V SA/Wa 2893/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia WSA Mirosława Pindelska po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. i E. K. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] października 2007 r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji własnej o odmowie przyznania uprawnienia do świadczenia pieniężnego postanawia: - odrzucić skargę E. K. Pismem z dnia [...] listopada 2007 r. A. K. wniósł skargę na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych nr [...] z dnia [...] października 2007 r. W treści skargi skarżący wskazał, iż działa również w imieniu i z upoważnienia brata E.K. Zarządzeniem z dnia 12 grudnia 2007 r. zwrócono się do A K. z żądaniem wypowiedzenia się czy E. K. występuje w sprawie jako skarżący, a jeśli tak wezwano go złożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu brata przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Wezwany A. K. został zobowiązany do wykonania tegoż zarządzenia w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi E. K.. Wezwanie zostało mu doręczone 24 grudnia 2007 r. ( k. 24 akt sądowych). W dniu 27 grudnia 2007 r. skarżący złożył w siedzibie Sądu pismo procesowe, w którym wskazał, iż pełnomocnictwo do reprezentowania jego brata E. K. znajduje się w aktach przedmiotowej sprawy. Do pisma załączono kopię pełnomocnictwa udzielonego przez E. K. dla A. K. potwierdzoną za zgodność przez skarżącego do prowadzenia spraw związanych z postępowaniem w Urzędzie do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie - sygn. Akt [...] oraz w sądach wszystkich instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje W pierwszej kolejności należy wskazać, iż w aktach niniejszej sprawy istnieje jedynie złożona w wyniku wezwania Sądu kopia pełnomocnictwa potwierdzona za zgodność przez skarżącego do reprezentowania E. K.. Sąd zauważa, iż co do zasady zgodnie z art. 96 pkt 2 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie (Dz. U. z 2002 r., nr 42, poz. 369 ze zm.), organem uprawnionym do poświadczania dokumentów jest notariusz. ( B. Dauter., B. Gruszczyński., A. Kabat., M. Niezgódka - Medek., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Zakamycze 2005, s. 122). Wyjątkowe uprawnienie w tym zakresie dotyczy poświadczania za zgodność z oryginałem odpisu udzielonego pełnomocnictwa, które przysługuje z mocy art. 37 § 1 zd. drugie p.p.s.a. jedynie adwokatowi, radcy prawnemu, doradcy podatkowemu i rzecznikowi patentowemu. W tym miejscu należy podkreślić, iż pojęcie pełnomocnictwa ma dwojakie znaczenie: oznacza pochodzące od mocodawcy umocowanie pełnomocnika do działania w imieniu mocodawcy, a także - dokument obejmujący (potwierdzający) to umocowanie. (uchwała SN z dnia 27 listopada 2003 r. , III CZP 74/2003. OSNC 2005/1 poz. 6). W niniejszej sprawie kopia dokumentu pełnomocnictwa procesowego nie została potwierdzona za zgodność z oryginałem przez podmiot do tego uprawniony, gdyż A. K. nie jest adwokatem, radcą prawny, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Zdaniem Sądu brak formalny skargi dotyczący złożenia pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania skarżącego E. K. nie został usunięty. Nie jest to jednak jedyna podstawa do odrzucenia skargi. Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze z zm.; powoływanej dalej jako "p.p.s.a." ), uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Przy czym przez interes prawny należy rozumieć taką sytuację, w której stan ten wpływa na uprawnienia lub obowiązki określonego podmiotu prawa, wynikające z norm prawa materialnego. Interes prawny dotyczy szeroko rozumianej sytuacji prawnej podmiotu prawa, wyznaczonej normami prawnymi różnego rodzaju, z których wynikają jego uprawnienia, obowiązki, korzyści czy wolności prawnie chronione (por. wyroki NSA: z dnia 17 lipca 2003 r, sygn. akt II SA 1165/02 i z dnia 18 września 2003 r., sygn akt II SA 2637/02). Należy podkreślić, że interes prawny jest zarazem kategorią ściśle związaną z przedmiotem postępowania, ze względu na fakt, że dotyczy sfery normatywnej, mającej swoje źródło w przepisach regulujących sposób załatwienia sprawy. Można ująć go też, jako potrzebę ochrony sfery prawnej obywatela wyznaczającą zakres jego działań lub subiektywnie odczuwaną potrzebę utrzymania istniejącego, lub spowodowania takiego stanu rzeczy, jaki dany podmiot uważa za korzystny, przy czym korzyść ta musi mieć swoje źródło w prawie (zob. J. Klimkowicz, Interwencja uboczna według k.p.c., Warszawa 1972, s. 50). Przechodząc na grunt rozpatrywanej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazuje, iż E. K. nie był stroną postępowania administracyjnego, zaskarżona decyzja nie była do niego skierowana, a ponadto nie wykazał on istnienia po jego stronie interesu prawnego związanego z zaskarżoną decyzją. Z tego względu, należało stwierdzić, że E. K. nie miał interesu prawnego we wniesieniu skargi do sądu administracyjnego, w związku z czym wniesiona przez niego skarga, z uwagi na treść art. 50 § 1 p.p.s.a. była niedopuszczalna. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1-5 powoływanego przepisu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i 6 oraz art. 58 § 3 p.p.s.a., postanowił jak na wstępie.