V SA/Wa 2971/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Protokolant specjalista - Anna Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2013 r. sprawy ze skargi L.K. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia ...października 2012 r. nr ... w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, 3. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz L.K. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi L.K., dalej również "skarżący", jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, dalej "Minister" lub "organ II instancji", z dnia ...2012 r. nr ...utrzymująca w mocy decyzję z dnia ...2012 r. znak ...wydaną przez Okręgowego Inspektora Rybołówstwa Morskiego w S. , dalej również "organ I instancji" w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o rybołówstwie. Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. Decyzją z dnia ...2012 r. Okręgowy Inspektor Rybołówstwa Morskiego w S. wymierzył L.K. karę pieniężną w wysokości ... zł, za to że będąc kapitanem statku rybackiego Ł. w dniu ...2012 r. prowadził połowy przy użyciu niedozwolonych narzędzi połowowych. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że w rezultacie kontroli przeprowadzonej w dniu ...2011 r. inspektorzy rybołówstwa morskiego stwierdzili, iż statek prowadził połowy włokiem dennym typu "Bacoma" o nieprawidłowym rozmiarze oczek tkaniny sieciowej. Po dokonaniu pomiarów ustalono, że średnia wartość pomiaru oczek rombowych wyniosła 103,6 mm. Powyższy fakt został odnotowany w protokole kontroli statku, do którego kapitan nie wniósł uwag. Ponadto, w wyniku kontroli, inspektorzy rybołówstwa morskiego stwierdzili 2070 kg dorsza w relacji pełnej oraz 3360 kg storni. Takie działanie – zdaniem organu - stanowiło naruszenie przepisów załącznika II, Dodatek 1 - Specyfikacje worków włoka typu "Bacoma" rozporządzenia Rady (WE) nr 2187/2005 z dnia 21 grudnia 2005 r. w sprawie zachowania zasobów połowowych w wodach Morza Bałtyckiego, cieśnin Bełt i Sund poprzez zastosowanie środków technicznych oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1434/98 i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 88/98. Z tego względu, na podstawie art. 63 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 lutego 2004 roku o rybołówstwie (Dz.U. Nr 62 poz. 574 ze zm.) w związku z § 3 pkt 23 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o rybołówstwie (Dz. U. Nr 76, poz. 671 ze zm.) kapitanowi statku rybackiego Ł. - L.K.wymierzono karę pieniężną w wysokości 2000 zł. Pismem z dnia ... 2012 r. skarżący złożył odwołanie od decyzji z dnia ...2012 r., w którym zanegował prawidłowość przeprowadzenia pomiaru oczek w sieci typu Bacoma. Ponadto skarżący wskazał, że organ kontrolny nie wykazał, czy urządzenie pomiarowe Omega ma wymagane atesty i jest odpowiednie do dokonywania pomiarów włoka z oknem wyjściowym Bacoma. Poinformował jednocześnie, że ręczne urządzenia stosowane przez inspektorów nie wykazywały żadnych rozbieżności w stosowanych narzędziach połowowych. Decyzją z ... października 2012 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ II instancji stwierdził, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego bezspornie wynika, że L.K. dopuścił się naruszenia przepisów o rybołówstwie, bowiem w dniu ...2012 r. prowadził połowy przy użyciu niedozwolonych narzędzi połowowych, z naruszeniem przepisu rozporządzenia Rady (WE) Nr 2187/2005, bowiem dokonywał połowów sieciami o rozmiarze oczek rombowych wynoszącym 103,6 mm zamiast wymaganych 105 mm. Wynika to z protokołu kontroli, w którym inspektor odnotował przebieg kontroli wskazując, że został dokonany pomiar 40 oczek narzędzia połowowego, przeprowadzając dwa pomiary określając z nich średnią, co jest wystarczające do stwierdzenia naruszenia, zgodnie z art. 14 ust. 2 ww. rozporządzenia Komisji (WE) nr 517/2008. Jednocześnie należy wskazać, że przy dokonywaniu pomiaru zostały spełnione warunki określone w art. 11 rozporządzenia Komisji (WE) nr 517/2008, tj. oczka zostały zmierzone w stanie mokrym i niezamarzniętym. Odnosząc się do kwestii braku wykazania przez inspektorów, iż urządzenie posiada wymagane atesty i jest odpowiednie do dokonywania pomiarów, organ zwrócił uwagę, że urządzenie typu OMEGA jest oznaczone jako "przyrząd pomiarowy WE" i posiada certyfikat producenta świadczący o zgodności ze specyfikacjami technicznymi zgodnymi z wytycznymi rozporządzenia Komisji (WE) nr 517/2008. Decyzja ta została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wniósł o jej uchylenie, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi II instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono: - naruszenie przepisu art. 1 ust. 2 ustawy o rybołówstwie, poprzez błędne przyjęcie, iż przepisy ustawy stosuje się do kapitanów statków rybackich; - naruszenie przepisu art. 108 i art. 130 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez nieuzasadnione nadanie decyzji Okręgowego Inspektora Rybołówstwa Morskiego rygoru natychmiastowej wykonalności, w sytuacji gdy nie zostały spełnione przesłanki z art. 108 kpa; - niewzięcie przez organy wszystkich okoliczności sprawy przy wymiarze kary i wymierzenie kary w wysokości przekraczającej możliwości finansowe skarżącego, - niewyjaśnienie kwestii dotyczących właściwego pomiaru oczek. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji. Odpowiadając na podniesione w skardze zarzuty wskazał, iż zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy o rybołówstwie, kapitan statku rybackiego o długości całkowitej równej albo większej niż 10 m, wykonujący rybołówstwo morskie z naruszeniem przepisów ustawy i aktów wykonawczych wydanych na jej podstawie oraz przepisów Wspólnej Polityki Rybackiej UE podlega karze pieniężnej do wysokości nieprzekraczającej dwudziestokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. W ocenie Ministra nie budzi wątpliwości, że do kapitana statku rybackiego jako podmiotu wykonującego rybołówstwo statkiem rybackim mają zastosowanie przepisy ustawy o rybołówstwie. Za chybiony organ odwoławczy uznał również zarzut dotyczący naruszenia przepisu art. 108 kpa. Wskazał, że stosownie do art. 130 § 1 i § 2 kpa, przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie ulega wykonaniu, a wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji. Jednakże w myśl art. 130 § 3 kpa, przepisów § 1 i § 2 nie stosuje się w przypadkach, gdy decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności (art. 108), a także gdy decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy. W przedmiotowej sprawie, decyzji wymierzającej karę pieniężną wydanej przez okręgowego inspektora rybołówstwa morskiego został nadany rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 64 ust. 3 ustawy o rybołówstwie. Ustosunkowując się do zarzutu nałożenia zbyt wysokiej kary organ II instancji podkreślił, że skarżącemu została wymierzona najniższa kara przewidziana przepisem § 3 pkt 23 rozporządzenia w sprawie kar za używanie do prowadzenia połowów lub posiadanie na statku rybackim niedozwolonych narzędzi połowowych lub niedozwolonego osprzętu rybackiego, mającego wpływ na selektywność narzędzi połowowych. Minister zwrócił również uwagę, że ani ustawa o rybołówstwie ani rozporządzenie wykonawcze w sprawie wysokości kar nie przewidują uzależnienia wysokości kary od stanu majątkowego osoby popełniającej naruszenie. Odnosząc się do zarzutu niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, Minister stwierdził, że organ I instancji bezspornie ustalił, że skarżący dokonywał połowów sieciami o rozmiarze oczek rombowych wynoszącym 103,6 mm zamiast wymaganych 105 mm, czym naruszył przepisy lit. b tiret ii, Dodatek 1, Załącznik II do rozporządzenia Komisji (UE) nr 686/2010 z dnia 28 lipca 2010 r. zmieniającego rozporządzenia Rady (WE) nr 2187/2005 w odniesieniu do specyfikacji okna wyjściowego typu "Bacoma" i włoka T90 stosowanych w ramach połowów w wodach Morza Bałtyckiego oraz cieśnin Bełt i Sund. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. Nr 270 – dalej: p.p.s.a.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonego postanowienia ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (patrz: T. Woś , Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996 r., str. 224). W tym celu Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Reasumując należy stwierdzić, iż uchylenie aktu administracyjnego z racji naruszenia prawa materialnego uzasadnione będzie wtedy, gdy - w wypadku prawidłowego zastosowania tych norm - rozstrzygnięcie byłoby inne. Zaznaczyć trzeba, że naruszenie prawa nie powoduje uchylenia aktu administracyjnego, gdy wystąpi w postaci rażącej, albowiem wówczas stwierdza się nieważność decyzji lub postanowienia. Wreszcie "inne naruszenie przepisów postępowania" skutkuje uchyleniem aktu administracyjnego, o ile uchylenie to mogło mieć (a więc wcale nie musiało mieć) wpływu na wynik sprawy. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Sąd rozpoznając sprawę uznał bowiem, iż organy administracji publicznej naruszyły przepisy postępowania w stopniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem skargi jest rozstrzygnięcie organów administracji, które stwierdziły, że skarżący będąc kapitanem statku rybackiego Ł. prowadził połowy przy użyciu niedozwolonych narzędzi połowowych. Zaskarżone decyzje zostały wydane po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego wszczętego w wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu ...2012 r. na statku rybackim Ł., w czasie której Inspektorzy Rybołówstwa w Morskiego w D. dokonali pomiaru oczek rombowych włoka dennego typu Bacoma używanego do połowu i stwierdzili, że średnia wartość pomiaru wyniosła 103,6 mm, zamiast wymaganych 105 mm. Wykorzystując do połowów sprzęt o stwierdzonych parametrach skarżący – w ocenie organów - naruszył przepisy rozporządzenia Komisji (UE) nr 686/2010 z dnia 28 lipca 2010 r. zmieniającego rozporządzenia Rady (WE) nr 2187/2005 w odniesieniu do specyfikacji okna wyjściowego typu "Bacoma" i włoka T90 stosowanych w ramach połowów w wodach Morza Bałtyckiego oraz cieśnin Bełt i Sund. W konsekwencji, na podstawie art. 63 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 lutego 2004 r. o rybołówstwie (Dz. U. Nr 62, poz. 574 ze zm.) oraz na podstawie § 3 pkt 23 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o rybołówstwie (Dz.U. Nr 76, poz. 671 ze zm.) na skarżącego organy nałożyły karę pieniężna w wysokości 2000 zł. W ocenie Sądu organy administracji ustalając stan faktyczny sprawy, który stanowił podstawę podjętego rozstrzygnięcia naruszyły przepisy prawa procesowego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności zasadny jest zarzut braku wykazania przez inspektorów, iż urządzenie wykorzystane do wykonania pomiaru sprzętu połowowego (dopiero z zaskarżonej decyzji wynika, że było to urządzenie OMEGA) spełniało wymagane przepisami prawa parametry i posiadało stosowne atesty. Podkreślić należy, że w sprawach związanych z nałożeniem kary pieniężnej za naruszenia przepisów o rybołówstwie poprzez prowadzenie połowów za pomocą niedozwolonych narzędzi, podstawowe znaczenie ma prawidłowe ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego, co uzależnione jest od właściwego zebrania dowodów i ich oceny zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa. Decydująca jest dokumentacja sporządzona z dokonanego pomiaru, wynik pomiaru bowiem stanowi jedyny dowód w sprawie. W niniejszej sprawie dokumentację stanowił protokół kontroli statku rybackiego Ł. z dnia ...2012 r., kopia strony z dziennika połowowego nr P. oraz pisemne wyjaśnienia kapitana Pana L.K. z dnia ... czerwca 2012 r. Zauważyć należy, że w protokole z kontroli statku rybackiego Ł. i urządzeń służących do połowów inspektorzy rybołówstwa morskiego opisując dokonane czynności kontrolne wskazali jedynie fakt przeprowadzenia dwóch pomiarów sprzętu połowowego i oczek rombowych, a nieprawidłowości w wymiarze oczek rombowych oparli na wyliczonej średniej i wskazane czynności stanowiły podstawę do nałożenia na kapitana statku kary pieniężnej za naruszenie przepisów o rybołówstwie. W ocenie Sądu, samo wskazanie, że zmierzono okna "selektywne" Bakoma i oczka rombowe oraz, że pomiaru dokonano dwukrotnie nie przesądza o prawidłowości dokonanego pomiaru. Pomiar musi spełniać także inne wymagania przewidziane prawem, w tym wymóg przeprowadzenia pomiaru za pomocą narzędzi spełniających parametry wskazane w przepisach prawa oraz z zachowaniem przewidzianej procedury. Zauważyć należy, że szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 850/98 w odniesieniu do ustalania rozmiaru oczek oraz oceny grubości przędzy sieci rybackich określono Rozporządzeniem Komisji (WE) NR 517/2008 z dnia 10 czerwca 2008 r. (Dz.U.UE L z dnia 11 czerwca 2008 r. (2008.151.5)). Rozdział II rozporządzenia określa przyrządy pomiarowe WE. Przepisy rozporządzenia wskazują, że podczas przeprowadzania inspekcji rybołówstwa, wspólnotowi i krajowi inspektorzy stosują przyrząd do pomiaru oczek sieci oraz przyrządy do pomiaru grubości przędzy, które są zgodne z przepisami rozporządzenia, w celu ustalenia rozmiaru oczek oraz grubości przędzy sieci rybackich. Specyfikacje techniczne mające zastosowanie do przyrządu do pomiaru oczek sieci podano w załączniku III rozporządzenia, a specyfikacje techniczne mające zastosowanie do przyrządów do pomiaru grubości przędzy podano w załączniku IV. Przyrządy do pomiaru oczek sieci oraz przyrządy do pomiaru grubości przędzy, są oznaczane jako "przyrząd pomiarowy WE" i posiadają certyfikat producenta świadczący o zgodności ze specyfikacjami technicznymi. Ponadto przyrządy do pomiaru oczek sieci podlegają kalibracji. Obciążniki kalibracyjne oraz tabliczka kalibracyjna posiadają certyfikaty właściwych organów krajowych i są oznaczone literami "WE". W art. 5 rozdziale II Rozporządzenia stwierdzono, że dokładność przyrządu do pomiaru oczek sieci sprawdza się poprzez umieszczenie szczęk przyrządu w otworach tabliczki kalibracyjnej, zgodnie z rys. 1 w załączniku V oraz zawieszenie obciążników kalibracyjnych na szczęce nieruchomej, zgodnie z rys. 2 w załączniku V rozporządzenia. W ocenie Sądu treść protokołu z przeprowadzonych czynności kontrolnych nie wskazuje, że kontrola sprzętu połowowego została przeprowadzone z uwzględnieniem powołanych przepisów Rozporządzenia. Skutkiem tego brak jest możliwości ustalenia, czy sposób dokonania pomiaru przebiegał zgodnie z obowiązującym prawem. Z protokołu kontroli powinno wynikać, że pomiar jest dokonywany przyrządami zgodnymi z wymogami określonymi przepisami Rozporządzenia 517/2008 i spełniającymi normy określone przepisami tego Rozporządzenia. Już w protokole należało stwierdzić, czy przyrządy zostały skalibrowane za pomocą określonych w rozporządzeniu obciążników kalibracyjnych oraz tabliczek kalibracyjnych, a dokładność pomiaru została sprawdzona w sposób określony w art. 5, rozdziale II rozporządzenia. Takie same zarzuty dotyczą uzasadnienia wydanych w sprawie decyzji. Ograniczenie się do wskazania w protokole kontroli, że pomiar został dokonany, a następnie w decyzjach wydanych w postępowaniu administracyjnym, że badanie zostało przeprowadzone za pomocą urządzenia OMEGA, nie może zostać uznane za wystarczające do stwierdzenia, że organy administracji przeprowadziły postępowanie z zachowaniem zasad ogólnych, które obowiązane są przestrzegać w każdym postępowaniu. W szczególności stwierdzić należy, że organy administracji naruszył zasady postępowania, które z urzędu obowiązane były przestrzegać tj. art. 8 kpa, art. 9 kpa, art. 11 kpa. Zgodnie z art. 11 kpa organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Podstawowym celem zasady wyrażonej w art. 11 kpa zwanej również zasadą przekonywania, jest wyjaśnienie stronom przesłanek, jakimi organ kierował się przy załatwieniu sprawy. Zasada przekonywania łączy się ściśle z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Stosownie do art. 8 kpa organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Z zasady wyrażonej w art. 8 wynika bowiem przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań (Jaśkowska Małgorzata, Wróbel Andrzej, Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, Opublikowano: LEX/el., 2013, Stan prawny: 2013-07-18, Numer: 151023). Na podstawie art. 9 kpa organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. W ocenie Sądu uzasadnienia zaskarżonych decyzji wskazują, że zarówno organ pierwszej instancji, jaki i organ odwoławczy dopuściły się uchybień w zakresie prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, poprzez niewystarczające wskazanie stronie skarżącej zasad przeprowadzenia pomiarów, w tym parametrów narzędzi, którymi pomiary były dokonywane. Działaniem swoim uniemożliwiły prawidłową weryfikację ustaleń najpierw przez stronę, a w konsekwencji udaremniły kontrolę sądową decyzji. Wskazane uchybienia w działaniu organów administracji powodują również, że w toku postępowania administracyjnego doszło do naruszenia art. 107 § 3 kpa zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Brak przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego we wskazanym wyżej zakresie, jak również pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oceny okoliczności faktycznych mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy stwarza natomiast przesłankę do uznania opisanego naruszenia za naruszenie wywierające istotny wpływ na wynik sprawy, i tym samym skutkujące koniecznością uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze stwierdzić należy , że nie zasługują one na uwzględnienie. Nie można uznać, za uzasadniony zarzutu, iż kapitan statku, działający jako pracownik armatora nie podlega karze za naruszenie przepisów o rybołówstwie, ponieważ nie mają do niego zastosowania przepisy ustawy o rybołówstwie. Należy zauważyć, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji wydane zostało na podstawie art. 63 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 lutego 2004 r. o rybołówstwie oraz na podstawie § 3 pkt 23 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o rybołówstwie. Wskazany przepis ustawy o rybołówstwie stanowi podstawę odpowiedzialności za wykonywanie rybołówstwa morskiego statkiem rybackim z naruszeniem przepisów ustawy i aktów wykonawczych wydanych na jej podstawie oraz przepisów Wspólnej Polityki Rybackiej Unii Europejskiej przez kapitana statku rybackiego o długości całkowitej równej albo większej niż 10 m - karze pieniężnej do wysokości nieprzekraczającej dwudziestokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Sąd w niniejszym składzie prezentuje pogląd, iż przepis art. 63 ust. 1 pkt 2 ustawy z 2004 r. o rybołówstwie może stanowić samodzielną podstawę ukarania za naruszenia przepisów o rybołówstwie. Wynika z niego, że na kapitana statku rybackiego może zostać nałożona kara pieniężna za naruszenie przepisów ustawy i aktów wykonawczych wydanych na jej podstawie oraz przepisów Wspólnej Polityki Rybackiej Unii Europejskiej. Zauważając podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, stwierdzić należy, że ich ocena w związku ze stwierdzonymi uchybieniami w zakresie prowadzonego postępowania może być przedwczesna. Z uwagi na powyższe, nie przesądzając ostatecznego merytorycznego wyniku sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.