stwierdzony zgodnie z art. 50 ust. 3 i 5 niniejszego rozporządzenia o 20 % obszaru stwierdzonego, dla danej grupy upraw nie zostanie przyznana żadna pomoc obszarowa. Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wnioskodawczyni zadeklarowała do płatności działkę o łącznej powierzchni ... ha, podczas gdy powierzchnia stwierdzona podczas kontroli wyniosła ... ha. Różnica procentowa pomiędzy powyższymi powierzchniami wyniosła ...%, a zatem zdaniem Sądu organ prawidłowo stwierdził, że sporna działka nie spełnia wymogów kwalifikujących do płatności, gdyż w sprawie znalazł zastosowanie powołany wyżej przepis rozporządzenia Komisji, stosownie do którego odmawia się przyznania płatności bezpośredniej. Odnosząc się do zawartych w uzasadnieniu skargi zarzutów dotyczących systemu komputerowego użytego podczas kontroli należy wskazać, że stronie skarżącej znane były zasady przyznawania płatności oraz pomocy finansowej objętych wnioskiem o przyznanie płatności (dowód: podpis pod oświadczeniem, karta 4/4 wniosku z 22 kwietnia 2009 r. - akta adm.), zatem wiedział on, iż w toku postępowania administracyjnego może złożyć zastrzeżenia do protokołu z kontroli zgodnie z art. 31 ust. 7 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego [Dz.U. z 2008 r. Nr 170 poz. 1051 z późn. zm.]. W rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła przesłanka przewidziana w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, a wydane przez organy decyzje w przedmiocie odmowy przyznania płatności miały charakter związany. Analizując uzasadnienie zaskarżonej decyzji, Sąd doszedł do przekonania, iż organ uwzględnił zasadę przekonywania wyrażoną w art. 11 k.p.a., zgodnie z którą organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Przepis ten stanowi, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Reasumując, należy podkreślić, iż w toku postępowania administracyjnego nie doszło do nieprawidłowości mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy i skutkujących koniecznością wyeliminowania zaskarżonego aktu z obrotu prawnego, co mając na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. ----------------------- 1