V SA/Wa 287/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Sędzia WSA - Małgorzata Rysz (spr.), Sędzia WSA - Izabella Janson, , Protokolant sekretarz sądowy - Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi O. A. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia ... grudnia 2011 r. nr ... w przedmiocie cofnięcia wizy Schengen oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez O. A. jest decyzja Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia ... grudnia 2011 r., nr ... utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej w M. z dnia ... października 2011 r., nr ... w sprawie cofnięcia wizy Schengen nr ... . Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: W dniu ... października 2011 r. do kontroli granicznej w kierunku wjazdowym do Polski na przejściu granicznym w M. zgłosiła się obywatelka U., O. A., ur. ... kwietnia 1982 r., legitymująca się paszportem seria i nr ..., wydanym przez władze U. w dniu ... czerwca 2009 r. ważnym do dnia ... czerwca 2019 r., wraz z zamieszczoną w nim wielokrotną wizą Schengen nr ... ważną od dnia ... listopada 2010 r. do dnia ... listopada 2011 r., wydaną w dniu ... listopada 2010 r. przez Konsula RP we L. na okres pobytu 60 dni w celu prowadzenia działalności gospodarczej. W trakcie kontroli ustalono, że dane osobowe O. A. figurują w Systemie Informacyjnym Schengen (SIS) do celów odmowy wjazdu. W związku z powyższym, na podstawie art. 34 ust. 2 w zw. z art. 32 ust. 1 lit. a tiret (v) oraz art. 34 ust. 6 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Wizowy (Dz. Urz. UE L 243 z dnia 15 września 2009 r.) w zw. z art. 48b ust. 1 pkt 2 oraz ust. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (j.t. Dz.U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1694 z późn. zm.) decyzją z dnia ... października 2011 r. Komendant Placówki Straży Granicznej w M. cofnął posiadaną przez cudzoziemkę wizę Schengen. W wyniku odwołania wniesionego przez cudzoziemkę, zaskarżoną decyzję z dnia ... grudnia 2011r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) dalej: k.p.a., w zw. z art. 48b ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach (j.t. Dz. U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1694 z późn. zm.) dalej: ustawa o cudzoziemcach, Komendant Główny Straży Granicznej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji podzielił argumentację Komendanta Placówki Straży Granicznej w M., stwierdzając, iż w przypadku cudzoziemki została wyczerpana przesłanka określona w art. 34 ust. 2 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) NR 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy), tj., iż wiza jest cofana jeśli okaże się, że warunki uprawniające do jej otrzymania nie są już spełniane. Natomiast, w świetle art. 32 ust. 1 pkt a tiret (v) powyższego Rozporządzenia odmawia się wydania wizy jeżeli ubiegający się o wizę jest osobą, co do której dokonano wpisu w SIS nakazującego odmówić pozwolenia na wjazd. Organ drugiej instancji zauważył, że przesłanki merytoryczne cofnięcia wizy Schengen są uregulowane we wskazanym powyżej Rozporządzeniu, a nie jak wskazuje odwołująca się, w ustawie o cudzoziemcach. W związku z powyższym organ I instancji słusznie przywołał w podstawie prawnej skarżonej decyzji art. 34 ust. 2 kodeksu wizowego wskazując jednocześnie w uzasadnieniu na fakt figurowania danych osobowych cudzoziemki w SIS. Komendant Główny Straży Granicznej zauważył ponadto, że dane osobowe O. A. znajdują się również w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium RP jest niepożądany w związku z art. 128 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o cudzoziemcach zgodnie z którym w wykazie przechowuje się dane cudzoziemca skazanego prawomocnym wyrokiem w Rzeczypospolitej Polskiej za przestępstwo umyślne lub przestępstwo skarbowe na karę grzywny lub karę pozbawienia wolności do jednego roku. Jednocześnie, na podstawie art. 134a wskazanej ustawy, powyższe dane zostały przekazane do Systemu Informacyjnego Schengen (SIS) do celów odmowy wjazdu na okres przechowywania ich w wykazie. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wniosła o uchylenie ww. decyzji Komendanta Głównego Straży Granicznej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi drugiej instancji oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 48a ust. 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach poprzez wydanie decyzji o cofnięciu wizy w oparciu o okoliczność, o której mowa w art. 30 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ nie wskazuje, czego dotyczy wpis do Systemu Informacyjnego Schengen, który był podstawą wydania zaskarżonych decyzji, kiedy został wprowadzony i czy istniał w Systemie w chwili wydania wizy, co godzi w prawidłowość decyzji. Jednak zasadniczym uchybieniem jest naruszenie art. 48a ust. 2 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym jeżeli okoliczności uzasadniające odmowę wydania wizy krajowej, z wyjątkiem okoliczności, o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt 1a, powstały po jej wydaniu, wizę krajową cofa się. Jednocześnie na mocy unormowania zawartego w art. 30 ust. 1 pkt 1 a ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemcowi odmawia się wydania wizy jeżeli jego dane znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu. Dokonując analizy obu zacytowanych wyżej przepisów należy wywieźć, że fakt istnienia wpisu uniemożliwiającego wydanie zgody na wjazd, który to wpis został wprowadzony do Systemu Informacyjnego Schengen (SIS) nie stanowi podstawy do wydania decyzji o cofnięciu wizy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Sądy administracyjne, w tym sąd wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – patrz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w którym wskazano, iż sądy stosują środki określone w ustawie. Zdaniem Sądu orzekającego zarzuty skargi są całkowicie bezpodstawne. Prawidłowo zostało wskazane przez organy obu instancji, iż przesłanki merytoryczne cofnięcia wizy Schengen są uregulowane we wskazanym w podstawie prawnej organu pierwszej instancji Rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Wizowy (Dz. Urz. UE L 243 z dnia 15 września 2009 r.) dalej: kodeks wizowy. Zgodnie z art. 34 ust. 2 ww. Rozporządzenia wiza jest cofana jeśli okaże się, że warunki uprawniające do jej otrzymania nie są już spełniane. Natomiast, w świetle art. 32 ust. 1 pkt a tiret (v) kodeksu wizowego odmawia się wydania wizy jeżeli osoba ubiegająca się o wizę jest osobą, co do której dokonano wpisu w SIS nakazującego odmówić pozwolenia na wjazd. Z kolei norma kompetencyjna do wydania decyzji w tym zakresie znajduje się w ustawie o cudzoziemcach - art. 48b ust. 1 pkt 2, zgodnie z którym decyzję o unieważnieniu lub cofnięciu wizy Schengen lub wizy krajowej wydaje komendant placówki Straży Granicznej. Zgodnie z ustępem 4 tegoż artykułu decyzji o unieważnieniu lub cofnięciu wizy Schengen lub wizy krajowej nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Odnosząc się w tym miejscu do zarzutu skargi dotyczącej naruszenia prawa materialnego – art. 48a ust. 2 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1a ustawy o cudzoziemcach, należy wskazać, że jest on oczywiście bezzasadny. Zgodnie z art. 48a ust. 2, jeżeli okoliczności uzasadniające odmowę wydania wizy krajowej, z wyjątkiem okoliczności, o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt 1a, powstały po jej wydaniu, wizę krajową cofa się. Z kolei art. 30 ust. 1 pkt 1a ustawy stanowi, że cudzoziemcowi odmawia się wydania wizy krajowej, jeżeli jego dane znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu. Organy orzekające w sprawie prawidłowo nie zastosowały tego przepisu, gdyż nie ma on zastosowania do wiz Schengen lecz wiz krajowych, czego zdaje się nie dostrzegać skarżąca. Sąd nie zauważył też zarzucanej w skardze sprzeczności między przepisami prawa europejskiego – kodeksu wizowego oraz przepisami prawa polskiego. Zastosowany w sprawie przepis - art. 34 ust. 2 w zw. z art. 32 ust. 1 pkt a tiret (v) kodeksu wizowego dotyczy bowiem wizy Schengen, którą cofnięto skarżącej, natomiast art. 48a ust. 2 ustawy o cudzoziemcach wiz krajowych (zgodnie z art. 25 ustawy o cudzoziemcach wizę wydaje się jako wizę Schengen lub wizę krajową). Słusznie też podkreślił organ drugiej instancji, iż w myśl art. 249 Traktatu o ustanowieniu Wspólnoty Europejskiej (obecnie art. 288 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej) Rozporządzenie jest aktem wspólnotowego prawa wtórnego, który wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowany w każdym państwie członkowskim. Oznacza to, że akty te stają się częścią krajowych systemów prawnych bez potrzeby dokonywania jakichkolwiek czynności transpozycyjnych i wywierają skutki bezpośrednie w stosunku do jednostek. Nie można również uznać za zasadne argumentów skarżącej o niewskazaniu przez Komendanta Głównego Straży Granicznej w zaskarżonej decyzji czego dotyczy wpis w Systemie Informacyjnym Schengen, kiedy został wprowadzony, czy istniał w Systemie w chwili wydania O. A. wizy. Okoliczności te, zdaniem sądu są nieistotne w niniejszej sprawie. Postępowanie, jak wyżej wskazano, było prowadzone w przedmiocie cofnięcia wizy Schengen, na podstawie art. 34 ust. 2 w zw. z art. art. 32 ust. 1 pkt a tiret (v) kodeksu wizowego, zatem niezbędny zakres postępowania wyjaśniającego w sprawie określały te przepisy. Istotne zatem było, czy w chwili wydania decyzji dane osobowe skarżącej figurowały w SIS, ta okoliczność została natomiast ustalona bezspornie ( k. 50 akt admin.). Z tych wszystkich przyczyn i z uwagi na obligatoryjny charakter przepisu art. 34 ust. 2 w zw. z art. 32 pkt 1 tiret (v) kodeksu wizowego Komendant Placówki Straży Granicznej w M. stwierdzając fakt figurowania danych osobowych cudzoziemki w Systemie Informacyjnym Schengen był obowiązany do podjęcia działań w celu cofnięcia jej wizy Schengen. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.