V SA/Wa 289/12

Referendarz sądowy Tomasz Zawiślak Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi D. K. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] grudnia 2011 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym, tj. 1. zwolnić od kosztów sądowych, 2. ustanowić radcę prawnego, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. D. K. wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] grudnia 2011r. wnioskiem z 24 lutego 2012r zwróciła się o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od koszów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. W uzasadnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca wskazała, iż gospodarstwo domowe prowadzi wspólnie z dorosłym synem, utrzymuje się ze świadczenia emerytalnego w wysokości 793 złotych. Skarżąca wyjaśniła, że posiada mieszkanie o pow. 16 m 2, innych nieruchomości, zasobów pieniężnych i przedmiotów wartościowych nie posiada. W związku z tym, iż złożone oświadczenia okazały się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych wnioskodawczyni, zarządzeniem z 12 marca 2012 r. wezwano skarżącą do udzielenia dodatkowych informacji oraz złożenia określonych dokumentów w terminie 7 dni pod rygorem rozpoznania wniosku w oparciu o posiadane dokumenty. Pismem z 29 marca 2012 r. (data nadania) wnioskodawczyni nadesłał dodatkowe oświadczenie, w którym wskazała, iż mieszka na zasadzie dożywocia w domu należącym do syna P. i byłego męża. Wyjaśniła, że dokłada się do miesięcznych rachunków, gdyż syn ten posiada własną rodzinę i tak miesięcznie ponosi następujące wydatki: węgiel, drewno – ok. 125 złotych, gaz 60 złotych, energia elektryczna 50 złotych. Ponadto ponosi wydatki na wyżywienie w łącznej wysokości ponad 240 zł oraz na ubrania. Podała również, że zarówno syn jak i ona nie posiadają rachunków bankowych, oszczędności, lokat, przedmiotów wartościowych i nie uzyskują pomocy od rodziny i organizacji społecznych. Syn B., z którym prowadzi wspólne gospodarstwo domowe jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku. Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje: Prawo pomocy stanowi wyjątek od zasady ponoszenia przez stronę kosztów związanych z jej udziałem w postępowaniu sądowym i może zostać przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)). Określenie "gdy osoba fizyczna wykaże" oznacza, że to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy. Zatem rozstrzygnięcie w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez wnioskodawcę. Zasadność wniosku skarżącej rozpatrzono zatem w dwóch aspektach, tj. z jednej strony uwzględniono wysokość obciążeń finansowych, jakie będzie ona zobowiązana ponieść w postępowaniu, z drugiej zaś strony jej możliwości finansowe. Biorąc pod uwagę znajdujące się w aktach sprawy oświadczenia o stanie majątkowym i porównując je z obciążeniami wynikającymi z zastępstwa profesjonalnego pełnomocnika i obowiązkiem uiszczenia wpisu sądowego od skargi i innych mogących w przyszłości powstać kosztów sądowych należało uznać, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do udzielenia skarżącej prawa pomocy w zakresie całkowitym. Oceniając wniosek skarżącej wzięto pod uwagę jej sytuację majątkową, dochody oraz ich źródło. Dochód uzyskiwany przez skarżącą w łącznej wysokości ok. 700 złotych netto miesięcznie, po uwzględnieniu koniecznych wydatków rodziny, pozwala wyłącznie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych skarżącej i jej syna. Ponadto przy rozpoznawaniu wniosku wzięto pod uwagę, iż skarżąca nie posiada oszczędności pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.