V SA/Wa 2890/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 15 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J.K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego w C. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w sprawie ze skargi J.K. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary porządkowej postanawia: 1. odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia; 2. odmówić wstrzymania wykonania postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego w C. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...]. J.K., dalej Skarżący, w skardze na opisane w komparycji postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego w C. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...]. Zaskarżonym postanowieniem nałożono na Skarżącego karę porządkową w wysokości 500 zł, natomiast postanowieniem Naczelnika Urzędu Celnego w C. nałożono na niego karę porządkową w wysokości 1000 zł. Uzasadniając wniosek Skarżący podniósł, iż nałożone kary są bardzo wysokie w stosunku do jego sytuacji finansowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a." wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zaistnieją szczególne ku temu okoliczności uzasadniające takie orzeczenie. Co do pkt 1 sentencji postanowienia Sąd zaznacza, iż instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy. Podstawową jej przesłanką jest wykazanie we wniosku niebezpieczeństwa wyrządzenia wnioskodawcy znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez pojęcie "znacznej szkody" należy rozumieć taką szkodę – majątkową, a także niemajątkową – która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego Tak jak sama szkoda ma wystąpić po stronie wnioskodawcy, tak jej wielkość określana jako "znaczna" musi być oceniana na tle jego kondycji finansowej, czyli całościowej sytuacji majątkowej i zdolności płatniczych. Z kolei za "trudne do odwrócenia skutki" należy uznać skutki faktyczne lub prawne które raz zaistniałe, spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po długim czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Skoro Sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek Skarżącego, to właśnie na nim spoczywa ciężar uprawdopodobnienia, że wykonanie zaskarżonego aktu przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do strony wstrzymanie zaskarżonego orzeczenia jest uzasadnione, zaś twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami, które uwiarygodniłyby jego sytuację. Należy zauważyć, iż kwota nałożonej na Skarżącego kary, tj. 500 zł, obiektywnie nie jest wysoka. Opierając więc uzasadnienie wniosku o wstrzymanie na swojej trudnej sytuacji finansowej, Skarżący winien przede wszystkim sytuację tę zobrazować w sposób przejrzysty i rzetelny oraz nadesłać stosowne dokumenty, czego nie uczynił. Argumentacja ograniczona jedynie do lakonicznego oświadczenia o "bardzo wysokiej karze jak na warunki finansowe Skarżącego" uniemożliwia Sądowi dokonanie prawidłowej oceny, czy uiszczenie kwoty 500 zł rzeczywiście skutkować będzie zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia Skarżącemu znacznej szkody. Ponadto nałożenie kary finansowej nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne. W sytuacji ewentualnego wzruszenia zaskarżonego postanowienia istnieje oczywista możliwość zwrotu Skarżącemu kwoty nałożonej kary. Nie ma przy tym znaczenia kwestia skomplikowanego odzyskania uiszczonej kwoty i czasu ich odzyskania, gdyż w wypadku pozytywnego dla Skarżącego rozstrzygnięcia będą mu przysługiwały określone środki prawne, które doprowadzą do zwrotu przez organ zapłaconych należności, w tym również z odsetkami. W ocenie Sądu zatem Skarżący nie uprawdopodobnił zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ponadto z analizy akt administracyjnych oraz akt sądowych nie wynika, aby istniały takie przesłanki do uwzględnienia wniosku. Sąd nie ma zatem do czynienia z sytuacją, która uzasadniałaby zastosowanie wobec Skarżącego wyjątkowego rozwiązania prawnego jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Co do pkt 2 sentencji należy zauważyć, że zgodnie z art. 61 § 3 zd. 3 instytucja wstrzymania wykonania dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach w granicach tej samej sprawy. Granice sprawy objętej niniejszym postępowaniem sądowoadministracyjnym nie obejmują postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego w C. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...], którego wstrzymania wykonania domaga się Skarżący. Postanowieniem tym nałożono na Skarżącego inną karę i za inne przewinienie, choć rodzajowo takie samo (kara pieniężna za nieokazanie samochodu celem przeprowadzenie dowodu z oględzin). Co więcej na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W., utrzymujące w mocy ww. postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego, Skarżącemu przysługiwał środek zaskarżenia w postaci skargi, którą wniósł do tut. Sądu w dniu [...] lipca 2015 r. (sprawa V SA/Wa 3371/15) inicjując odrębne postępowanie sądowoadministracyjne. Tym samym to w ramach tego odrębnego postępowania sądowego może być rozpatrzony ewentualny wniosek Skarżącego o wstrzymanie wykonania postanowienia z dnia [...] kwietnia 2015 r. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w pkt 1 i 2 sentencji.