V SA/Wa 2889/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Anna Nasiłowska po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zasądzenie nieopłaconych kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...]sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy i odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalenia z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności do udzielenia zgody na pobyt tolerowany p o s t a n a w i a : zasądzić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz radcy prawnego M. D., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa złote i osiemdziesiąt groszy), w tym: tytułem wynagrodzenia kwotę 360,00 zł (trzysta sześćdziesiąt złotych) oraz tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 82,80 zł (osiemdziesiąt dwa złote i osiemdziesiąt groszy). Postanowieniem z 4 maja 2011 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał skarżącemu: A. S. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Okręgowa Izba Radców Prawnych w W. wyznaczyła pełnomocnikiem z urzędu radcę prawnego M. D.. W dniu [...] października 2011 r. pełnomocnik przeglądał akta sprawy w czytelni akt Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Postanowieniem z 25 października 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę. W dniu 8 grudnia 2011 r. pełnomocnik poinformował o przekazaniu skarżącemu opinii prawnej w przedmiocie braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie, załączając do pisma opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. W związku z podjętymi czynnościami, radca prawny wniósł o przyznanie wynagrodzenia za udzieloną pomoc prawną, oświadczając, że udzielona pomoc prawna nie została opłacona. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje. Zgodnie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy pełnomocnik procesowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów i radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrot niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej radcy prawnego określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), dalej: "rozporządzenie". Zgodnie z § 15 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4. W myśl § 14 ust. 2 rozporządzenia omawiane stawki są różnicowane wedle przedmiotu zaskarżenia. Wobec tego, iż w niniejszej sprawie od skargi był należny wpis stały wskazać należy, iż przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna, dlatego przyjąć należało dla wyliczenia kosztów zastępstwa procesowego stawkę minimalną określoną w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) i pkt 2 lit. b) rozporządzenia. W przedmiotowej sprawie pełnomocnik został bowiem ustanowiony w postępowaniu sądowym w pierwszej instancji, przeglądał akta sprawy, a następnie przygotował opinię o braku podstaw prawnych do sporządzenia skargi kasacyjnej. Wobec tego zasądzić należało na jego rzecz wynagrodzenie w łącznej kwocie 360 zł. Jednocześnie stosownie do treści § 2 ust. 3 rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty (...) sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. W związku z powyższym na podstawie art. 250 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.