V SA/Wa 2975/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.) Sędziowie: WSA Izabella Janson WSA Arkadiusz Tomczak Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2017 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARIMR w W. z dnia (...) września 2016 r. nr (...) w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARIMR w W. na rzecz skarżącego M. W. kwotę 165 zł (sto sześćdziesiąt pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi złożonej przez M. W.(dalej: Skarżący, Strona) jest decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] (zwanego dalej Dyrektorem Oddziału, organem odwoławczym lub II instancji) z [...] września 2016 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] (zwanego dalej Kierownikiem Biura lub organem I instancji) z [...] czerwca 2016 r. nr [...] o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości za rok 2015. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. Wnioskiem z 15 czerwca 2015 r., złożonym do Biura Powiatowego ARiMR w [...], Skarżący zwrócił się o przyznanie m.in. płatności rolnośrodowiskowej na rok 2015. W treści wniosku Strona wskazała, że ubiega się o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej do Pakietu 4 Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych poza obszarami Natura 2000 wariant 4.1 Ochrona siedlisk lęgowych ptaków - do powierzchni 0,76 ha i Pakietu 5 Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000 wariant 5.1 Ochrona siedlisk lęgowych ptaków - do powierzchni 12,82 ha. Pismem z [...] maja 2014 r. Kierownik Biura wezwał Skarżącego do usunięcia braków formalnych wniosku z [...] maja 2013 roku. W odpowiedzi na wezwanie organu, [...] czerwca 2014 roku do Biura Powiatowego wpłynęła korekta wniosku. Pismem z [...] lipca 2015 r. Kierownik Biura wezwał Skarżącego do wyjaśnienia nieścisłości dotyczących części wspólnej wniosku. W odpowiedzi na wezwanie organu, [...] lipca 2015 r. do Biura Powiatowego wpłynęła korekta wniosku, w której uzupełniono braki w kolumnie nr 10 sekcji Vll wniosku. Oprócz tego rolnik dokonał wyrysu działki rolnej [...], o czym świadczy wyrys na załączniku graficznym dotyczącym działki ewid. nr [...], [...], [...] i opatrzenie go datą dokonania zmiany, tj. [...] lipca 2015 r. Beneficjent podpisał również załącznik graficzny dotyczący działki rolnej l/ll, dokonał oznaczenia powierzchni nieskoszonych na wszystkich działkach rolnych zadeklarowanych do płatności rolnośrodowiskowej. W dniu [...] czerwca 2016 r. [...] wycofał z płatności rolnośrodowiskowej następujące powierzchnie: - z działki rolnej A1 pow. 0,08 ha, - z działki rolnej B1 pow. 0,37 ha, - z działki rolnej C1 pow. 0,11 ha, - z działki rolnej D1 pow. 0,43 ha, - z działki rolnej E1 pow. 0,16 ha, - z działki rolnej F1 pow. 0,05 ha. Łączna powierzchnia wycofana przez rolnika to 1,20 ha. W związku z tym powierzchnia deklarowana w ramach wariantu 5.1 Ochrona siedlisk lęgowych ptaków na obszarach NATURA 2000 wyniosła 11,62 ha. Kierownik Biura decyzją z [...] czerwca 2016 r. umorzył postępowanie w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowej, w części dotyczącej działek rolnych [...] oraz przyznał Skarżącemu płatności rolnośrodowiskowe w pomniejszonej wysokości ze względu na stwierdzone nieprawidłowości. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał następujące przepisy: art. 20 ust. 2 pkt. 1 ustawy z 7 marca 2007 roku o wspieraniu obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2013, poz. 173), (dalej: "ustawa o wspieraniu"), § 2, § 5, § 6, § 11, § 18, § 20, § 26, § 38, § 39 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 13 marca 2013 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013, poz. 361, ze zm.) (dalej: "rozporządzenie rolnośrodowiskowe"), a także § 10 pkt 3, § 12 ust. 4, § 15 ust. 1 pkt 1 lit a (tylko wariant 4.10), § 15 ust. 1 pkt 1 lit b (tylko wariant 5.10), § 18 ust. 1 pkt. 1 - w związku z § 3 ust. 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego z 12 marca 2014 r. (Dz.U. 2014 poz. 324). Organ I instancji wyjaśnił, że złożono zmianę do wniosku po wyznaczonym terminie, a ponadto podczas kontroli administracyjnej stwierdzono brak przestrzegania wymogu N020 (2013) tj. pozostawienie nieskoszonej niewłaściwej części działki rolnej, w szczególności innej niż zaznaczona na materiale graficznym — dotyczy działki rolnej A o powierzchni 2,02 ha, po złożeniu wycofania w części wniosku 1,94 ha, położonej na działkach ewidencyjnych nr [...], [...], ., [...] w obrębie: [...], gmina: [...]. Podczas kontroli administracyjnej oraz na podstawie złożonego materiału graficznego stwierdzono pokrywanie się powierzchni niekoszonej zaznaczonej w 2015 r. na materiale graficznym, na którym rozrysowano i zaznaczono działkę rolną A z powierzchnią niekoszoną, którą stwierdziła kontrola na miejscu w 2013 r. W wyniku powyższych ustaleń organ I instancji naliczył płatność rolnośrodowiskową na rok 2015 r. w następującym wymiarze: - Wariant 4.1 – powierzchnia uwzględniona w płatności – 0,76 ha, przyznana kwota – 747,84 zł; - Wariant 5.1 - powierzchnia uwzględniona w płatności – 11,62 ha, (pomimo, iż w roku 2013 i 2014 przyznano płatność za powierzchnię 9,55 ha ze względu na zgłoszoną siłę wyższą), przyznana kwota - 11 964,21 zł. W wyniku rozpoznania odwołania Skarżącego organ II instancji [...] września 2016 r. wydał decyzję utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura z [...] czerwca 2016 r. Organ II instancji w całości podzielił stanowisko Kierownika Biura wskazując, że zaskarżone rozstrzygnięcie znajduje odzwierciedlenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym oraz obowiązujących w tym zakresie przepisach prawa. Organ II instancji zwrócił ponadto uwagę, że w roku 2015 ostatecznym terminem na złożenie wniosku o przyznanie płatności bez zastosowania sankcji terminowych był dzień [...]czerwca 2015 r., zaś ostatecznym terminem sankcyjnym dzień [...] lipca 2015 r. Tymczasem [...] złożył wniosek o przyznanie płatności w dniu [...] czerwca 2015 r., jednakże uzupełniony wniosek złożył w terminie sankcyjnym, tj. [...] dni roboczych po [...] czerwca 2015 r. W przypadku wariantu 5.1, jak wskazał organ odwoławczy M. W. w dniu [...] czerwca 2016 r. złożył zmianę do wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2015, w którym to wycofał część działek rolnych z płatności, tj. pow. 1,20 ha, w związku z czym łączna powierzchnia gruntów zgłoszonych do płatności rolnośrodowiskowej w ramach wariantu 5.1 wyniosła 11,62 ha. Wyjaśniono, że obszar zgłoszony we wniosku z uwzględnieniem wycofania części wniosku, tj. obszar wynoszący 11,62 ha, stanowi powierzchnię podjętego zobowiązania rolnośrodowiskowego przez M. W. w pierwszym roku realizacji programu rolnośrodowiskowego tj. 2013 r. Kierownik ARiMR wydał bowiem ostateczną decyzję nr [...] z [...] lipca 2015 r., którą to ustalił powierzchnię podjętego zobowiązania rolnośrodowiskowego jako 11,62 ha, Mimo, iż w 2013 r. organ przyznał płatność jedynie do powierzchni 9,55 ha, to jednak do działek rolnych G, H, I, J, K, L o łącznej powierzchni 2,07 ha, zgłoszonych we wniosku na rok 2013, nie przyznano płatności z uwagi na wystąpienie siły wyższej i brak możliwości wykoszenia tych działek. Jednakże rolnik podjął zobowiązanie rolnośrodowiskowe do powierzchni stwierdzonej łącznie z działkami, na których wystąpiła siła wyższa. Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu, Dyrektor Oddziału wskazał, że brak wypełnienia przez rolnika kolumny 10 w sekcji Vll wniosku nie stanowił o braku kompletności wniosku i nie miał bezpośredniego wpływu na wysokość przyznanych płatności i naliczenie sankcji terminowych. Głównym powodem pomniejszenia płatności było uzupełnienie braków na załącznikach graficznych dotyczących braku wyrysowania obszarów niekoszonych na zadeklarowanych działkach rolnych po terminie. Brak ten uniemożliwiał rozpatrzenie wniosku przez organ. A zatem, jak podkreślił organ odwoławczy, w związku z tym, iż rolnik uzupełnił wniosek (wraz z jego załącznikami graficznymi) dopiero w terminie [...] lipca 2015 r., stanowiło to podstawę do nałożenia sankcji terminowych. Wyjaśniono również, że przypadku działki rolnej A nałożone zostały sankcje w wysokości 50% za nieprzestrzeganie wymogów, gdyż rolnik ubiegając się o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej ma obowiązek pozostawić na działkach rolnych 5-10% powierzchni niekoszonej, a dodatkowo w każdym roku ma być to inna część działki. Z analizy akt sprawy wynika, że w 2013 r. przeprowadzona została kontrola na miejscu w gospodarstwie [...] podczas której na działce rolnej A stwierdzono, iż część działki jest pozostawiona bez kultury. Na tej części działki rolnik nie dokonał koszenia, co również potwierdza w odwołaniu od decyzji tłumacząc, iż na działce wystąpiły podtopienia w wyniku ulewnych deszczy i w związku z wylewem wody z rowu melioracyjnego na skutek spiętrzeń wody w postaci tam wybudowanych przez bobry. Jednak na tym samym obszarze na załączniku graficznym rolnik zaznaczył obszar niekoszony w 2015 r., a zatem są podstawy do nałożenia sankcji 50% kwoty płatności przysługującej do działki rolnej. Skarżący złożył skargę na decyzję Dyrektora Oddziału z [...] września 2016 r., w której zarzucił: - nie dochowanie staranności dokonania rzetelnej oceny faktów zawartych w odwołaniu; - nie wzięcie pod uwagę korzystnych dla Skarżącego ustaleń wielkości powierzchni dokonanych w wyniku kontroli na miejscu przeprowadzonej [...] czerwca 2016 r.; - oparcie decyzji na błędnych powierzchniach działek; - oparcie się na nieznanym Skarżącemu szkicu terenowym wykonanym przez inspektorów terenowych; - brak przedstawienia właściwych dowodów charakteryzujących cechy identyfikowalności (nazwa, nr data) zaistnienia przyczyn powodujących w ogóle możliwość zastosowania potrąceń; - oparcie się na niewłaściwej podstawie prawnej przy zastosowaniu potrąceń, co spowodowało ich zawyżenie; - błędne ustalenie powierzchni poszczególnych działek, która się stała podstawą do dokonania błędnych wyliczeń kwot potrąceń; - dokonanie zawyżonych i bezpodstawnych potrąceń należności. Skarżący podniósł, że powierzchnia 13,58 ha zgłoszona do płatności zarówno we wniosku w roku 2013 jak i latach następnych wynikała z przyjętego i obowiązującego planu rolnośrodowiskowego, który realizuje konsekwentnie w całości od chwili jego przyjęcia. Podkreślił, że teren (działka A) nie został skoszony w 2013 r. nie może być dowodem na niewykoszenie terenu również w roku 2014 i 2015. Pod koniec 2013 r. jak wskazał autor skargi skutecznie wyeliminował przyczyny powodujące niewykoszenie terenu w roku 2013, na niewykoszonym z powodu podtopienia w 2013 r. terenie zaznaczył zgodnie z planem działalności rolnośrodowiskowej sąsiadujące ze sobą części działki, które pozostawił jako niewykoszone kolejno w roku 2014 i w 2015. Wnoszący skargę jest przekonany, że bezzasadność i bezprawność działania organu spowodowały wydanie decyzji o umorzeniu niesłusznie sugerującej wycofanie przez rolnika części wniosku dotyczącego płatności rolnośrodowiskowej, gdyż rolnik działał w dobrej wierze stosując się do złych sugestii pracownika Agencji i został narażony na straty finansowe. Ponadto dokonano w jego ocenie, w sposób samowolny i nieuprawniony fikcyjnego podziału trudnego do ustalenia granic działek, wprowadzając nową numerację: AA, BB, CC DD, EE, FF wbrew obowiązującemu programowi rolnośrodowiskowemu. Skarżący zwrócił uwagę na fakt, że przypisywane mu zmniejszenia powierzchni w trzecim roku realizacji programu jest absurdalne i bezzasadne. Wskazał, że organ źle zastosował przepisy wynikające z rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 13 marca 2013 r. gdyż nie uwzględnił skutków nowelizacji dokonanej przez Ministra w dniu 15 marca i 27 października 2014 r. i nałożył sankcje wyższe od wymaganych. Dyrektor ARiMR w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga jest zasadna, nie podzielając jednakże wszystkich jej zarzutów. Na rozstrzygnięcie sądu w niniejszej sprawie zasadniczy wpływ miała okoliczność, że wyrokiem z 19 stycznia 2017 r. sygn. akt V SA/Wa 4838/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] z [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie przyznania Skarżącemu płatności rolnośrodowiskowej (PRŚ) za rok 2013. Powołane orzeczenie sądu jest istotne dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, albowiem m.in. na zawartych w uchylonej decyzji ustaleniach co do wielkości powierzchni, za którą skarżący otrzymał płatność za 2013 r., oparte zostały ustalenia dokonane przez organ pierwszej instancji co do powierzchni kwalifikującej się do płatności na 2015 r., a organ II instancji w całości podzielił ustalenia organu I instancji. Zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, zobowiązanie rolnośrodowiskowe obejmuje obszar gruntów zadeklarowanych we wniosku o przyznanie pierwszej płatności rolnośrodowiskowej w ramach poszczególnych pakietów i ich wariantów, objęty obszarem zatwierdzonym w rozumieniu art. 6 ust. 2 lit. c rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 25 z 28.01.2011, str. 8, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 65/2011", i zwierzęta ras lokalnych, do których została przyznana pierwsza płatność rolnośrodowiskowa (..). W niniejszej sprawie, wobec uchylenia decyzji w przedmiocie przyznania Skarżącemu pierwszej płatności rolnośrodowiskowej (za rok 2013), straciły aktualność zawarte w zaskarżonej decyzji ustalenia faktyczne co do wielkości obszaru zatwierdzonego w rozumieniu art. 6 ust. 2 lit. c rozporządzenia nr 65/2011. Ponadto przy rozpoznawaniu odwołania od decyzji Kierownika Biura z [...] czerwca 2016 r. organ II instancji nie uwzględnił "Protokołu z oględzin działki referencyjnej w zakresie weryfikacji powierzchni PEG" z [...] czerwca 2016 r., zawierającego wyniki pomiaru powierzchni działek referencyjnych na miejscu, który również wywiera wpływ na ustalenie wielkości powierzchni kwalifikującej się do płatności w niniejszej sprawie. Pominięcie tego protokołu jako materiału dowodowego mogło mieć wpływ na dokonanie nieprawidłowych ustaleń faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia. Zasadny jest zarzut Skarżącego dotyczący nieprawidłowych ustaleń w zakresie uchybień w realizacji Wariantu 5.1 na działce A. Zgodnie z § 38 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, jeżeli zostanie stwierdzone uchybienie w przestrzeganiu przez rolnika wymogów w ramach określonych wariantów poszczególnych pakietów, płatność rolnośrodowiskowa przysługuje w danym roku w zmniejszonej wysokości, w części dotyczącej: 1) działek rolnych lub 2) zwierząt ras lokalnych, lub 3) miedz śródpolnych - w stosunku do których stwierdzono takie uchybienie, z tym że w określonych przypadkach wymienionych w załączniku nr 7 do rozporządzenia wysokość płatności rolnośrodowiskowej jest zmniejszana w części dotyczącej danego pakietu albo wariantu. Wysokość zmniejszeń płatności rolnośrodowiskowej w przypadku, o którym mowa w ust. 1, jest określona w załączniku nr 7 do rozporządzenia. W niniejszej sprawie z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika jasno w jakiej części działka A powinna zostać wykoszona w 2015 r. zgodnie z planem działalności rolnośrodowiskowej i na której części działki A w 2015 r. stwierdzono brak wykoszeń. Organ nie ustalił też w jakim zakresie niewykoszona w 2015 r. część działki A pokrywa się z powierzchnią przeznaczoną do niewykoszenia w 2015 r., określoną w planie działalności rolnośrodowiskowej. Brak tych ustaleń uniemożliwia sądowi prześledzenie toku rozumowania organu i w kontekście wystąpienia (lub braku) uchybień. Uzasadnienie w tej części jest nieczytelne, a to narusza przepis art. 107 § 3 k.p.a., który realizuje zasadę przekonywania wyrażoną w art. 11 k.p.a. Z tych względów sąd nie mógł skontrolować zaskarżonej decyzji. Należy też mieć na uwadze, że treść § 38 rozporządzenia rolnośrodowiskowego wskazuje jednoznacznie, że sankcja w postaci zmniejszenia płatności rolnośrodowiskowej może zostać nałożona na rolnika tylko w przypadku stwierdzenia nieprzestrzegania wymogów w ramach określonych wariantów poszczególnych pakietów. Jeżeli natomiast rolnik realizuje zobowiązanie rolnośrodowiskowe zgodnie z planem działalności rolnośrodowiskowej, brak podstaw do obciążania go sankcjami. Przepis § 38 ust. 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego stanowi podstawę zmniejszenia płatności, m.in. jeżeli zostanie stwierdzone uchybienie w przestrzeganiu przez rolnika wymogów, ale jedynie w roku, w którym uchybienie to stwierdzono (wyrok NSA z 4 kwietnia 2017 r., II GSK 4983/16). Niezasadny jest natomiast zarzut skargi dotyczący zastosowania niewłaściwych przepisów przy dokonywaniu potrąceń. Zgodnie z § 3 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 12 marca 2014 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, które weszło w życie 15 marca 2014 r., rolnik, który na podstawie przepisów dotychczasowych podjął zobowiązanie rolnośrodowiskowe, o którym mowa w art. 39 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1, z późn. zm.), zwane dalej "zobowiązaniem rolnośrodowiskowym", kontynuuje jego realizację zgodnie z przepisami dotychczasowymi, z tym że począwszy od dnia 15 marca 2015 r. nie może dokonać zmiany tego zobowiązania polegającej na: 1) jednorazowym zwiększeniu w drugim albo trzecim roku realizacji tego zobowiązania obszaru gruntów, na których to zobowiązanie jest realizowane w zakresie wariantu pierwszego pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia, o którym mowa w § 1; 2) jednorazowym dodaniu w drugim albo trzecim roku realizacji tego zobowiązania wariantu pierwszego pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia, o którym mowa w § 1. W niniejszej sprawie strona rozpoczęła realizację programu rolnośrodowiskowego w 2013 r., wobec czego do zmniejszenia płatności rolnośrodowiskowej w przypadku stwierdzenia uchybień zastosowanie ma rozporządzenie rolnośrodowiskowe w brzmieniu obowiązującym przed 15 marca 2015 r. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ odwoławczy weźmie pod uwagę wyżej poczynione wywody. Wobec powyższego na zasadzie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 a) i c) p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia. O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a. Na zasądzone koszty składa się uiszczony przez stronę wpis sądowy od skargi.