V SA/Wa 2900/21

PostanowienieWSA w Warszawie2022-02-02

Skład orzekający: Sędzia Arkadiusz Tomczak

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy pismo Polskiego Funduszu Rozwoju S.A. odrzucające wniosek o udzielenie subwencji finansowej w ramach programu rządowego "Tarcza Finansowa Polskiego Funduszu Rozwoju dla Dużych Firm" jest aktem lub czynnością podlegającą zaskarżeniu na drodze sądowo-administracyjnej?
Ratio decidendi
Pismo Polskiego Funduszu Rozwoju S.A. odrzucające wniosek o udzielenie subwencji finansowej nie jest aktem lub czynnością podlegającą zaskarżeniu na drodze sądowo-administracyjnej. Relacja między PFR a wnioskodawcą ma charakter cywilnoprawny, a nie administracyjnoprawny, a PFR nie działał jako organ administracji publicznej. W związku z tym, sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Stan faktyczny
Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na pismo Polskiego Funduszu Rozwoju S.A. (PFR) z dnia 17 lutego 2021 r. odrzucające jej wniosek o udzielenie subwencji finansowej w ramach programu "Tarcza Finansowa Polskiego Funduszu Rozwoju dla Dużych Firm". Skarżąca podniosła, że odrzucenie wniosku było bezzasadne i bezprawne. PFR wniósł o odrzucenie skargi, argumentując, że pismo odrzucające wniosek nie jest aktem podlegającym zaskarżeniu.
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia Arkadiusz Tomczak po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. w W. na pismo Polskiego Funduszu Rozwoju S.A. z siedzibą w Warszawie z dnia [...] lutego 2021 r. w przedmiocie odmowy udzielenia subwencji finansowej w ramach programu rządowego "Tarcza Finansowa Polskiego Funduszu Rozwoju dla Dużych Firm" postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 17 lutego 2021 r. [...] z siedzibą w [...] (dalej: "PFR") odrzucił wniosek [...] z siedzibą w [...] (dalej: "Skarżąca", "Spółka") o udzielenie finansowania w ramach programu "Tarcza Finansowa Polskiego Funduszu Rozwoju dla Dużych Firm". Następnie, w piśmie z 30 marca 2021 r. PFR podtrzymał w całości zajęte wcześniej stanowisko. Wobec powyższego Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w uzasadnieniu której wskazała, że odrzucenie wniosku było bezzasadne i bezprawne ponadto szkodzi interesom Spółki oraz interesowi społecznemu. W ocenie Skarżącej PFR winien uzasadnić stanowisko w przedmiocie odrzucenia wniosku bowiem Spółka ma prawo wiedzieć jakie przyczyny legły u podstaw niekorzystnego rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę PFR wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na to, że pismo z 17 lutego 2021 r. nie stanowi aktu lub czynności podlegającej zaskarżeniu na drodze sądowo-administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Uprawnienia Sądu określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznaczają przepisy art. 3 – 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019 r., poz. 2325 ze zm. dalej jako p.p.s.a.). Na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacji podatkowej, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Rozważając sprawę należy stwierdzić, że pismem z 17 lutego 2021 r. PFR odrzucił wniosek Skarżącej o udzielenie finansowania w ramach rządowego programu "Tarcza Finansowa Polskiego Funduszu Rozwoju dla Dużych Firm". Celem projektu był zapobiegnięcie ryzyka masowej upadłości Beneficjentów oraz zwolnień ich pracowników na skutek znaczących zakłóceń w funkcjonowaniu gospodarki w związku z epidemią COVID-19. Podstawę prawną wspomnianego programu rządowego stanowił załącznik do uchwały Rady Ministrów z 27 kwietnia 2020 r. nr 51/2020. Załącznik wydany zostały na podstawie delegacji ustawowej zawartej w ustawie z 4 lipca 2019 r. o systemie instytucji rozwoju (Dz.U. 2020 poz. 2011). Zgodnie bowiem z treścią art. 21a ust. 1 wspomnianej ustawy, realizację rządowego programu - Tarcza finansowa powierza się Polskiemu Funduszowi Rozwoju. Spółka złożyła w dniu 18 grudnia 2020 r. wniosek o udzielenie finansowania w ramach ww. programu. Przystąpienie do programu poprzedzone zostało akceptacją przez Skarżącą warunków i zasad ubiegania się i udzielania przez PFR finansowania programowego, zawartych w treści Regulaminu oraz Dokumentach Finansowania Programowego. Tymczasem w Regulaminie wyraźnie wskazano, iż złożenie przez przedsiębiorcę wniosku nie oznacza automatycznego zakwalifikowania się do udziału w programie, w tym nie oznacza przyznania przedsiębiorcy finansowania programowego w kwocie i w ramach instrumentu podanego przez niego w formularzu wniosku (§ 9 pkt 3 Regulaminu). Ponadto wskazać należy, że w § 9 ust. 10 Regulaminu zaznaczono, iż "Przedsiębiorca przyjmuje do wiadomości i akceptuje, że złożenie wniosku nie kreuje po jego stronie roszczenia o udzielenie Finansowania Programowego oraz że decyzja P. w przedmiocie udzielenia lub odmowy udzielenia Finansowania Programowego jest oparta na Zasadzie Racjonalnej Uznaniowości". Jednocześnie procedura rozpoznawania wniosków w ramach programu nie przewidywała drogi odwoławczej, a to z uwagi na nadzwyczajny charakter programu, jak również cel zapewnienia podstawowego założenia programu, jakim jest efektywność i szybkość rozpoznawania wniosków, w interesie wszystkich aplikujących przedsiębiorców (§ 4 ust. 7 Regulaminu). W niniejszej sprawie Skarżąca kwestionując odrzucenie przez PFR wniosku, skierowała do P. w dniu 24 lutego 2021 r. pismo z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz o uzasadnienie odmowy przyznania przez PFR finansowania programowego. Jak już wyżej wspomniano, procedura rozpatrywania wniosków w ramach programu nie przewidywała drogi odwoławczej, a ponadto zgodnie z brzmieniem § 5 ust. 12 Regulaminu PFR nie był w żadnym razie zobligowany do wydawania uzasadnień w przypadku bądź to pozytywnego, bądź też negatywnego rozpatrzenia wniosku. Mając zatem na uwadze powyższe oraz fakt, że żaden przepis ustawy o systemie instytucji rozwoju nie przekazał do właściwości sądów administracyjnych sporów powstałych na tle realizacji programu, brak jest podstaw do orzekania w niniejszej sprawie przez tutejszy sąd administracyjny. Ponadto P. występował w relacji z beneficjentami programu jako spółka prawa handlowego, a nie jako organ administracji publicznej. PFR nie wykonywał też w ramach realizacji programu jakichkolwiek czynności z zakresu administracji publicznej, jako że stosunek pomiędzy PFR a podmiotami wnioskującymi o przyznanie finansowania miał charakter czysto cywilnoprawny Udzielenie finansowania następowało bowiem na podstawie umowy cywilnoprawnej, a nie w drodze decyzji administracyjnej. Cywilnoprawny charakter relacji pomiędzy Wnioskodawcą a PFR , potwierdzają także postanowienia § 9 ust. 5 Regulaminu, które obejmują akceptację Wnioskodawcy co do faktu, iż żadne postanowienie Regulaminu, innych Dokumentów Programowych, umów jak również formularz wniosku i możliwość jego wypełnienia i przesłania nie stanowią oferty skierowanej do jakiejkolwiek osoby lub nieograniczonego kręgu osób w zakresie zawarcia jakiejkolwiek umowy lub nawiązania innego stosunku prawnego, przyrzeczenia publicznego w odniesieniu do jakiegokolwiek elementu programu, ani jakiegokolwiek wiążącego lub niewiążącego zobowiązania do dokonani jakiejkolwiek czynności faktycznej lub prawnej. Jednocześnie ani pismo z 17 lutego 2021 r. ani też z 30 marca 2021 r. nie dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, dlatego nie można ich umieścić w żadnej z kategorii spraw podlegającej kognicji sądu administracyjnego, a w szczególności określonych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Ww. pisma mają charakter wyłącznie informacyjny i nie mogą być traktowane jako działania podlegające kontroli sądu administracyjnego. Jednocześnie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 25.07.2026. · Źródło