V SA/Wa 2921/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska – Urbaniak, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Protokolant - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 września 2009 r. sprawy ze skargi H. B. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela co do zgłoszonych zarzutów na czynności egzekucyjne oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2008 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego, utrzymał w mocy postanowienie wierzyciela – [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2007 r. o nie uwzględnieniu zarzutu strony na prowadzone czynności egzekucyjne Postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym: Decyzją z dnia [...] października 2005 r. nr [...], na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 2004, poz. 2088 z późn. zm.) oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r., [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w P. nałożył na właścicielkę kontrolowanego pojazdu H. B. karę pieniężną w łącznej wysokości [...] zł. Wyrokiem z dnia 30 stycznia 2007 r. Sygn. akt VI SA/Wa 825/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...], którą utrzymano w mocy ww. decyzję z dnia [...] października 2005 r., uchylił zaskarżoną decyzję wraz z decyzją poprzedzającą w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w kwocie [...] zł, oraz w pozostałym zakresie skargę oddalił. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 maja 2008 r. sygn. akt II GSK 72/08 uwzględnił skargę kasacyjną organu od ww. wyroku i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie badając sprawę, wyrokiem z dnia 14 listopada 2008 r. Sygn. akt VI SA/Wa 1301/08 (prawomocnym od 16 grudnia 2008 r.) oddalił skargę H. B. na ww. decyzję z dnia [...] lutego 2006 r . Pomimo prowadzonego postępowania administracyjno-sądowego w zakresie kwestionowania decyzji o nałożeniu kary pieniężnej, H. B. powołując się na trudną sytuację finansową występowała do Inspektora Wojewódzkiego Transportu Drogowego z wnioskami o rozłożenie nałożonej kary na raty lub jej całkowite umorzenie. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego rozpoznając ponawiane wnioski o raty, m.in. decyzjami z dnia; [...] stycznia 2006 r., oraz [...] stycznia 2007 r. rozłożył nałożoną na H. B. karę pieniężną na raty. Warunki zawieranych układów ratalnych nie były jednak dotrzymywane, bowiem H. B. nie wpłacała żadnych rat z tytułu nałożonej kary pieniężnej. W dniu 10 stycznia 2007 r. H. B. odebrała upomnienie nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, dotyczące kary pieniężnej nałożonej decyzją z dnia [...] października 2005 r. Ustosunkowując się do otrzymanego upomnienia pismem z dnia 12 stycznia 2007 r. H. B. zwróciła się o nie wszczynanie egzekucji. Powołała się na swoją trudną sytuację finansową, oraz podkreśliła, iż nie uchyla się od zapłaty, ale czeka na ustalenie wysokości raty nałożonej kary w optymalnej dla niej wysokości. Na podstawie tytułu wykonawczego o nr [...] wystawionego w dniu [...] stycznia 2007 r. przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. wszczął postępowanie egzekucyjne wobec dłużnika H. B.. W dniu [...] lutego 2007 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. skierował do Banku prowadzącego rachunek bankowy H. B. zawiadomienie nr [...], wzywające Bank na podstawie art. 80 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunków bankowych należących do H. B., lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie dochodzonych należności. Tytuł wykonawczy nr [...] wraz z zawiadomieniem o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem, doręczony został H. B. w dniu [...] marca 2007 r. W dniu [...] marca 2007 r. H. B. wniosła do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. pismo z zarzutami w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Zdaniem strony czynności egzekucyjne były przedwczesne, bowiem sprawa nadal jest w toku. Zainteresowana podniosła m.in., iż w swoim piśmie z dnia 16 stycznia 2007 r. zwróciła się z pytaniem, czy wobec prowadzonego postępowania w zakresie rozłożenia nałożonej kary na raty powinna zapłacić tę karę w całości, czy też może płacić raty, a jeśli tak to, w jakim terminie. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. pismem z dnia [...] marca 2007 r. przekazał zgłoszone zarzuty [...] Wojewódzkiemu Inspektoratowi Transportu Drogowego, celem zajęcia stanowiska przez wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego postanowieniem z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] zajął stanowisko, w którym postanowił nie uwzględniać zarzutu strony na prowadzone czynności egzekucyjne. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji powołał się na treść przepisu art. 93 ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088), zgodnie, z którym, decyzji o nałożeniu kary pieniężnej nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Pismem z dnia 29 listopada 2007 r. H. B. wniosła zażalenie na ww. postanowienie z dnia [...] listopada 2007 r. Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie ponownie powołała się na swoją trudną sytuację finansową oraz brak odpowiedzi organu, co do wysokości jej zadłużenia. Postanowieniem z dnia [...] września 2008 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy ww. postanowienie organu I instancji z dnia [...] listopada 2007 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, iż decyzji administracyjnej wydanej przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie kary pieniężnej, na podstawie ustawy o transporcie drogowym, nadawany jest rygor natychmiastowej wykonalności. Podniesiono także, iż w związku z niewykonaniem przez dłużnika dobrowolnie obowiązku uiszczenia nałożonej kary pieniężnej, którą rozłożono następnie dwukrotnie na raty, sprawa została skierowana do właściwego Urzędu Skarbowego celem egzekucji. Odnosząc się natomiast do argumentacji podnoszonej przez H. B. w zarzutach oraz zażaleniu, organ II instancji podkreślił, iż w toku postępowania egzekucyjnego nie jest możliwe rozpatrzenie argumentów, które w ocenie strony przemawiają za uchyleniem decyzji organu I instancji o rozłożeniu na raty nałożonej kary pieniężnej. Pismem z dnia 6 października 2008 r. H. B. wniosła do tut. Sądu skargę na ww. postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2008 r. Skarżąca powołała się na trudną sytuację materialną oraz zarzuciła organowi przekroczenie terminu do załatwienia sprawy. Zdaniem skarżącej przedmiotową egzekucję wszczęto przedwcześnie, bowiem w upomnieniu dotyczącym zapłaty nałożonej kary pieniężnej jako termin realizacji wskazano 7 dni, jednakże przed upływem tego terminu egzekucja nałożonej kary została już wszczęta. Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko organów administracyjnych wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnić trzeba, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych; Dz. U. Nr 153, poz. 1269). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c i pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; powoływanej dalej jako "p.p.s.a."). Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie było postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego zawierające stanowisko wierzyciela w zakresie zarzutów wniesionych przez skarżącą w toku postępowania egzekucyjnego. Zarzuty są środkiem zaskarżenia, który służy w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Stanowią one dla zobowiązanego podstawowy środek ochronny przed niezgodnym z prawem skierowaniem i prowadzeniem do jego majątku egzekucji administracyjnej. Podstawy zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej zostały enumeratywnie wyliczone w art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.). Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie ww. ustaw, tj. badając zaskarżone postanowienie pod względem jego zgodności z przepisami ustawy o transporcie drogowym, jak również przepisami ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. oraz ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. u.p.e.a, Sąd nie dopatrzył się w sprawie takich uchybień prawa, które winny skutkować uchyleniem skarżonego orzeczenia i uznał, iż postanowienie będące przedmiotem skargi jest prawidłowe, argumenty przedstawione w uzasadnieniu skarżonego orzeczenia przekonujące i właściwe, natomiast podniesione w skardze zarzuty - nieuzasadnione. Organ wystawił tytuł wykonawczy w prawidłowy sposób. Jest w nim ujęta kwota należności wymagalnych określonych w decyzji nakładającej karę pieniężną w wysokości [...] zł. Decyzja ta wydana w dniu [...].10.2005 r. przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego podlegała kontroli sądowej, co do zgodności z prawem. Jest ona prawomocna. Na datę wystawienia tytułu wykonalności, jak też na datę orzekania przez wierzyciela w niniejszej sprawie, była decyzją wymagalną, co do całej kwoty. Skarżąca dwukrotnie otrzymała decyzję o rozłożeniu kary na raty – początkowo na mocy decyzji z [...] sierpnia 2006 r. było to 18 rat płatnych miesięcznie, następnie na mocy decyzji pierwszoinstancyjnej z [...] sierpnia 2006 r. utrzymanej w mocy decyzja drugoinstancyjną z [...] stycznia 2007 r. nastąpiło zwiększenie rat do 24 płatnych miesięcznie. Żadnej raty skarżąca nie uiściła. Decyzje wskazywały terminy płatności, przy czym decyzja zwiększająca liczbę rat do 24 stanowiła, że brak wpłaty jakiejkolwiek raty spowoduje wymagalność całej kwoty i skierowanie sprawy do egzekucji. Tak też się stało. Zapis o wymagalności całej kwoty znalazł się w decyzji pierwszoinstancyjnej z [...] sierpnia 2006 r. wraz z terminami określającymi wymagalność poszczególnych rat poczynając do [...] października 2006 r. Tytuł wykonawczy został wystawiony [...] stycznia 2007 r. po ustaleniu braku jakiejkolwiek wpłaty. Skarżąca nie zaprzecza braku płatności. Ponawia wnioski o rozłożenie kwoty na raty bądź jej umorzenie, w tym wniosek z 28.03.2007 r. oddalony decyzją pierwszoinstancyjną z [...] listopada 2007 r. utrzymaną w mocy decyzją z [...] marca 2008 r. Ta ostatnia decyzja została wykluczona z obrotu prawnego wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 18 grudnia 2008 r., sygn. akt V SA/Wa 1433/08 stwierdzającym jej nieważność. Bezspornym jest, że zarówno na datę wydawania obu postanowień przez organy występujące w sprawie, jak i na datę kontroli sądowej nie ma skutecznej pod względem prawnym decyzji rozkładającej kwotę pieniężną na raty bądź ja umarzającą w całości lub części. Kara pieniężna jest wymagalna w całości, tak jak było to przy wydaniu decyzji ją nakładającej w myśl art. 93 ust. 3 ustawy z 6.09.2001 r. o transporcie drogowym. Zatem stanowisko wierzyciela jest prawidłowe a zarzuty skarżącej nieuzasadnione. Samo składanie wniosków przez skarżącą o rozłożenie kary na raty bądź jej umorzenie nie jest przesłanką do uznania istnienia braku podstaw do skierowania sprawy do egzekucji. Z przedstawionych powodów Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonego postanowienia. Uznał, iż w toku kontrolowanego postępowania nie doszło do naruszenia przepisów i zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w szczególności tej zasady, która nakazuje organom administracji publicznej uwzględniać interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.) W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.