V SA/Wa 2885/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Sędzia WSA - Irena Jakubiec – Kudiura, Sędzia NSA - Piotr Piszczek (spr.), Protokolant: specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2011 r. sprawy ze skargi J. B. na orzeczenie Głównej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych z dnia ... czerwca 2010 r. nr ... w przedmiocie odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych Oddala skargę Pismem z dnia [...].01.2008 r. Dyrektor Sądu Apelacyjnego w G. skierował zawiadomienie o ujawnieniu w Sądzie Okręgowym w G. okoliczności wskazujących na naruszenie dyscypliny finansów publicznych do Rzecznika Dyscypliny Finansów Publicznych właściwego w sprawach rozpoznawanych przez resortową Komisję Orzekającą przy Ministrze Sprawiedliwości. W związku z tym zawiadomieniem, postanowieniem z dnia [...] marca 2008 r. Rzecznik Dyscypliny Finansów Publicznych wszczął postępowanie wyjaśniające wobec J. M. B (zwanego dalej Skarżącym). Pismem z dnia [...] kwietnia 2008 r. Rzecznik skierował do resortowej Komisji Orzekającej przy Ministrze Sprawiedliwości wniosek o ukaranie. Rzecznik wniósł o uznanie Skarżącego za winnego nieumyślnego popełnienia czynów określonych w art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 17.12.2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych – Dz.U. Nr 14, poz. 114 ze zm.(zwanej dalej uondfp) i wymierzenie mu kary upomnienia. Orzeczeniem z dnia [...] października 2008 r. Resortowa Komisja Orzekająca przy Ministrze Sprawiedliwości uznała Skarżącego winnym umyślnego naruszenia dyscypliny finansów publicznych polegającego na tym, że w okresie od dnia [...] stycznia do [...] grudnia 2007 r., pełniąc funkcję dyrektora Sądu Okręgowego w G., postąpił niezgodnie z obowiązującym do dnia 31 sierpnia 2007 r. § 11 ust.3 i 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie szczegółowych zasad prowadzenia gospodarki finansowej i działalności inwestycyjnej sądów powszechnych i obecnie obowiązującym § 11 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 11 stycznia 2008 r. w sprawie szczegółowych zasad prowadzenia gospodarki finansowej i działalności inwestycyjnej sądów powszechnych (Dz.U. Nr 11, poz. 69), tzn. bez upoważnienia dokonał wydatków w § 4300 ze środków Sądu Okręgowego w G., jako dysponent trzeciego stopnia, na funkcjonowanie innych jednostek – dysponentów trzeciego stopnia: a) dotyczących, w okresie od dnia [...] stycznia do dnia [...] grudnia 2007 r., ochrony obiektów sądów rejonowych okręgu g. w wysokości 1.061.057,91 zł, b) dotyczących, w okresie od dnia [...] kwietnia 2007 r. do dnia [...] stycznia 2008 r., w § 4360 pokrycia abonamentów za telefony komórkowe w wysokości 5.295,66 zł, tj. popełnienia czynu wyczerpującego znamiona art. 11 ust. 1 uondfp. Za przypisane czyny Komisja Orzekająca I instancji wymierzyła Skarżącemu karę nagany i obciążyła go obowiązkiem zwrotu kosztów postępowania na rzecz Skarbu Państwa w wysokości 227,54 zł. Od tego orzeczenia, pismem z dnia [...] stycznia 2008 r. odwołał się J.M. B., wnosząc o jego uchylenie w całości i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty poprzez umorzenie przedmiotowego postępowania z uwagi na znikomą szkodliwość czynu dla finansów publicznych, ewentualnie o uchylenie orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Resortową Komisję Orzekającą przy Ministrze Sprawiedliwości. Orzeczeniem z dnia [...] maja 2009 r. Główna Komisja Orzekająca (dalej GKO) uchyliła zaskarżone orzeczenie w całości i przekazała sprawę do ponownego rozpoznania przez Komisję Orzekającą w I instancji. Orzeczeniem z dnia [...] grudnia 2009 r. Resortowa Komisja Orzekająca przy Ministrze Sprawiedliwości uznała J.M. B. za winnego nieumyślnego naruszenia dyscypliny finansów publicznych polegającego na tym, że w okresie od dnia [...] stycznia do [...] sierpnia 2007 roku pełniąc funkcję Dyrektora Sądu Okręgowego w G., postępując niezgodnie z § 11 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 grudnia 2006 roku w sprawie szczegółowych zasad prowadzenia gospodarki finansowej i działalności inwestycyjnej sądów powszechnych, bez upoważnienia dokonał wydatków w § 4300 ze środków Sądu Okręgowego w G., jako dysponent trzeciego stopnia na funkcjonowanie innych jednostek – dysponentów trzeciego stopnia dotyczących, w wyżej wskazanym okresie, ochrony obiektów sądów rejonowych okręgu gdańskiego w wysokości 696.839,72 zł, tj. popełnienia czynu wyczerpującego znamiona określone w art. 11 ust. 1 uondfp. Za przypisany czyn Resortowa Komisja Orzekająca wymierzyła Skarżącemu karę upomnienia i obciążyła go obowiązkiem zwrotu kosztów postępowania na rzecz Skarbu Państwa w wysokości 257,83 zł. Tym samym orzeczeniem Resortowa Komisja Orzekająca na podstawie art. 78 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 3 uonfp, uniewinniła Skarżącego od zarzutu naruszenia dyscypliny finansów publicznych polegającego na tym, że w okresie od dnia [...] kwietnia 2007 r. do dnia [...] sierpnia 2007 r. pełniąc funkcję Dyrektora Sądu Okręgowego w G. postępując niezgodnie z § 11 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie szczegółowych zasad prowadzenia gospodarki finansowej i działalności inwestycyjnej sądów powszechnych, bez upoważnienia dokonał wydatków w § 4360 ze środków Sądu Okręgowego G., jako dysponent trzeciego stopnia na funkcjonowanie innych jednostek – dysponentów trzeciego stopnia dotyczących pokrycia abonamentów za telefony komórkowe w wysokości 2.303,08, tj. od popełnienia czynu określonego w art. 11 ust. 1 uondfp. Od orzeczenia Resortowej Komisji Orzekającej z dnia [...] grudnia 2009 r. odwołał się Skarżący (pismo z dnia [...] marca 2010 r.) w zakresie przypisania mu odpowiedzialności, wymierzenia kary upomnienia oraz obciążenia go kosztami postępowania. Zarzucił temu orzeczeniu naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania wnosząc alternatywnie o: 1. uchylenie orzeczenia w zaskarżonej części i uniewinnienie go od popełnienia zarzucanego mu czynu; 2. uchylenie orzeczenia w zaskarżonej części, uznanie, że stopień szkodliwości naruszenia dyscypliny finansów publicznych był znikomy i umorzenie postępowania; 3. uchylenie orzeczenia w zaskarżonej części i odstąpienie od wymierzenia mu kary; 4. uchylenie orzeczenia w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez RKO. Orzeczeniem z dnia [...] czerwca 2010 r. GKO utrzymała w mocy, w zaskarżonej części, orzeczenie Komisji Orzekającej I instancji. W motywach wskazano argumenty przemawiające za takim rozstrzygnięciem. Pismem z dnia [...].11.2010 r. skargę od powyższego rozstrzygnięcia wniósł J.M. B.; powołując się na treść art. 3 § 2 pkt 4, art. 50 § 1, art. 52 § 1 i 2, art. 53 § 1 i art. 54 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zarzucił naruszenie: 1) prawa materialnego, tj. art.11 ust. 1 uondfp poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji gdy zachowanie obwinionego (skarżącego) nie wypełniło wszystkich znamion naruszenia, o których mowa w przywołanym przepisie, 2) przepisów postępowania, tj. art. 125 ust. 3 tej ustawy w zw. z art. 74 ust.1 w/w ustawy w zw. z art. 149 w/w ustawy, co miało wpływ na wynik sprawy, poprzez pozbawienie obwinionego (Skarżącego) prawa do obrony w sytuacji prowadzenia rozprawy w dniu [...] czerwca 2010 r. przez GKO pod nieobecność obwinionego, który w sposób należyty usprawiedliwił swoją nieobecność i wnosił o odroczenie rozprawy, co w konsekwencji spowodowało, że obwiniony nie miał możliwości wypowiedzenia się zarówno co do czynności podjętych na rozprawie, jak i co do meritum sprawy, jak również nie został zapytany czy wnosi o uzupełnienie postępowania dowodowego (art.133 ust. 1 w/w ustawy w zw. z art. 149 w/w ustawy), 3) przepisów postępowania, tj. art. 137 ust. 2 pkt 1 w/w ustawy w zw. z art. 28 ust. 2 w/w ustawy w zw. z art. 149 tej ustawy poprzez zaniechanie oceny w uzasadnieniu orzeczenia wszystkich okoliczności przemawiających za umorzeniem postępowania ze względu na znikomość stopnia szkodliwości naruszenia, a poprzestaniu w tym zakresie na ocenie wyłącznie tych okoliczności, które są dla obwinionego (Skarżącego) niekorzystne. Nadto wniósł o stwierdzenie, iż wydanie zarządzenia o wpisie do rejestru prowadzonego przez GKO w dniu [...] czerwca 2010 r. (przez Przewodniczącego GKO [...]) przed terminem 30 dni umożliwiającym zaskarżenie orzeczenia do WSA w Warszawie w sposób rażący naruszyło jego prawo do obrony. Mając na względzie wskazane zarzuty Skarżący wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonego orzeczenia, 2) zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej według norm przepisanych. W uzasadnieniu Skarżący dostrzegł, że fundamentalnym prawem obwinionego w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych jest prawo do obrony. Wyraża się ono przede wszystkim w umożliwieniu obwinionemu czynnego brania udziału w rozprawach poprzez składanie wyjaśnień i wniosków dowodowych. Przepis art. 125 uondfp zawiera katalog przesłanek obligatoryjnego odroczenia rozprawy. Przepis ten ma zastosowanie w obu instancjach postępowania uregulowanego w/w ustawą, albowiem pismem z dnia [...].06.2010 r. Skarżący wniósł do GKO o odroczenie rozprawy wyznaczonej na dzień [...] czerwca 2010 r. usprawiedliwiając jednocześnie swoją nieobecność. Odmowa uwzględnienia wniosku w połączeniu z przeprowadzeniem rozprawy w dniu [...] czerwca 2010 r. pod nieobecność Skarżącego – jego zdaniem - stanowi pozbawienie prawa do obrony. Ustawa o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych nie wskazuje, jakie okoliczności należycie usprawiedliwiają nieobecność na rozprawie. GKO w sposób dowolny oceniła przyczynę niemożności stawiennictwa na rozprawie, wychodząc z błędnego założenia, że okoliczności sprawy zostały już wyjaśnione, a do rozstrzygnięcia pozostała wyłącznie ocena tych okoliczności. Skarżący podniósł, że prawo składania wyjaśnień przez obwinionego nie jest ograniczone w czasie i zawsze ma możliwość powoływania dalszych wniosków dowodowych, o co powinienem zostać zapytany i pouczony w myśl art. 133 ust. 1 w zw. z art. 149 w/w ustawy. Wbrew stanowisku GKO okoliczności sprawy nie zostały wyjaśnione, o czym najlepiej świadczą zmiany kolejnych orzeczeń zapadających w sprawie. W konsekwencji podjętej przez GKO decyzji o nie odroczeniu rozprawy całe postępowanie II instancyjne wywołane wniesionym odwołaniem odbyło się bez udziału Skarżącego, przez co pozbawiono go prawa do realnej, skutecznej obrony; skarżący dostrzegł, że nie został pouczony o skutkach nie uwzględnienia wniosku o odroczenie rozprawy. Wskazał także na naruszenie przez GKO zasady obiektywizmu. Jeden z fragmentów uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia zawiera analizę przesłanek dotyczących możliwości zastosowania instytucji z art. 28 ustawy. W tym zakresie wskazał, że GKO nie uwzględniła i nie oceniła wszystkich okoliczności, o których mowa w art. 28 ust. 2 ustawy, a wzięła pod uwagę jako podstawę rozstrzygnięcia jedynie okoliczności niekorzystne. Niezależnie od powyższego wskazał na naruszenie prawa polegającego na wykonaniu orzeczenia GKO jeszcze zanim zostało doręczone orzeczenie GKO wraz z uzasadnieniem, a zatem jeszcze zanim zaczął biec termin do wniesienia skargi. W odpowiedzi na skargę, żądając jej oddalenia, podniesiono argumenty zbieżne z motywami zaskarżonych aktów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: I. Zgodnie z treścią art. 175 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej sądy administracyjne – podobnie jak powszechne, wojskowe i Sąd Najwyższy – zostały powołane do sprawowania wymiaru sprawiedliwości. Z art. 184 tegoż aktu normatywnego wynika, że sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności publicznej obejmującej również orzekanie o zgodności z ustawami uchwal organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych terenowych organów administracji rządowej. Różnica pomiędzy sprawowaniem kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne a załatwianiem sprawy wynikającej z działalności administracji publicznej przez sądy powszechne jest dość oczywista. Te ostatnie bowiem przejmują sprawę wynikającą z działalności administracji publicznej do dalszego jej załatwienia: w przypadku zaś sądów administracyjnych sprawa, której przedmiot jest związany z działalnością organów administracji publicznej, nie przestaje być sprawą, której załatwienie należy cały czas do kontrolowanego przez Sąd organu. Sąd administracyjny bowiem dokonuje – w ramach sprawowanych funkcji orzeczniczych – kontroli (oceny) tej działalności. Sąd ten na skutek zaskarżenia aktu decyzji, postanowienia) lub czynności, a także bezczynności organu administracji publiczne nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia; ma jedynie skontrolować i ocenić działalność tego organu. Nie może zatem – co do zasady – zastępować organu administracji publicznej i merytorycznie rozstrzygać sprawy. II. Określając zakres kognicji zauważyć należy, że sądy administracyjne, w tym wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – patrz art. 1 § 1 i i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w którym wskazano, iż owe sądy stosują środki określone w ustawie (akt ten cyt. jest dalej jako p.p.s.a.). Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. Nie ulega też wątpliwości, że podstawowym celem tejże kontroli jest eliminowanie z porządku prawnego aktów (zwłaszcza decyzji i postanowień), a także czynności organów administracji publicznej niezgodnych z prawem i dążenie do przywrócenia stanu, który nie będzie z nim pozostawał w sprzeczności. Ta funkcja kontroli sądowej jest istotna zarówno z punktu widzenia podmiotu Skarżącego, jak i całego aparatu administracyjnego państwa, który winien być żywo zainteresowany w eliminowaniu z obrotu prawnego niezgodnych z prawem aktów i czynności swoich funkcjonariuszy. Prawidłowość podejmowania działań, a tym samym legalność działania organów administracyjnych, stanowi bowiem istotny element efektywności i ważną przesłankę istnienia społecznej akceptacji owego działania organów administracji rządowej, jak i samorządowej, przenoszony jest na ocenę funkcjonowania całego państwa. III. W powyższym kontekście – stosownie do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. – należy zwrócić uwagę, iż nie każdy akt administracyjny, który dotknięty jest wadliwością automatycznie zostanie przez sąd usunięty z obrotu prawnego. Ustawodawca bowiem przyjął, iż Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie (w całości lub części) może tak orzec, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, niezależnie od tego, czy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd stwierdza nieważność aktu administracyjnego (w całości lub w części), jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Orzeka także wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub innych ustawach. Reasumując należy stwierdzić, iż uchylenie aktu administracyjnego z racji naruszenia prawa materialnego uzasadnione będzie wtedy, gdy – w wypadku prawidłowego zastosowania tych norm – rozstrzygnięcie byłoby inne. Zaznaczyć trzeba, że naruszenie prawa nie powoduje uchylenia aktu administracyjnego, gdy wystąpi w postaci rażącej, albowiem wówczas stwierdza się nieważność decyzji lub postanowienia. Wreszcie "inne naruszenie przepisów postępowania" skutkuje uchyleniem aktu administracyjnego, o ile uchylenie to mogło mieć (a więc wcale nie musiało mieć) wpływ na wynik sprawy. IV. Uwzględniając powyższe rozważania wskazać należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim podnieść należy, iż zarzut niewłaściwego zastosowania art. 11 ust. 1 uondfp nie został przez Skarżącego uzasadniony, w szczególności nie wskazał on, jakiego znamienia, spośród znamion określonych w tym przepisie, nie wypełnił w odniesieniu do przypisanego mu czynu. Tymczasem GKO, w uzasadnieniu orzeczenia, wskazała jakie przepisy prawa materialnego swoim działaniem Skarżący naruszył. GKO wskazała w szczególności, że Dyrektor Sądu Okręgowego w zakresie dysponowania środkami budżetu Sądu Okręgowego uzyskał status dysponenta trzeciego stopnia, nie miał zatem prawa dokonywać wydatków ze środków Sądu Okręgowego na realizację zadań sądów rejonowych. Dokonując wydatków ze środków Sądu Okręgowego Skarżący przekroczył upoważnienie do ich dokonywania, a więc wypełnił znamiona naruszenia dyscypliny finansów publicznych, określone w art. 11 ust. 1 uondfp. W uzasadnieniu orzeczenia GKO wskazała także, między innymi, jak Skarżący mógł się zachować, aby uniknąć naruszenia dyscypliny finansów publicznych. Zatem nie ulega wątpliwości, w ocenie Sądu, że Skarżącemu należało przypisać winę, a tym samym odpowiedzialność za popełniony czyn. V. Bezpodstawny jest także zarzut naruszenia przez GKO art. 125 ust. 3 w zw. z art. 74 ust. 1 i art. 149 uondfp. Przepis ten nakazuje odroczyć rozprawę na wniosek obwinionego, jeżeli należycie usprawiedliwi swoją nieobecność na rozprawie . W ocenie Sądu, takim usprawiedliwieniem są obiektywne okoliczności umożliwiające stawiennictwo na rozprawie, na które obwiniony nie ma wpływu - np. choroba. W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia GKO wyjaśniła, dlaczego nie uznała a wystarczające usprawiedliwienia złożonego przez skarżącego. Warto w tym miejscu dodać, że w toku trwającego postępowania skarżący kilkakrotnie występował o odroczenie rozprawy, wskazując powody niemożności uczestniczenia w wyznaczonym terminie i deklarując, że chciałby osobiście uczestniczyć w rozprawie (zob. np. karta 94 i 166 akt postępowania Resortowej Komisji Orzekającej). Resortowa Komisja Orzekająca zawsze uwzględniała usprawiedliwienia (chociaż były dyskusyjne), ale skarżący nie stawiał się w kolejnych terminach rozprawy. Nie ulega wątpliwości, że udział w rozprawie jest uprawnieniem a nie obowiązkiem. Dlatego w przypadku, gdy prawidłowo powiadomiony o rozprawie obwiniony nie stawia się na niej, przeprowadza się rozprawę pod jego nieobecność. W takiej sytuacji oczywiste jest, że Skarżący nie złoży wyjaśnień oraz nie wniesie o uzupełnienie materiału dowodowego na rozprawie. Nie ma także możliwości, a także obowiązku pouczenia Skarżącego o konsekwencjach jego działań, czy zaniechań. Z powyższych powodów nie można, w ocenie Sądu, uznać, że w stosunku do J.M. B. zaniechano w sposób nieuprawniony, pouczenia go o uprawnieniu do składania "w każdym czasie" wyjaśnień, czy wniosków dowodowych. Wbrew twierdzeniom Skarżącego, prawo składania wyjaśnień i wniosków dowodowych jest ograniczone w czasie i kończy się z chwilą zamknięcia postępowania dowodowego na rozprawie, natomiast Skarżący został pouczony (w zawiadomieniu o rozprawie), że rozprawa może być przeprowadzona pod jego nieobecność. Przyjęcie argumentów Skarżącego za trafne oznaczałoby możliwość sparaliżowania dochodzenia odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych poprzez niestawienie się na rozprawie i usprawiedliwienie swojej nieobecności np. ważnymi sprawami służbowymi. Warto także podkreślić, że choć Skarżący powołuje się na pozbawienie go możliwości składania wyjaśnień, czy wniosków dowodowych, to jednak w skardze nie podnosi nowych argumentów oraz nie wskazuje jakie dowody powinny być dodatkowo przeprowadzone. To ostatnie stwierdzenie odnosi się także do jego udziału w rozprawie przed WSA w W. VI. Z kolei zarzut zaniechania oceny (w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia GKO) wszystkich okoliczności przemawiających za umorzeniem postępowania ze względu na znikomość stopnia szkodliwości naruszenia, także jest nietrafny. Należy podkreślić, że GKO w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia szczegółowo wskazała, dlaczego nie uznała, że stopień szkodliwości czynu dla finansów publicznych jest znikomy (str. 10 uzas.). Skarżący nie sprecyzował jakie okoliczności przez GKO zostały pominięte. VII. Odnosząc się do zarzutu przedwczesnego, zdaniem Skarżącego, dokonania wpisu do rejestru prowadzonego przez GKO, należy stwierdzić, że zarzut ten jest niezasadny. Orzeczenie GKO jest prawomocne w dniu jego wydania (art. 142 uondfp). Orzeczenie takie, zgodnie z art. 188 uondfp, podlega wpisowi do rejestru prowadzonego przez GKO. Przepisy nie zezwalają na oczekiwane z dokonaniem wpisu prawomocnego orzeczenia do czasu, aż sporządzone zostanie uzasadnienie prawomocnego, w chwili wydania orzeczenia GKO, a następnie upłynie termin na złożenie skargi do WSA . Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania prawomocnego orzeczenia w sprawie o naruszenie dyscypliny finansów publicznych, jednak nie można utożsamiać wpisu do rejestru prowadzonego przez GKO z wykonaniem orzeczenia. Należy uznać, że dokonanie wpisu jest jedynie konsekwencją uprawomocnienia się orzeczenia przypisującego odpowiedzialność. Przesądza o tym chociażby systematyka uondfp. Kwestie związane z wykonaniem prawomocnych orzeczeń zostały uregulowane w Rozdziale 12 Działu IV uondfp (art. 153-156), a sprawy związane z prowadzeniem przez GKO rejestru w Rozdziale 3 Działu V tej ustawy (art.188-191). VIII. Mając na uwadze treść art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.