V SA/Wa 2934/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Protokolant spec. - Anna Szaruch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2017 r. sprawy ze skargi H. W. na decyzję Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia ... sierpnia 2016 r. nr ... w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za prowadzenie połowów bez pozwolenia: oddala skargę. Po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Okręgowego Inspektora Rybołówstwa Morskiego w S. z dnia ... maja 2016 r., znak: ..., złożonego przez H. W. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 3.000,00 zł za wykonywanie rybołówstwa rekreacyjnego na obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganego pozwolenia dla armatora statku na prowadzenie połowów z jego statku Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej decyzją z dnia ... sierpnia 2016 r. nr ... utrzymał w mocy ww. rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu własnej decyzji organ II instancji przywołał m.in. następujące okoliczności faktyczne i prawne. W dniu ... lutego 2016 r. funkcjonariusz Straży Granicznej, w związku z przeprowadzoną kontrolą statku morskiego ..., stwierdził, iż pasażerowie jednostki wykonywali rybołówstwo rekreacyjne. W sporządzonym protokole z kontroli statku ... wskazano, iż jego armatorem i kapitanem jest H. W. oraz, że A. W. - osoba przebywająca na statku nie posiadała pozwolenia na wykonywanie rybołówstwa rekreacyjnego. Strona nie miała uwag do sporządzonego protokołu kontroli co potwierdziła własnoręcznym podpisem. Zawiadomieniem z dnia ... kwietnia 2016 r. Strona została poinformowana o wszczętym postępowaniu oraz o prawie wglądu do akt i materiałów sprawy oraz o prawie czynnego uczestnictwa w sprawie. W dnu ... kwietnia 2016 r. starszy inspektor rybołówstwa morskiego M.M. potwierdził w rozmowie telefonicznej z Okręgowym Inspektoratem Rybołówstwa Morskiego w S. brak wydania przez tamtejszy urząd pozwolenia dla armatora na wykonywanie rybołówstwa rekreacyjnego ze statku ... . Z rozmowy telefonicznej została sporządzona notatka dołączona do akt sprawy. Pismem z dnia ... kwietnia 2016 r. H.W. złożył wyjaśnienia do prowadzonego postępowania. Wskazał w nich na treść § 6 pkt 1-4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 6 lipca 2015 r. w sprawie wymiarów i okresów ochronnych organizmów morskich poławianych przy wykonywaniu rybołówstwa rekreacyjnego oraz szczegółowego sposobu i warunków wykonywania rybołówstwa rekreacyjnego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1015). Strona wskazała również na definicję statku morskiego z ustawy z dnia 18 września 2001 r. Kodeks morski (Dz. U. z 2016 r. poz. 66) oraz na decyzję z dnia ... września 2015 r. Polskiego Związku Żeglarskiego w sprawie nadania i zatwierdzenia nazwy statku morskiego ... . Decyzją z dnia ... maja 2016 r., znak: ..., na podstawie art. 127 ust. 1 pkt 1 ustawy o rybołówstwie morskim, w związku z § 8 ust. 35 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o rybołówstwie H. W. został ukarany karą pieniężną w wysokości 3.000,00 zł za to, iż wykonywał rybołówstwo rekreacyjne na obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganego pozwolenia dla armatora statku na prowadzenie połowów z jego statku. Organ I instancji oparł wydaną decyzję na protokole z kontroli statku ..., oraz na notatce służbowej z rozmowy telefonicznej z Okręgowym Inspektoratem Rybołówstwa Morskiego w S., która pozwoliła na stwierdzenie, iż H. W. nie posiada pozwolenia dla armatora na wykonywanie rybołówstwa rekreacyjnego z jego statku. Uznając wniesione odwołanie za niezasadne organ II instancji wskazał m.in., że zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 18 września 2001 r. Kodeks morski (Dz. U. z 2016 r. poz. 66) armatorem jest ten, kto we własnym imieniu uprawia żeglugę statkiem morskim własnym lub cudzym. Taki sposób zdefiniowania armatora nie przesądza o zawodowym charakterze czynności. Uprawianie żeglugi statkiem morskim nie wiąże się zatem wyłącznie z czynnościami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej, ale też, co wynika ze znaczenia językowego słów uprawianie i żegluga, z zajmowaniem się podróżowaniem wodnym. Podróżowanie oznacza przenoszenie się z miejsca na miejsce, tym samym nie ma wyłącznego związku z czynnościami o zawodowym charakterze. Doktryna przyjmuje, iż pojęcie armatora statku używane jest do podmiotu, który eksploatuje statek morski we własnym imieniu, bez względu na to czy jest to osoba fizyczna, czy też prawna. Eksploatacja zgodnie z językowym znaczeniem, oznacza użytkowanie czegoś, korzystanie z czegoś, nie odnosi się więc wyłącznie do czynności o zawodowym charakterze. Organ odwoławczy podkreśla, że decyzja Polskiego Związku Żeglarskiego, z dnia ... września 2015 r w sprawie nadania i zatwierdzenia nazwy statku morskiego ... stwierdza, iż H. W. jest armatorem statku (od ww. decyzji strona nie wniosła odwołania, tym samym stała się ona ostateczna). Polski Związek Żeglarski w wydanej decyzji wskazał również przeznaczenie statku jako komercyjne, co zgodnie ze znaczeniem językowym oznacza obliczony na zysk, przynoszący dochód. Tym samym wskazuje na zawodowy charakter czynności wykonywanych za pomocą statku. Organ wskazuje nadto, iż w certyfikacie jachtowym nr ... z dnia ... września 2015 r., wydanym przez polski Związek Żeglarski dla statku ..., H. W. został wskazany jako właściciel i jednocześnie armator jednostki. Także w wykazie minimalnego wyposażenia w sprzęt pożarniczy dla statku o pojemności brutto mniejszej niż 150, z dnia ... kwietnia 2015 r., nr ... H. W. również został wskazany jako armator. Został również wskazany jako armator w karcie bezpieczeństwa jachtu komercyjnego nr ... wydanej w dniu ... września 2015 r., przez Dyrektora Urzędu Morskiego w S. Zdaniem organu w związku z powyższym należy uznać za bezspornie udowodnione posiadanie przez Stronę statusu armatora statku ... . Organ przypomina, że zgodnie z art. 90 ust. 1 ustawy o rybołówstwie morskim, wykonywanie rybołówstwa rekreacyjnego na obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej może być prowadzone na podstawie: 1. pozwolenia na wykonywanie rybołówstwa rekreacyjnego wydanego dla: a) organizatora zawodów sportowych na prowadzenie połowów z brzegu lub ze statku albo b) armatora statku na prowadzenie połowów z jego statku; 2. dowodu uiszczonej opłaty - w przypadku osób fizycznych niebędących podmiotami, o których mowa w pkt 1 - na prowadzenie połowów z brzegu lub z innych niż statek urządzeń pływających. W ocenie organu mając na uwadze treść powyższego przepisu należy stwierdzić, iż Strona jako armator jest zobowiązana do posiadania pozwolenia, które umożliwia wykonywanie rybołówstwa rekreacyjnego z jego statku. Organ podkreśla, że zgodnie z ww. przepisami armator musi posiadać odpowiednie pozwolenie na wykonywanie rybołówstwa rekreacyjnego z jego statku, bez znaczenia czy w związku z wykonywaną działalnością gospodarczą czy też rekreacyjnym, niezarobkowym charakterem rejsu. Zgodnie z § 8 ust. 35 rozporządzenia w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o rybołówstwie wysokość kary pieniężnej za wykonywanie rybołówstwa rekreacyjnego bez zezwolenia, o którym mowa w art. 90 ust. 1 pkt 2 wynosi od 3000 zł do 5000 zł. Organ I instancji ukarał zatem Stronę najniższą możliwą karą uznając, iż będzie to środek współmierny do wagi popełnionego wykroczenia oraz będzie pełnił funkcję prewencyjną na przyszłość. Wyjaśniono także powody nie zastosowania § 6 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 6 lipca 2015 r. w sprawie wymiarów i okresów ochronnych organizmów morskich poławianych przy wykonywaniu rybołówstwa rekreacyjnego oraz szczegółowego sposobu i warunków wykonywania rybołówstwa rekreacyjnego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1015) na którą strona wskazywała w swoich wyjaśnieniach. Wyżej opisaną decyzję zaskarżył w całości H. W. zarzucając jej: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik postępowania, a mianowicie: - art. 90 ust. 1 pkt 1 litera b ustawy z dnia 19 grudnia 2014 r. o rybołówstwie morskim poprzez błędne przyjęcie - zarówno przez Organ I, jak i II instancji, iż skarżący jest armatorem i dla wykonywania przez niego połowów rekreacyjnych konieczne jest uzyskanie pozwolenia na wykonywanie rybołówstwa rekreacyjnego, a w konsekwencji niezasadne nałożenie na skarżącego przez organ I instancji kary pieniężnej w wysokości 3.000,00 zł, gdy tymczasem przy wykonywaniu rybołówstwa rekreacyjnego na wodach morskich należy posiadać przy sobie dowód uiszczenia opłaty oraz dowód osobisty, a co za tym idzie nie jest potrzebne inne pozwolenie armatorskie, 2. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a., tj. naruszenie zasady legalności oraz prawdy obiektywnej polegające na nie wyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie a także jego dowolnej ocenie oraz niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia przedmiotowej sprawy, co przejawiało się m.in. oparciem rozstrzygnięcia przez organ I instancji na notatce służbowej z rozmowy telefonicznej starszego inspektora rybołówstwa morskiego M. M. z Okręgowym Inspektorem Rybołówstwa Morskiego w S i jednocześnie brakiem pełniejszego wyjaśnienia tej kwestii przez organ II instancji a jedynie przyjęciu tego ustalenia za własne, co w konsekwencji spowodowało błędne przyjęcie przez organ I instancji, iż w sprawie zaszły podstawy do wymierzenia H. W. kary pieniężnej w kwocie 3.000,00 zł, - art. 8 k.p.a., tj. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, poprzez działanie organu I instancji wykraczające poza granice tzw. luzu decyzyjnego przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy i w ocenie materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie. Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i zmianę zaskarżonej decyzji w całości poprzez jej uchylenie oraz uchylenie decyzji ją poprzedzającej Ewentualnie: - uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Ewentualnie, w przypadku uznania, iż w niniejszej sprawie zachodzi rażące naruszenie prawa, o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości. Ponadto, o zasądzenie od organu administracji kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych z uwzględnieniem kwoty 17,00 zł uiszczonej tytułem udzielonego radcy prawnemu pełnomocnictwa. Jednocześnie w zakresie postępowania dowodowego skarżący wniósł o: 1. przeprowadzenie dowodów z dokumentów wskazanych w treści niniejszej skargi, 2. przeprowadzenie dowodu z przesłuchania w charakterze świadka A. W. w drodze pomocy sądowej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Szczecinie na okoliczność kontroli jednostki ... przez funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz jej przebiegu, posiadania ważnego dokumentu umożliwiającego połów w formacie PDF, 3. przeprowadzenie dowodu z przesłuchania w charakterze świadka M. A. w drodze pomocy sądowej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Szczecinie na okoliczność przyjmowania przez urzędy zajmujące się stricte rybołówstwem legalności połowu wykonywanego na łodziach przez maksymalnie 5 osób, bez konieczności uzyskiwania pozwolenia armatorskiego a jedynie obowiązku dokonania opłaty za taki połów, 4. przeprowadzenie dowodu z przesłuchania skarżącego w drodze pomocy sądowej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Szczecinie na całokształt okoliczności podniesionych w niniejszej skardze. W uzasadnieniu skargi podkreślono m.in., iż organ II instancji naruszył art. 90 ust. 1 pkt 1 litera b ustawy z dnia 19 grudnia 2014 roku o rybołówstwie morskim przyjmując, iż skarżący jest armatorem, a więc dla wykonywania rybołówstwa rekreacyjnego niezbędne jest, by posiadał pozwolenie na jego wykonywanie. Zgodnie jednak z praktyką, potwierdzoną przez Okręgowy Inspektorat Rybołówstwa Morskiego w S., co do zasady nie wymaga się od właściciela jednostki pozwolenia, a jedynie opłaty za rybołówstwo od każdej z osób łowiących. Poza tym w przepisach ustawy z dnia 19 grudnia 2014 roku o rybołówstwie morskim nie znajduje się wskazanie, w jakiej formie należy okazywać dowód opłaty za pozwolenie kontrolującemu (tj. w wersji papierowej czy elektronicznej w formacie PDF). Mając powyższe na uwadze jedna z osób łowiących na jednostce należącej do skarżącego okazała podczas kontroli funkcjonariuszom Straży Granicznej ważne pozwolenie na wykonywanie rybołówstwa rekreacyjnego w postaci pliku PDF na telefonie komórkowym, jednak funkcjonariusze uznali, iż pozwolenie to powinno być w formie papierowej, nie uznając tym samym formy elektronicznej PDF. Takie działanie stanowi naruszenie prawa. Skarżący podkreśla nadto, iż w praktyce przyjmuje się, że w sytuacji znajdowania się na małych łodziach do pięciu osób posiadających indywidualne zezwolenia, funkcjonariusze kontrolujący takie jednostki przyjmują, że jest to połów zgodny z przepisami prawa i nie żądają dodatkowych pozwoleń. Inspektorzy Rybołówstwa zaś potwierdzają, że takie połowy są uznawane za zgodne z wymogami przepisów prawa. Skarżący podnosi, iż definicja armatora uregulowana została w art. 7 Kodeksu Morskiego, zgodnie z którym armatorem jest ten, kto we własnym imieniu uprawia żeglugę statkiem morskim własnym lub cudzym. Rybołówstwo rekreacyjne oznacza połów organizmów morskich prowadzony w celach rekreacyjnych lub podczas zawodów sportowych, natomiast definicja armatora przewiduje zawodowy charakter czynności, jaką jest uprawianie żeglugi statkiem morskim. Zdaniem skarżącego nie zachodzą żadne przesłanki do przyjęcia, iż jest on armatorem statku tylko z uwagi na przysługujące mu prawo własności. Dodatkowo, na uwagę zasługuje fakt, iż w kontrolowanym połowie na jednostce skarżącego w większości uczestniczyli pracownicy Przedsiębiorstwa Budowlanego W. zaś skarżący jako pracodawca nieodpłatnie udostępnił pracownikom firmy jednostkę w celu rekreacyjnego połowu ryb. Powyższe wyraźnie wskazuje, iż połów ten nie stanowił rejsu armatorskiego, a rekreacyjny połów pracowników firmy. Ponadto skarżący nigdy nie świadczył odpłatnych rejsów wędkarskich, co potwierdza z resztą klasyfikacja działalności gospodarczej skarżącego. Poza tym rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 6 lipca 2015 r. w sprawie wymiarów i okresów ochronnych organizmów morskich poławianych przy wykonywaniu rybołówstwa rekreacyjnego oraz szczegółowego sposobu i warunków wykonywania rybołówstwa rekreacyjnego (Dz.U.2015.1015) wprost wskazuje, iż połowy wędką można wykonywać również ze statku (dla legalnego wykonywania połowów przez skarżącego wystarczające jest więc, by wykonywane były ze statku, a dodatkowo by osoby je wykonujące legitymowały się dokumentem tożsamości oraz dowodem uiszczenia opłaty). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Sąd zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zdaniem sądu kluczowe w sprawie jest właściwe rozumienie tego kim jest armator oraz jakie obowiązki wiążą się z faktem bycia armatorem. Otóż zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 18 września 2001 r. Kodeks morski (Dz. U. z 2016 r. poz. 66) armatorem jest ten, kto we własnym imieniu uprawia żeglugę statkiem morskim własnym lub cudzym. Taki sposób zdefiniowania armatora nie przesądza o zawodowym charakterze czynności. Uprawianie żeglugi statkiem morskim nie wiąże się zatem wyłącznie z czynnościami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej. Pojęcie armatora statku używane jest do podmiotu, który eksploatuje statek morski we własnym imieniu, bez względu na to czy jest to osoba fizyczna, czy też prawna. Eksploatacja z kolei oznacza użytkowanie czegoś, korzystanie z czegoś (nie odnosi się więc wyłącznie do czynności o zawodowym charakterze). W ocenie sądu armator uprawia żeglugę statkiem przez prowadzenie działalności określonej jako eksploatacja statku, co obejmuje używanie go w żegludze do określonych celów, np. sportowych, rekreacyjnych, naukowo-badawczych). Warunkiem uprawiania przez armatora tak zdefiniowanej eksploatacji statku jest konieczność skutecznego dysponowania/władania statkiem przez armatora. W przypadku skarżącego takie właśnie władanie statkiem ... miało miejsce. Zdaniem sądu brak jest dowodów wskazujących, iż skarżący nie jest armatorem. Za tym, że jest akurat odwrotnie przemawia: 1. wpisanie Strony w protokole z kontroli statku, przeprowadzonej przez Straż Graniczą, w dniu ... lutego 2016 r., jako armatora, czego skarżący nie kwestionował; 2. decyzja Polskiego Związku Żeglarskiego, z dnia września 2015 r., w sprawie nadania i zatwierdzenia nazwy statku morskiego ..., która stwierdza, iż H. W. jest armatorem tego statku (od ww. decyzji strona nie wniosła odwołania); 3. to że Polski Związek Żeglarski w ww. decyzji wskazał przeznaczenie statku jako komercyjne; 4. Fakt, iż w certyfikacie jachtowym nr ... z dnia ... września 2015 r., wydanym przez Polski Związek Żeglarski dla statku ..., H. W. został wskazany jako właściciel i jednocześnie armator tej jednostki; 5. Wskazanie skarżącego jako armatora w wykazie minimalnego wyposażenia w sprzęt pożarniczy dla statku o pojemności brutto mniejszej niż 150 (z dnia ... kwietnia 2015 r., Nr ...); 6. Wskazanie strony jako armatora w karcie bezpieczeństwa jachtu komercyjnego nr ... wydanej, w dniu ... września 2015 r., przez Dyrektora Urzędu Morskiego w S. Sąd podkreśla, że skarżący nie zanegował prawdziwości wymienionych powyżej dokumentów. Powyższe oznacza, że armatorem jest skarżący a więc osoba ujawniona w odpowiednich dokumentach związanych z użytkowaniem statku. Pokreślenia wymaga również, że stosownie do art. 90 ust. 1 ustawy o rybołówstwie morskim, wykonywanie rybołówstwa rekreacyjnego na obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej może być prowadzone na podstawie: 1) pozwolenia na wykonywanie rybołówstwa rekreacyjnego wydanego dla: a) organizatora zawodów sportowych na prowadzenie połowów z brzegu lub ze statku albo b) armatora statku na prowadzenie połowów z jego statku; 2) dowodu uiszczonej opłaty - w przypadku osób fizycznych niebędących podmiotami, o których mowa w pkt 1 - na prowadzenie połowów z brzegu lub z innych niż statek urządzeń pływających. Powyższe oznacza, że strona jako armator jest zobowiązana do posiadania pozwolenia, które umożliwia wykonywanie rybołówstwa rekreacyjnego z jego statku. Brak posiadania pozwolenia uniemożliwia prowadzenie zgodnego z prawem rybołówstwa rekreacyjnego ze statku. Wykładnia literalna powyższego przepisu wskazuje na to, że armator musi posiadać odpowiednie pozwolenie na wykonywanie rybołówstwa rekreacyjnego z jego statku, bez znaczenia czy w związku w wykonywaną działalnością gospodarczą czy też rekreacyjnym, niezarobkowym charakterem rejsu. Co istotne ów statek nie był z pewnością tzw. łodzią wędkarską. Zatem określony status skarżącego oraz jego statku, pozwalał organom na odstąpienie od badania faktu posiadania przez osoby znajdujące się na statku ..., podczas kontroli Straży Granicznej, dowodów przelewu za wykonywanie rybołówstwa rekreacyjnego. Badaniu podlegało wyłącznie posiadanie przez skarżącego pozwolenia dla armatora na wykonywanie z jego statku rybołówstwa rekreacyjnego, co też uczyniono. Stąd też zarzut, iż przy wykonywaniu rybołówstwa rekreacyjnego na wodach morskich należy posiadać przy sobie dowód uiszczenia opłaty oraz dowód osobisty, a co za tym idzie jest potrzebne "inne pozwolenie armatorskie", jest bezzasadny. Z treści skargi wynika, iż skarżący chciałby aby tylko w pewnych stanach faktycznych nie traktowano go jak armatora, co prawnie nie jest jednak dopuszczalne. Sąd zauważa jednocześnie, że z treści art. 90 ust. 1 pkt 2 ustawy o rybołówstwie morskim wynika, że wykonywanie rybołówstwa rekreacyjnego na obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej może być prowadzone na podstawie dowodu uiszczonej opłaty – (w przypadku osób fizycznych niebędących podmiotami, o których mowa w pkt 1) - na prowadzenie połowów innych niż statek urządzeń pływających. Jednakże zgodnie z art. 90 ust. 1 pkt 2 ustawy o rybołówstwie morskim, łódź wędkarska jest innym niż statek urządzeniem pływającym. Zatem o uznaniu jednostki pływającej za statek morski decyduje jej przeznaczenie i sposób eksploatacji tj. używanie do żeglugi po morzu. Nie od rzeczy będzie również wskazanie, że zgodnie § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 6 lipca 2015 r. w sprawie wymiarów i okresów ochronnych organizmów morskich poławianych przy wykonywaniu rybołówstwa rekreacyjnego oraz szczegółowego sposobu i warunków wykonywania rybołówstwa rekreacyjnego połowy wędką prowadzi się: z innego niż statek urządzenia pływającego dopuszczonego do żeglugi na podstawie przepisów o bezpieczeństwie morskim, w tym również z kajaka, pontonu, łodzi lub jachtu, na którym znajduje się nie więcej niż 5 osób. Z materiałów znajdujących się w aktach sprawy wynika jednak, że na statku ... w momencie przeprowadzenia kontroli przez Straż Graniczną, (zgodnie z protokołem kontroli statku) znajdowało się 6 osób, co oznacza, że w myśl przedmiotowego, rozporządzenia nie można uznać, że spełniona została przesłanka wymieniona w § 6 pkt 4 tegoż rozporządzenia. Sąd zauważa, że stosownie do § 6 pkt 3 ww. rozporządzenia połowy wędką mogą być prowadzone ze statku. Nie oznacza to jednak zwolnienia z konieczności wniesienia opłaty przez armatora, z którego statku prowadzone będą te połowy. W tym stanie rzeczy za niemające znaczenia w sprawie uznać należy to, iż skarga podnosi, że wszystkie osoby przebywające podczas kontroli na statku ... posiadały stosowne dokumenty uprawniające do prowadzenia rybołówstwa rekreacyjnego. W niniejszej sprawie nie podlegał badaniu fakt posiadania ww. uprawnień. Art.90 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o rybołówstwie morskim w sposób wyraźny stanowi o konieczności posiadania przez armatora pozwolenia na wykonywanie rybołówstwa komercyjnego z jego statku, a takowego pozwolenia skarżący bez wątpienia nie posiadał. Co do wniosków dowodowych zawartych w skardze to albo były one nieprzydatne dla rozstrzygnięcia sprawy (dowody z dokumentów wskazanych w treści skargi) albo też niedopuszczalne ze względu na treść art. 106 § 3 p.p.s.a. (dowody z przesłuchania skarżącego, bądź też dowody z przesłuchania świadków). Mając powyższe na względzie sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.