V SA/Wa 2891/15

Referendarz sądowy Anna Nasiłowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika w sprawie ze skargi N. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] maja 2015 r. Nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dofinansowania ze środków unijnych postanawia: 1. przyznać prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego z urzędu, o którego wyznaczenie zwrócić się do Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w Warszawie, 2. umorzyć postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. N..PL Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Warszawie, reprezentowana przez kuratora Z. B., wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika: adwokata albo radcy prawnego. W oświadczeniu o majątku i dochodach wskazano, iż kapitał zakładowy Spółki wynosi 175.000 zł. Kurator nie posiada bilansu za ostatni rok obrotowy, wobec czego nie wskazał wartości środków trwałych ani wysokości zysku bądź straty za ten okres. Spółka nie posiada rachunków bankowych. Uzasadniając wniosek kurator podniósł, iż nie udało się ustalić majątku Spółki ani odnaleźć dokumentów księgowych, ostatnie znane sprawozdanie finansowe dotyczy 2010 r. i wynika z niego, iż już wówczas Spółka była niewypłacalna. Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje: W postępowaniu sądowoadministracyjnym zasadą jest, że strona wnosząca do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki obowiązana jest do uiszczenia kosztów sądowych. Zgodnie bowiem z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.") – strona ponosi koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. W myśl art. 246 § 2 pkt 1 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym może być przyznane osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, gdy wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania (art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). Na podstawie art. 249a p.p.s.a. postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się, jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne. Stosownie do art. 239 § 1 pkt 4 p.p.s.a. strona, której przyznane zostało prawo pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym w zakresie określonym w prawomocnym postanowieniu o przyznaniu tego prawa nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Takim zwolnieniem objęta jest Skarżąca, ponieważ postanowieniem z dnia 6 listopada 2015 r. została zwolniona od kosztów sądowych, a przyznane w tym zakresie prawo pomocy nie zostało cofnięte, jak również nie wygasło. Skoro więc Skarżąca w dalszym ciągu może korzystać z przyznanego jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, rozpoznawanie złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych stało się zbędne, a postępowanie w tym zakresie podlega umorzeniu. W konsekwencji wniosek należy rozpoznać w zakresie ustanowienia pełnomocnika, a więc ocenić, czy Spółka spełnia przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. Uznać należy, że wniosek o ustanowienie pełnomocnika zasługuje na uwzględnienie. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia to, iż kurator nie dysponuje majątkiem ani środkami pieniężnymi należącymi do Spółki, z których byłby w stanie ponieść koszty sądowe. Nie udało się mu również odnaleźć dokumentów dotyczących finansów Spółki, na podstawie których można by ustalić aktualny stan jej majątkowego posiadania. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 oraz art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono, jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia, a na podstawie art. 249a p.p.s.a. orzeczono, jak w punkcie drugim sentencji postanowienia.