V SA/Wa 295/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Barbara Mleczko-Jabłońska po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w części wydalenia z terytorium RP w sprawie ze skargi N. A. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] grudnia 2010 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy i odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalenia z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności dla udzielenia zgody na pobyt tolerowany postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Rady do Spraw Uchodźców strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania "decyzji o deportacji" podnosząc, iż pozwoli jej to na realizację prawa do czynnego udziału w postępowaniu sądowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy. Z reguły wiąże się z obawą wystąpienia znacznej i nieodwracalnej szkody, zaś jej zastosowanie nie może być poprzedzone merytoryczną oceną zasadności skargi lub obawą wystąpienia jakiejkolwiek straty. W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu, zaistniały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości. Niezależnie od tego, iż uzasadnienie wniosku jest ogólne i nie wskazuje na zaistnienie przesłanek określonych w omawianym przepisie w konkretnej sytuacji wnioskodawczyni, to mając na uwadze, iż zaskarżona decyzja zawiera orzeczenie w przedmiocie wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wstrzymanie jej wykonania uznać należy za zasadne. Jak to już bowiem podniesiono w orzecznictwie, wyjazd cudzoziemca z Polski przed rozpoznaniem sprawy przez sąd, pozbawia go nie tylko możliwości osobistego uczestnictwa w postępowaniu sądowym, ale także sprawia, że w razie ewentualnego uwzględnienia jego skargi, udzielona cudzoziemcowi ochrona sądowa może okazać się iluzoryczna (por. postanowienie NSA z 12.01.2006 r., II OZ 1390/05). W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.