V SA/Wa 2884/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska-Jóźków, Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant - spec. Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2011 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARIMR w W. z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oddala skargę. Przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] października 2010 r. nr [...] z utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Z. z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] wydaną w sprawie przyznania A. Z. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2009 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: A.Z. złożył w dniu 12 maja 2009 r. w BP ARiMR w Z. wniosek o przyznanie płatności do gruntów rolnych na 2009 r. na podstawie art. 18 ust. 2 Ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2008 r., nr 170, poz. 1051 ze zm.) – dalej "ustawa o płatnościach". Łączna powierzchnia gruntów rolnych zadeklarowana we wniosku wyniosła 55,91 ha, w tym do jednolitej płatności obszarowej wnioskodawca zadeklarował działki rolne o powierzchni 55,91 ha, do uzupełniającej płatności obszarowej działki rolne o powierzchni 35,19 ha oraz do uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych (płatność zwierzęca) działki rolne o powierzchni 14,40 ha. W dniu 10 sierpnia 2009 r. do BP ARiMR wpłynęła informacja od R.P. (właściciela działek o nr 140 i 142 wydzierżawionych A.Z.) wraz z kserokopią raportu z kontroli na miejscu przeprowadzoną w dniu 20.07.2007 r. W dniu [...] października do 2009 r. wpłynęła natomiast informacja o zaistniałym konflikcie kontroli krzyżowej pomiędzy A. Z. a E.K. Konflikt krzyżowy dotyczył działki nr [...] położonej w miejscowości S., gmina P. W dniu 9 października 2009 r. A.Z. złożył korektę wniosku, w której dokonał zmniejszeń na działkach rolnych FF i GG. W dniu [...] stycznia 2010 r. Kierownik BP ARiMR w Z. wydał decyzję w sprawie przyznania płatności obszarowych na rok 2009 w łącznej wysokości 38.281,50 zł. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że zadeklarowana we wniosku powierzchnia działek rolnych przeznaczonych do płatności (JPO) wynosiła 55,91 ha, natomiast powierzchnia działek zakwalifikowanych do płatności po przeprowadzeniu kontroli administracyjnej wyniosła 51,98 ha. Wykryte różnice pomiędzy powierzchnią deklarowaną a powierzchnią stwierdzoną doprowadziły do zmniejszenia przyznanej płatności o kwotę 3.984,86 zł (JPO). Do płatności uzupełniającej (UPO) zakwalifikowano zaś powierzchnię 33,73 ha zamiast deklarowanych przez wnioskodawcę 35,19 ha. Z tego też względu płatność uzupełniająca (UPO) została pomniejszona o kwotę 1.040,89 zł. W odwołaniu od powyższej decyzji wnioskodawca podniósł iż, na podstawie umowy dzierżawy z dnia 15.03.2009 r. został dzierżawcą działek rolnych o nr [...] i [...] położonych w S., o łącznej powierzchni 10,87 ha, stanowiących własność R.P. Powołując się na wyjaśnienia R.P., wnioskodawca wskazał, że w dniu 14.02.2010 r. na przedmiotowych działkach w 2003 r. znajdowały się liczne stare krzewy i drzewa owocowe, które zostały w 2004 roku usunięte przez niego z uwagi na niską opłacalność produkcji. Dodatkowo rosło tam 20 olch i 10 brzóz, które zostały usunięte na mocy Decyzji Wójta Gminy P. z dnia [...].11.2004 r. Do odwołania wnioskodawca dołączył również protokół ARiMR z czynności kontrolnych z dnia 20.07.2007 r. przeprowadzonych w gospodarstwie wydzierżawiającego – R.P. na kampanię 2007 r., w którym – jak wskazał wnioskodawca – na działkach ewidencyjnych nr [...] i [...] nie stwierdzono żadnych nieprawidłowości. Po rozpoznaniu odwołania Dyrektor OR ARiMR w W. decyzją z dnia [...] października 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że zadaniem organu wydającego decyzję w przedmiotowej sprawie jest ocena, czy producent rolny ubiegający się o płatności do gruntów rolnych spełnił wszystkie warunki do ich otrzymania. W tym zakresie decydujące znaczenie ma ustalenie rzeczywistej powierzchni gruntów posiadanych i prawidłowo utrzymywanych (uprawianych i ugorowanych) przez wnioskodawcę. Zaznaczył, że w wyniku przeprowadzonej kontroli administracyjnej organ I instancji na podstawie danych graficznych GIS (System Informacji Geograficznej) oraz ortofotomapy do objęcia płatnościami kwalifikuje się obszar 51,98 ha, przy deklarowanym obszarze 55,91 ha. Organ odwoławczy wyjaśnił następnie technikę weryfikacji działek rolnych zadeklarowanych przez stronę do przyznania płatności, wskazując, że właściwa identyfikacja poszczególnych działek rolnych w przestrzeni oraz ich powierzchni kwalifikującej się do przyznania pomocy została dokonana podczas przeprowadzonej dla wniosku kontroli administracyjnej, na podstawie i w oparciu o system identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.Urz. UE L 30 z 31.01.2009, str. 16), na który składają się mapy, dokumenty ewidencji gruntów oraz inne dane kartograficzne. Powierzchnie kwalifikowane ustalono na podstawie ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zachowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10.000. Jednocześnie organ odwoławczy zaznaczył, że dane z Ewidencji Gruntów i Budynków (EGiB) są wykorzystywane jedynie w zakresie identyfikacji i lokalizacji przestrzennej działki rolnej (unikalny identyfikator działki ewidencyjnej) oraz powierzchni całkowitej działki ewidencyjnej z urzędowego rejestru, jakim jest EGiB. Wskazał, iż powierzchnie użytków rolnych określone w systemie EGiB nie mogą stanowić powierzchni referencyjnej dla płatności. Następnie organ wskazał, że pomiar powierzchni nie zadrzewionej wykonanej wskazaną powyżej metodą na działce rolnej PP/PP1 położonej na działce ewidencyjnej nr [...] oraz działek rolnych [...] i [...] położonych na działce ewidencyjnej [...] wykazał, iż faktyczna powierzchnia uprawniona do uzyskania płatności była mniejsza niż powierzchnia zadeklarowana. Całkowita powierzchnia działki rolnej PP/PP1 uprawniona do przyznania płatności według pomiaru wyniosła 3,48 ha (wykluczono 1,46 ha), dla działki rolnej RR wyniosła 1,87 ha (wykluczono 0,97 ha) oraz dla działki SS wyniosła 1,70 ha (wykluczono 0,97 ha). Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ II instancji stwierdził, że do przyznania płatności obszarowej kwalifikują się grunty, utrzymywane zgodnie z normami w roku złożenia wniosku, pod warunkiem, że były one również utrzymywane w dobrej kulturze rolnej na dzień 30.06.2003 r. Podkreślił, że zdjęcia satelitarne ukazujące faktyczny stan użytków rolnych na spornych działkach nr [...] i [...] wykonane były w dniu 24.08.2004 r. Z wielkości drzew na załączniku graficznym i obszaru jaki zajmują te drzewa i zakrzaczenia należało wnioskować, iż rosną tam od kilku lat, czyli sporne działki nie spełniają warunku dobrej kultury rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r. Sam wnioskodawca przyznał też, że drzewa zostały wycięte dopiero w roku 2004 przez co nie został spełniony powyższy warunek. Organ wskazał również, że kontrola na miejscu, na którą powołano się w odwołaniu dotyczyła roku 2007 zatem jej wyniki pozostają bez wpływu na postępowanie w sprawie przyznania płatności na rok 2009 r. Podsumowując organ odwoławczy przedstawił sposób wyliczenia przyznanej stronie płatności oraz stwierdził, że producent rolny składając wniosek oświadczył, iż zna zasady przyznawania płatności objętych tymże wnioskiem. W skardze z dnia 17 listopada 2010 r. uzupełnionej następnie pismem procesowym z dnia 18 listopada 2010 r. A.Z. zakwestionował dokonane przez organy ARiMR pomniejszenie kwot jednolitej płatności obszarowej (JPO) i uzupełniającej płatności obszarowej (UPO). W ocenie skarżącego orzekające w sprawie organy naruszyły zasady powołane w art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Pomijając istotne dowody zebrane w sprawie organy błędnie ustaliły bowiem stan faktyczny i na tej podstawie wyciągnęły błędne wnioski. Skarżący podkreślił, że Kierownik BP ARiMR od dnia 10 sierpnia 2009 r. był w posiadaniu protokołu z czynności kontrolnych z dnia 20.07.2007 r. dotyczących powierzchni uprawnionych do płatności. Ponadto skarżący przedstawił wyjaśnienia wydzierżawiającego R.P., iż na omawianym gruncie w 2003 r. znajdowały się liczne stare drzewa i krzewy owocowe, które w 2004 r. zostały przez niego usunięte, z uwagi na niską opłacalność produkcji. Skarżący powołał się również na decyzję Wójta Gminy P. z dnia [...].11.2004 r., na mocy której usunięto ze spornych działek [...] olch i [...] brzóz. W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo też przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Mając na względzie powyższe, badając niniejszą sprawę w ramach wskazanych wyżej przepisów oraz w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd w składzie orzekającym nie stwierdził takich naruszeń prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji i na tej podstawie skargę oddalił. W przedmiotowej sprawie identyfikacja działki rolnej w przestrzeni oraz powierzchnia kwalifikująca się do przyznania pomocy ustalone zostały podczas przeprowadzonej dla wniosku kontroli administracyjnej, na podstawie i w oparciu o system identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003, na który składają się mapy, dokumenty ewidencji gruntów oraz inne dane kartograficzne. Ustalenia powierzchni kwalifikowanych dokonano na podstawie ortoobrazów satelitarnych, przy zachowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10 000. Zgodnie z art. 24 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli przewidzianych schematów w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia dla rolników Dz.U. L 141 z 30.04.2004, str. 18), kontrole administracyjne pozwalają na wykrycie nieprawidłowości, a w szczególności ich automatyczne wykrycie za pomocą narzędzi informatycznych, nie można bowiem dokonać żadnych płatności na rzecz obszarów wykraczających poza ustaloną w systemie informacji geograficznej powierzchnię referencyjną. Zgodnie natomiast z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów lej przez wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2008 r., nr 170, poz. 1051 ze zm.) rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa na będące w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, grunty rolne wchodzące w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikując się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 143b ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1782/2003. Art. 143b ust. 5 akapit pierwszy stanowi zaś, iż do przyznania pomocy w ramach systemu jednolitych płatności obszarowych kwalifikują się wszystkie działki rolne spełniające kryteria określone w ust. 4 oraz działki rolne obsadzone zagajnikami o krótkiej rotacji (kod CN ex 0602 90 41), które były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej w dniu 30 czerwca 2003 r. Oznacza to, iż do przyznania płatności obszarowej kwalifikują się tylko grunty, utrzymywane zgodnie z normami w roku złożenia wniosku, pod warunkiem, że były one również utrzymywane w dobrej kulturze rolnej na dzień 30.06.2003 r. Na marginesie należy zauważyć, że definicja gruntów rolnych kwalifikujących się do płatności określona w art. 124 ust. 2 rozporządzenia Rady Nr 73/2009, na podstawie której wyznaczana jest powierzchnia PEG, różni się od definicji użytków rolnych określonych w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454, ze zm.), na podstawie której określane są powierzchnie użytków rolnych w Ewidencji Gruntów i Budynków (EGiB). A zatem, powierzchnie użytków rolnych określone w systemie EGiB nie mogą stanowić powierzchni referencyjnej dla jednolitej płatności obszarowej. Przyznanie ww. płatności musi więc być poprzedzone kontrolą zadeklarowanych do płatności działek. Kontrola administracyjna, jako jeden z nieodzownych etapów obsługi wniosków o przyznanie płatności, stanowi tę część obsługi wniosku, podczas której istnieje możliwość wizualizacji zadeklarowanych gruntów, wykonania pomiaru powierzchni uprawnionej do płatności, czy oceny trwałych elementów krajobrazu występujących na działkach. W niniejszej sprawie proces ten przeprowadzany był przy wykorzystaniu danych graficznych GIS (Systemu Informacji Geograficznej) oraz ortofotomapy. Zdjęcia satelitarne, które ukazały faktyczny stan użytków rolnych na działkach ewidencyjnych nr [...] (działki RR i SS) i [...] (działka PP/PP1) wykonane zostały w dniu 24.08.2004 r. Na zdjęciach tych widoczne są liczne drzewa i zakrzaczenia. W ocenie orzekających w sprawie organów ARiMR z wielkości drzew na załączniku graficznym i obszaru jaki zajmują te drzewa i zakrzaczenia można wnioskować, iż rosną tam od kilku lat. Ponadto zdjęcia satelitarne ukazały brak jakichkolwiek zabiegów mających na celu utrzymanie krzewów i drzew owocowych zgodnie z normami co jest warunkiem zakwalifikowania ich do płatności obszarowych. Sporne działki nie spełniały więc warunku dobrej kultury rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r. Sam skarżący przyznał, że stare krzewy i drzewa owocowe zostały wycięte w 2004 r. przez właściciela działek R.P. Również rosnące tam inne drzewa ([...] olch i [...] brzóz) zostały wycięte po dniu 30 czerwca 2003 r. na podstawie decyzji Wójta Gminy P. z dnia [...].11.2004 r. Wobec tego słuszny jest wniosek organów ARiMR, iż warunek utrzymania działek w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r. nie został spełniony. Wskazać przy tym należy, że wbrew twierdzeniom skarżącego na wynik przedmiotowej sprawy nie mogły mieć wpływu wyniki kontroli na miejscu przeprowadzonej w odniesieniu do spornych działek w 2007 r. Kontrolowane w niniejszej sprawie postępowanie zostało bowiem wszczęte wnioskiem skarżącego z dnia 12 maja 2009 r. i dotyczy przyznania płatności na rok 2009, a nie na rok 2007. Do powyższych okoliczności organ odwoławczy odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zarzut skarżącego dotyczący pominięcia tych okoliczności w przeprowadzonym postępowaniu jest więc nieuzasadniony. Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji wyjaśnił też wątpliwości związane z przyjętą metodą pomiaru. Zebrane dowody zostały prawidłowo ocenione z punktu widzenia trafnie zastosowanych i poprawnie zinterpretowanych przepisów prawa materialnego regulujących prawo do przyznania płatności w ramach wsparcia bezpośredniego ujętych w szczególności w ustawie z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach. Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów dotyczących naruszenia przepisów k.p.a wyjaśnić też trzeba, że w myśl art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Zgodnie z ust. 2 tego artykułu w postępowaniu w sprawach dotyczących m.in. płatności bezpośredniej i płatności uzupełniającej, organ administracji publicznej: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 k.p.a. nie stosuje się (art. 3 ust. 2 ww. ustawy). Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (art. 3 ust. 3 w/w ustawy). Zaznaczyć trzeba, że zasada określona w art. 3 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy jest powtórzeniem zasady praworządności wymienionej w art. 6 k.p.a., zasada określona w art. 3 ust. 2 pkt 2 stanowi natomiast odejście od zasady prawdy obiektywnej wymienionej w art. 7 k.p.a. Organy ARiMR zostały bowiem zobowiązane do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego w miejsce obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.). Taka zmiana wskazuje natomiast, że zadania organu prowadzącego postępowanie w zakresie obowiązku zgromadzenia i zebrania materiału dowodowego zostały ograniczone w stosunku do reguł ogólnych. Powyższa ustawa nałożyła na strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu obowiązek przedstawienia dowodów oraz dawania wyjaśnień co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek, zaś ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (art. 3 ust. 3). Konsekwencją tej zasady jest konieczność wzmożenia aktywności stron, bowiem postępowanie w sprawach płatności zostało oparte na dowodach, które będzie przedstawiała strona. Organ nie ma obowiązku, tak jak w k.p.a. podejmować z urzędu wszelkich środków dowodowych niezbędnych do dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zasada czynnego udziału strony w postępowaniu i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań określona w art. 10 § 1 k.p.a., w ustawie o płatnościach została wyraźnie ograniczona. W art. 3 ust. 2 pkt 4 ww. ustawy wprowadzono, iż organ prowadzący postępowanie zapewnia stronom na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania, przy czym nie stosuje się art. 81 K.p.a. (wyłączono stosowanie tzw. domniemania faktycznego). Tym samym, organ został zwolniony z obowiązku zapewnienia stronie, która nie składa takiego żądania, czynnego udziału w sprawie, w tym możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Wobec powyższego, zarzuty skargi związane z naruszeniem art. 77 § 1 i art. 7 k.p.a. są niezasadne. W konsekwencji w ocenie Sądu prawidłowo zastosowano art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. WE Nr L 141 z 30.04.2004 r. str. 18 ze zm.), zgodnie z którym, w przypadku, gdy różnica między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną przekracza 3 %lub 2 ha, lecz nie więcej niż 20 % powierzchni stwierdzonej, wówczas kwota, jaka ma być przyznana zostaje pomniejszona w danym roku o kwotę przypadającą na dwukrotną wykrytą różnicę. Uwzględniając zatem warunki przyznania płatności JPO i UPO wynikające z ww. rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 oraz przyjętą do wyliczenia (stwierdzoną w wyniku kontroli) powierzchnię działek rolnych, organ odwoławczy zasadnie pomniejszył kwotę płatności o 3984,86 zł (JPO) i 10982,84 zł (UPO). W tym stanie rzeczy należało uznać, że zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem prawa krajowego lub wspólnotowego w stopniu mogącym mieć co najmniej istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego stosownie do przepisu art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.