V SA/Wa 2974/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Sędzia NSA - Małgorzata Dałkowska - Szary, Asesor WSA - Joanna Gierak - Podsiadły (spr.), Protokolant - Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2008 r. sprawy ze skargi J. H. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2007 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione; oddala skargę. Przedmiotem skargi z 25 października 2007 r. wniesionej przez J. H. jest postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] września 2007 r. o nr. Zaskarżonym postanowieniem Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej: k.p.a., w związku z art. 17 § 1a i w trybie art. 34 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia J. H. na postanowienie Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA z [...] stycznia 2007 r. o uznaniu zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione, utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. J. H. od 1 grudnia 1994 r. do 30 listopada 2002 r. pobierał dwa świadczenia emerytalne, emeryturę milicyjną (do której uprawnienie nabył w 1978 r.), i emeryturę cywilną (od grudnia 1994 r.). W wyniku ustalenia powyższego przez organy rentowe: ZUS i Zakład Emerytalno-Rentowy MSWiA, w dniu [...] listopada 2002 r. Dyrektor Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA wydał decyzję, którą stwierdził pobranie przez J. H. w okresie od 1 grudnia 1994 r. do 30 listopada 2002 r. nienależnego świadczenia w kwocie 73.297,62 zł, i jednocześnie zobowiązał J. H. do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia za okres trzech lat, tj. od 1 grudnia 1999 r. do 30 listopada 2002 r., w kwocie 34.260,55 zł. W sentencji decyzji organ wskazał art. 7 i art. 49 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.). Decyzja ta stała się ostateczna, albowiem J. H. nie skorzystał z przysługującego mu środka zaskarżenia, tj. nie złożył odwołania do sądu powszechnego. Natomiast w pismach kierowanych do organu po wydaniu tej decyzji przyznał, iż winien zwrócić nienależnie pobrane świadczenie, prosił jednak o rozłożenie tej kwoty na raty motywując to swoją trudną sytuację życiową. Pomimo braku zgody organu na ulgę w spłacie należności, zobowiązany w ratach spłacił dobrowolnie kwotę 3.600,00 zł. Z uwagi na nieuiszczenie pozostałej kwoty, wszczęto w niniejszej sprawie postępowanie egzekucyjne. Na podstawie ww. decyzji z 2002 r. w dniu 13 marca 2006 r. został wystawiony przez Dyrektora ZER MSWiA tytuł wykonawczy dotyczący należności w kwocie 30.660 zł. W piśmie z 25 października 2006 r. skierowanym do organu egzekucyjnego J. H. zgłosił zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym, na podstawie art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wskazał, że po jego stronie nie istnieje obowiązek uiszczenia kwoty 30.660 zł – "nie istniał, nie istnieje, wygasł, przedawnił się". Stwierdzając powyższe powołał się na postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej Warszawa-Ochota z (...) czerwca 2003 r. o umorzeniu dochodzenia, które było prowadzone przeciwko niemu z uwagi na zawiadomienie złożone przez ZER MSWiA o popełnieniu przestępstwa. J. H. wskazał, że Prokurator podkreślił, iż nigdy nie działał on z zamiarem oszustwa na szkodę organu rentowego oraz, że sam zgłosił do ZUS-u fakt pobierania renty policyjnej i sam powiadomił o otrzymywaniu dwóch świadczeń. J. H. wskazał też, że zdaniem Prokuratora wypłatę emerytury policyjnej podjęto wobec niego na skutek błędnego i niepełnego działania systemu informatycznego. Z powyższego zobowiązany wywiódł, iż nie można przyjąć, aby pobierał on świadczenie nienależne w rozumieniu art. 49 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...). Nadto, stwierdził, że zobowiązanie objęte tytułem wykonawczym już dawno uległo przedawnieniu i jest nienależne. Na koniec powołał się na swoją trudną sytuację życiową, która winna być także w jego ocenie w tej sprawie uwzględniona. Wierzyciel – Dyrektor Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA postanowieniem z [...] stycznia 2007 r., wydanym w trybie art. 34 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, uznał zarzuty zgłoszonego przez zobowiązanego za nieuzasadnione. W zażaleniu wniesionym na powyższe postanowienie J. H. podtrzymał swoje stanowisko. Dodatkowo zauważył, iż dochodzona od niego kwota, wynosząca ponad 30.000 zł, winna być znacząco obniżona m.in. poprzez odliczenie podatku w wysokości około 10.000 zł. Zobowiązany ponownie podkreślił też, że od dłuższego czasu ciężko choruje. Jest pod stałą opieką lekarzy (...). Nie pracuje, nie ma żadnego majątku, a jedynym jego dochodem jest emerytura, której wysokość nie wystarcza na leczenie i lekarstwa oraz na zapewnienie podstawowych potrzeb. Po rozpatrzeniu powyższego zażalenia, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem z [...] września 2007 r. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W obu ww. orzeczeniach przede wszystkim zwrócono uwagę na prawomocną i podlegającą wykonaniu decyzję Dyrektora ZER MSWiA z [...] listopada 2002 r., na podstawie której J. H. zobowiązany został do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia za okres 3 lat. Zaznaczono przy tym, że J. H. nie kwestionując tej decyzji dokonał zapłaty części kwoty z niej wynikającej, tytułem zwrotu nienależnie pobranego świadczenia. Organy obu instancji orzekające w sprawie wskazały także na przepisy, na podstawie których decyzja ta, z [...] listopada 2002 r., została wydana oraz stan faktyczny uzasadniający: po pierwsze – stwierdzenie pobrania przez J. H. nienależnie pobranego świadczenia, po drugie – żądanie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia za okres 3 lat. Minister Spraw Wewnętrznych Administracji przedstawiając swoje stanowisko w sprawie -w zaskarżonym postanowieniu- stwierdził, iż J. H. pomimo zaistnienia okoliczności uzasadniającej ustanie prawa do świadczenia (wobec zbiegu praw do emerytury), jak również pouczenia przez organ emerytalny o obowiązku powiadomienia o okoliczności uzasadniającej ustanie prawa do świadczenia, pobierał nienależne mu świadczenie. Wobec tego zaistniały przesłanki z art. 49 ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...), a tym samym słusznie uznano, że świadczenie to podlega ustawowemu obowiązkowi zwrotu. Zauważono również, że umorzenie dochodzenia w sprawie karnej wobec braku dowodów popełnienia przestępstwa wynikającego z Kodeksu karnego nie zwalnia zobowiązanego od zwrotu nienależnie pobranego świadczenia ustalonego na podstawie art. 49 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...). W konsekwencji w obu instancjach organy uznały, że zarzut zobowiązanego dotyczący braku istnienia obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia jest całkowicie bezzasadny. Wyjaśniono też, że nie zasługuje na uwzględnienie zgłoszony przez stronę zarzut przedawnienia, albowiem przepisy nie przewidują przedawnienia roszczenia o zwrot nienależnie pobranej emerytury policyjnej. Przewidują jedynie za jaki okres świadczenie to podlega zwrotowi – nie dłużej niż 12 miesięcy lub nie dłużej niż 3 lata. Organ odwoławczy odniósł się również do zarzutu J. H. dotyczącego wysokości kwoty świadczenia nienależnie pobranego. Wskazał, że wysokość kwoty podlegającej zwrotowi zależy od tego, czy osoba zobowiązana do zwrotu powiadomiła organ emerytalny o okolicznościach powodujących ustanie lub zawieszenie prawa do tego świadczenia albo wstrzymanie jego wypłaty. Dyrektor ZER MSWiA mając na względzie zapis art. 49 ust. 3 pkt 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) oraz okoliczność braku powiadomienia przez J. H. o okoliczności uzasadniającej ustanie prawa do świadczenia, tj. zbiegu praw do emerytury wypłaconej przez ZER MSWiA oraz emerytury wypłaconej przez ZUS, wydał decyzję z [...] listopada 2002 r., w której ustalił kwotę nienależnie pobranego świadczenia za okres 3 lat. A zatem, jak stwierdził Minister, organ emerytalny w sposób prawidłowy ustalił wysokość kwoty stanowiącej świadczenie nienależne. Dodatkowo Minister zaznaczył, iż przedmiotowa decyzja z [...] listopada 2002 r. nie została zaskarżona, przez co jako ostateczna podlega wykonaniu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący – J. H. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w całości. W uzasadnieniu skargi wskazał, iż wydane postanowienie nie jest zasadne zarówno ze względów faktycznych jak i prawnych. Podkreślił, iż rozstrzygając niniejszą sprawę przede wszystkim nie rozważono i nie przeanalizowano w sposób dostatecznie wnikliwy jej stanu faktycznego. Przedstawiając swoje stanowisko skarżący zarzucił: 1. nieuwzględnienie w sprawie postanowienia Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Warszawie – Ochota z (...) czerwca 2003 r. (sygn. (...)), o umorzeniu dochodzenia i ustaleń poczynionych przez Prokuratora, a przedstawionych w uzasadnieniu wskazanego postanowienia; 2. błędne przyjęcie, że w stosunku do skarżącego zastosowanie ma art. 49 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...), tj. że powstało świadczenie nienależne – skoro Prokurator ustalił, iż skarżący nie przyczynił się do powstania tej sytuacji, polegającej na pobieraniu dwóch świadczeń emerytalnych; 3. bezpodstawnie przyjęcie, że żądanie skierowane do skarżącego nie przedawnia się; 4. nierozważenie obecnej sytuacji życiowej skarżącego – jego stanu zdrowia, wieku, sytuacji materialnej i majątkowej. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2008 r. pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o zawieszenie postępowania w związku z toczącym się postępowaniem przed Sądem Rejonowym dla m.st. Warszawy, dotyczącym pozwu skarżącego – J. H. przeciwko ZER MSWiA o ustalenie, iż należność w wysokości 30.000 zł nie istnieje. Z uwagi na zgłoszony wniosek formalny, w dniu 2 kwietnia 2008 r. Sąd do protokołu rozprawy postanowił rozprawę w tym dniu odroczyć. Postanowieniem z (...) września 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na posiedzeniu niejawnym, oddalił ww. wniosek o zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie. Sprawa została skierowana ponownie na rozprawę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego (ewentualnie – stwierdzenie jego wydania z naruszeniem prawa, v. art. 145 § 1 p.p.s.a.). Dokonują oceny zaskarżonego postanowienia, w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie ww. ustaw, Sąd stwierdził, że postanowienie to jest prawidłowe, tj. nie narusza prawa. Przede wszystkim należy podnieść, iż tytuł wykonawczy, na podstawie którego prowadzona jest egzekucja wobec skarżącego, został wystawiony w oparciu o decyzję Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA z [...] listopada 2002 r., którą organ stwierdził pobranie przez skarżącego nienależnego świadczenia oraz orzekł o zwrocie świadczenia nienależnego za okres 3 lat. Decyzja ta została wydana na podstawie art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...), zgodnie z którym osoby, które pobierały świadczenia pieniężne pomimo istnienia okoliczności powodujących ustanie lub zawieszenie prawa do świadczeń albo ograniczenie ich wysokości, są obowiązane do zwrotu nienależnych im świadczeń, jeżeli były pouczone w formie pisemnej przez organ emerytalny o obowiązku zawiadomienia o tych okolicznościach. W oparciu o ten przepis Dyrektor ZER MSWiA orzekł o stwierdzeniu pobrania przez skarżącego nienależnego świadczenia emerytalnego w kwocie ponad 70.000 zł. W tym miejscu warto zaznaczyć, iż w sprawie bezsporne jest, iż skarżący w okresie od 1 grudnia 1994 r. do 30 listopada 2002 r. pobierał dwa świadczenia emerytalne. Skarżący okoliczności tej nigdy nie kwestionował i nie kwestionuje. Jednocześnie Dyrektor ZER MSWiA, kierując się ust. 3 ww. przepisu, ww. decyzją z 2002 r. zobowiązał skarżącego do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia za okres 3 lat. Stosownie do treści tego artykułu, nie można żądać zwrotu nienależnie pobranych świadczeń za okres dłuższy niż 12 miesięcy, jeżeli osoba pobierająca świadczenia zawiadomiła właściwy organ emerytalny o okolicznościach powodujących ustanie lub zawieszenie prawa do świadczeń albo ograniczenie ich wysokości, a mimo to świadczenia były jej nadal wypłacane; w pozostałych przypadkach - za okres dłuższy niż trzy lata od daty wydania decyzji. Orzekając w niniejszej sprawie organ rentowy przyjął, iż skarżący pouczony w odpowiedni sposób nie zawiadomił o okolicznościach powodujących ustanie prawa do świadczenia – dlatego zastosował 3 lata, a nie 12 miesięcy (o których to mowa w przytoczonym artykule). W tym miejscu Sąd podkreśla, iż powyżej wskazana decyzja pozostaje w obrocie prawnym, skarżący nie odwoływał się od tego orzeczenia, uznał je za prawidłowe i na jego podstawie dokonywał przez kilka miesięcy po jego wydaniu wpłat celem zwrotu nienależnie pobranego świadczenia. Brak jest tym samym -w ocenie Sądu- podstaw do przyjęcia, iż obowiązek zwrotu przez skarżącego kwoty około 30 tys. zł nie istnieje, a co więcej w ogóle nie istniał. Obowiązek ten wynika z prawomocnego orzeczenia i przepisów prawa materialnego na podstawie, których orzeczenie to zostało wydane. Postępowanie egzekucyjne zostało zaś wszczęte w celu doprowadzenia do realizacji przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji, pozostającej w obrocie prawnym. Podkreślić przy tym trzeba, że decyzja ta została wydana w ramach innego postępowania i nie może być podważona w toku postępowania egzekucyjnego. Zarzut zgłoszony w postępowaniu egzekucyjnym nie może być zaś wykorzystywany do weryfikacji takiej decyzji, stanowiącej podstawę prawną do wystawienia tytułu wykonawczego, od której przysługiwał stronie środek zaskarżenia do Sądu Okręgowego – Wydziału Ubezpieczeń Społecznych w W. Z tego też powodu okoliczności wynikające z postanowienia Prokuratora Rejonowego o umorzeniu dochodzenia nie mogły wpłynąć na wynik niniejszej sprawy. Brak było podstaw do ich rozważania w tym postępowaniu, tj. na tym etapie dotyczącym wykonania prawomocnego orzeczenia z 2002 r. Na marginesie tylko Sąd zauważa, iż okoliczności wskazane przez Prokuratora w postanowieniu z (...) czerwca 2003 r. nie mogą stanowić podstawy do uznania, iż obowiązek zwrotu kwoty ok. 30 tyś zł nie istnieje, czy też w ogóle nie powstał. Przepis ust. 1 art. 49 ww. ustawy nie jest bowiem oparty na winie (lub braku winy) osoby zobowiązanej. Wina bądź jej brak po stronie zobowiązanego nie ma tu żadnego znaczenia. Ważne jest, czy osoba pobierała świadczenie pomimo istnienia okoliczności powodujących ustanie prawa do tego świadczenia, oraz czy była pouczona o obowiązku zawiadomienia o takich okolicznościach. W konsekwencji za słuszne należało uznać stanowisko wierzyciela zajęte w sprawie, dotyczące zgłoszonego przez skarżącego zarzutu wynikającego z art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a sprowadzającego się do podważenia istnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Za zasadne Sąd uznał także stanowisko wierzyciela dotyczące przedawnienia spornych należności. Brak jest bowiem przepisów regulujących instytucję przedawnienia nienależnie pobranego świadczenia. Art. 49 ust. 3 ww. ustawy wskazuje jedynie za jaki okres świadczenie takie podlega zwrotowi – nie dłużej niż 12 miesięcy lub nie dłużej niż 3 lata. Natomiast oceniając sprawę w zakresie wysokości kwoty podlegającej w sprawie zwrotowi Sąd dostrzega, iż akta sprawy, w tym w szczególności postanowienie Prokuratora Rejonowego o umorzeniu dochodzenia, wskazują na to, że 3-letni okres za jaki skarżący jest obowiązany dokonać zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, mógł być orzeczony błędnie (na podstawie niepełnych ustaleń faktycznych). Niemniej Sąd podkreśla, iż ewentualne okoliczności podważające powyższe winny być podniesione w odwołaniu od decyzji Dyrektora ZER MSWiA z [...] listopada 2002 r. Na tym etapie -tj. w postępowaniu egzekucyjnym- nie mogą być one ani rozważane, ani uwzględnione z uwagi właśnie na wydaną decyzję, którą skarżący mógł kwestionować tak co do stwierdzenia pobrania nienależnego świadczenia, jak i co do kwoty orzeczonej do zwrotu (tyle, że w innym niż ten trybie). Zarzut w tym zakresie (tj. odnośnie kwoty podlegającej do zwrotu), jest nie tylko niezasadny, ale także niedopuszczalny. Przemawia za tym treść art. 34 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. Oddzielnie w niniejszej sprawie -w ocenie Sądu- należy potraktować okoliczności dotyczące sytuacji życiowej skarżącego – jego wieku, stanu zdrowia, sytuacji majątkowej i materialnej. Okoliczności te nie mogą mieć znaczenia w postępowaniu egzekucyjnym, natomiast winny być przez wierzyciela uwzględnione zupełnie w odrębnym trybie – tj. na podstawie art. 49 ust. 4 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...). Na podstawie tej regulacji organ emerytalny może odstąpić od żądania zwrotu nienależnie pobranych świadczeń pieniężnych w całości lub w części, zmniejszyć wysokość potrąceń z tego tytułu ustaloną na podstawie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych lub zawiesić dokonywanie tych potrąceń na okres nie dłuższy niż 12 miesięcy, jeżeli zachodzą szczególnie uzasadnione okoliczności. Pismo skarżącego z 25 października 2006 r. zawierające zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym winno być w tej części, odnoszącej się do sytuacji życiowej skarżącego potraktowane jako odrębny wniosek właśnie o zastosowanie jednej z ulg, o których mowa w powyżej cytowanym artykule. Jest to tym bardziej uzasadnione, że skarżący wielokrotnie zwracał się do organu rentowego o zastosowanie wobec niego ulgi w spłacie obciążającego go zobowiązania i wnioski jego były załatwiane w tym zakresie jedynie zwykłymi pismami. Z wymienionych powodów Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia skarżonego orzeczenia. Nie dopatrzył się takich naruszeń prawa w niniejszej sprawie, które winny skutkować wyeliminowaniem postanowienia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z obrotu prawnego. Jednocześnie Sąd dostrzega i podkreśla, że sprawa w części dotyczącej podnoszonych przez skarżącego okoliczności związanych z jego ogólną sytuacją materialną i zdrowotną winna być załatwiona w odrębnym postępowaniu administracyjnym przez organ emerytalny. Na koniec Sąd wyjaśnia, iż nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku pełnomocnika skarżącego o zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie. Sąd przed wydaniem postanowienia z 3 września 2008 r. o oddaleniu tego wniosku uzupełnił akta sprawy o informacje dotyczące postępowania sądowego zainicjowanego przez skarżącego przed Sądem Rejonowym dla m.st. Warszawy. Sąd wziął pod uwagę, iż w pozwie z 17 listopada 2006 r. J. H. domagał się ustalenia, że nie jest zobowiązany do uiszczenia na rzecz pozwanego – ZER MSWiA kwoty 30.660 zł oraz, że postanowieniem z 18 października 2007 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy W. odrzucił pozew skarżącego na zasadzie art. 199 § 1 pkt 1 Kpc i sprawa trafiła do postępowania międzyinstancyjnego. Odmawiając zawieszenia postępowania sądowego w niniejszej sprawie Sąd uznał, iż brak jest podstaw do zastosowania art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., albowiem sytuacja wskazana w tym przepisie w tym przypadku nie występuje. Jednocześnie Sąd zauważa, iż kontrolując zaskarżone postanowienie wziął pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie jej wydania. Miał także na względzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. stanowiący podstawę do uchylenia zaskarżonego orzeczenia w sytuacji stwierdzenia, że orzeczenie to zostało wydane z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego – w kontekście ww. okoliczności związanych z pozwem skarżącego z 17 listopada 2006 r. Sąd nie znalazł jednak podstaw do zastosowania ww. przepisu p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Zaskarżone postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nie zostało bowiem wydane w oparciu o decyzję, która następnie została uchylona lub zmieniona. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia i wnioski, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.