V SA/Wa 2958/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Arkadiusz Tomczak po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do usunięcia braku formalnego skargi w sprawie ze skargi G. K. przy udziale uczestnika E. W. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu części dotacji do budżetu państwa postanawia: -przywrócić termin do usunięcia braku formalnego skargi. Zarządzeniem z dnia 28 października 2014 r. skarżący został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi – poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Wezwanie do usunięcia wskazanego braku zostało doręczone skarżącemu w dniu 13 listopada 2014 r. (k. 19 akt sądowych). Jeden dzień po upływie zakreślonego terminu, tj. w dniu 21 listopada 2014 r. (data nadania) skarżący nadesłał pismo, w którym wskazał wartość przedmiotu zaskarżenia. Postanowieniem z dnia 8 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę z uwagi na nie usunięcie w wyznaczonym terminie braku formalnego skargi. Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 19 grudnia 2014 r. Następnie pismem z dnia 23 grudnia 2014 r. – następnie na wezwanie Sądu sprecyzowanym – skarżący wniósł o przywrócenie terminu do usunięcia braku formalnego skargi. W uzasadnieniu tegoż wniosku wskazał, że opiekuje się 89-letnią niepełnosprawną matką, jest również jej opiekunem prawnym. Wnioskodawca podkreślił, że jego matka nie jest zdolna do samodzielnej egzystencji, a dodatkowo od listopada do dnia złożenia przedmiotowego wniosku o przywrócenie terminu stan jej zdrowia pogorszył się na tyle, że wymagała stałej opieki. W tym celu wnioskodawca przeprowadził się do mieszkania matki i dlatego nie był w stanie dotrzymać zakreślonego przez Sąd terminu. Do wniosku dołączono kserokopię pełnomocnictwa udzielonego skarżącemu przez matkę oraz kserokopię wypisu z orzeczenia Obwodowej Komisji Lekarskiej do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia w I., z którego wynika, że chorzenia, na które cierpi matka wnioskodawcy, czynią ją niezdolną do samoegzystencji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przepis art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. – przewiduje, że "jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym". W myśl art. 87 p.p.s.a pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). Stosownie do art. 87 § 2 powołanej ustawy w piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W świetle tego przepisu, co wymaga zaakcentowania, przesłanką dla przywrócenia uchybionego terminu jest jedynie uprawdopodobnienie, że uchybienie nastąpiło bez winy strony. Uprawdopodobnienie oznacza złagodzenie rygorów dowodowych odnośnie do okoliczności usprawiedliwiających niedopełnienie czynności procesowej w terminie. W piśmiennictwie wskazuje się na następujące różnice między udowodnieniem a uprawdopodobnieniem faktu (okoliczności). I tak, udowodnienie czyni istnienie pewnego faktu pewnym, uprawdopodobnienie – tylko prawdopodobnym. Udowodnienie służy celowi przekonania organu orzekającego (sądu) o prawidłowości pewnego twierdzenia, uprawdopodobnienie służy celowi obudzenia w organie (sądzie) ufności w to, że pewne twierdzenie odpowiada prawdzie. Uprawdopodobnienie jest to czynność procesowa stwarzająca w świadomości organu orzekającego (sądu) mniejszy lub większy stopień przekonania o prawdopodobieństwie jakiegoś faktu (por. A. Wróbel w M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Zakamycze 2000, str. 371). W ocenie Sądu, w złożonym wniosku skarżący wskazał na okoliczności, które uprawdopodobniają brak jego winy w dochowaniu terminu do usunięcia braku formalnego skargi. Z przedłożonego wypisu z orzeczenia Obwodowej Komisji Lekarskiej do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia w I. wynika, iż matka skarżącego jest niezdolna do samodzielnej egzystencji już od dnia 18 sierpnia 1997 r. W tej sytuacji trudno od skarżącego wymagać przedstawienia jakiegokolwiek dodatkowego zaświadczenia lekarskiego potwierdzającego pogorszenie się stanu zdrowia 89-letniej obecnie matki i wskazującego na konieczność sprawowania nad nią opieki w okresie biegu terminu do usunięcia braku formalnego skargi. Zdaniem Sądu okoliczność braku winy skarżącego w uchybieniu tego terminu uprawdopodobnia samo oświadczenie skarżącego w powiązaniu z powołanym wypisem z orzeczenia Obwodowej Komisji Lekarskiej do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia w I. Z powyższych względów na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.