V SA/Wa 2904/15

Referendarz sądowy Konrad Łukaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 15 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi J. O.-M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) kwietnia 2015 r. Nr (...) w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu grzywny postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. J. O.-M. wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wnioskodawczyni wskazała, iż gospodarstwo domowe prowadzi samodzielnie, posiada mieszkanie o pow. 39 m2, natomiast nie posiada innych nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. W rubryce 10 wniosku oświadczyła, iż uzyskuje dochód z tytułu emerytury w wysokości 1.008,2400 zł brutto oraz dodatek pielęgnacyjny w wysokości 153 zł miesięcznie. Wnioskodawczyni przedstawiła swoje wydatki niezbędne dla utrzymania, przedłożyła również dokumenty potwierdzające uzyskiwane dochody i ponoszone wydatki. Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje: Prawo pomocy stanowi wyjątek od zasady ponoszenia przez stronę kosztów związanych z jej udziałem w postępowaniu sądowym i może zostać przyznane osobie fizycznej w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.)). Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Oceniając złożone oświadczenia, uznać należało, iż wnioskodawczyni nie posiada wystarczającego źródła dochodu, które pozwoliłoby jej ponieść koszty związane z udziałem w postępowaniu sądowym bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania. W szczególności stwierdzić należało, iż skarżąca utrzymuje się z niewielkiej emerytury, korzysta również z dodatku pielęgnacyjnego, które to środki w całości pożytkuje na niezbędne utrzymanie. Wzięto także pod uwagę, iż nie posiada oszczędności, nie dysponuje również zasobami pieniężnymi, które mogłaby przeznaczyć na koszty sądowe. W tej sytuacji uznać należało, że spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.