V SA/Wa 2978/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.), Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Protokolant specjalista - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2016 r. sprawy ze skargi J. C. na postanowienie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej przez J. C. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest postanowienie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w W. z ... maja 2015 r. Nr ... wydane na podstawie art. 134 k.p.a. w związku z art. 129 § 2 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2013 poz. 267 ze zm; -dalej k.p.a. ) , w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, w której wydano decyzję z dnia ... grudnia 2014r. odmawiającą umorzenia zaległości w płatności opłat abonamentowych. Zaskarżone postanowienie zapadło w następującym stanie sprawy. W dniu ... sierpnia 2014 r. do KRRiT wpłynęło pismo J. C. z wnioskiem o umorzenie zaległości w płatności opłat abonamentowych w kwocie 1 559, 78 zł, w tym kwoty odsetek w wysokości 378,78 zł, za okres od 2009 r. do lutego 2014 r. Strona argumentowała swoją prośbę trudną sytuacją finansową. Decyzją z ... grudnia 2014 r., ..., KRRiT odmówiła wnioskodawcy umorzenia zaległości w płatności opłat abonamentowych, uzasadniając swoją decyzję brakiem spełnienia przez stronę przesłanek określonych w art. 10 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz.1204). Decyzja wraz ze stosownym pouczeniem o przysługującym od niej środku zaskarżenia doręczona została wnioskodawcy w dniu 7 stycznia 2015 r. W dniu 23 stycznia 2015 r. w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe J. C. nadał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy o umorzenie zaległości w płatności opłat abonamentowych. Pismo nie zawierało wniosku o przywrócenie terminu. Organ ustalił, że skoro 14 dniowy termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy upłynął został przekroczony, powyższe uzasadnia stwierdzenie uchybienie terminu do jego wniesienia i niedopuszczalność wniosku . Pismem z dnia ... czerwca 2015 r. (nadanym w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe dnia ... czerwca 2015 r.) J. C. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe postanowienie z dnia ... maja 2015 r., wnosząc o jego uchylenie. Jednocześnie w uzasadnieniu skargi zawarł wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy oraz przedstawił ponowne żądanie rozpoznania wniosku o umorzenie zaległości w płatności opłat abonamentowych. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Organ wyjaśnił, że jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzja z dnia ... grudnia 2014 r., odmawiająca Skarżącemu umorzenia zaległości w płatności opłaty abonamentowej, została doręczona 7 stycznia 2015 r., a więc zgodnie z art. 129 § 2 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. termin do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy mijał dnia 21 stycznia 2015 r. Skarżący dopiero w dniu 23 stycznia 2014 r. ,a więc po upływie ustawowego terminu do jego wniesienia, złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy (mimo prawidłowego pouczenia o terminie skorzystania z tego środka w decyzji), co uzasadniało rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Pismo nie zawierało prośby o przywrócenie terminu, o którym mowa w art. 58 k.p.a. Odnosząc się natomiast do wniosku Skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ podkreślił, że wniosek ten nie był zasadny skoro wnioskodawca nie dochował terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, który zgodnie z art. 58 § 2 k.p.a powinien być wniesiony w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi, która w ocenie organu ustąpiła już 20 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Przy czym, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sądy rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanymi zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a zatem oceniają legalność decyzji również z urzędu. Mając na uwadze powyższe wskazania Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, iż w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia przez organ przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżonym postanowieniem z dnia ... maja 2015 r. KRRiT stwierdziła uchybienie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy od decyzji z dnia ... grudnia 2014r. odmawiającej umorzenia zaległości w opłatach abonamentowych. Zgodnie z treścią art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W pierwszej kolejności należy wskazać, że jednym z warunków skutecznego skorzystania ze środka zaskarżenia jest zachowanie terminu wskazanego w art. 129 § 2 k.p.a. tj. czternaście dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Termin określony w tym przepisie jest terminem prekluzyjnym, a zatem jego uchybienie powoduje, że wniesienie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy podjęte przez stronę po jego upływie jest bezskuteczne. Oznacza to, że postanowienie wydane w trybie art. 134 k.p.a. zamyka postępowanie odwoławcze. Z uwagi na powyższe, organ procedując w przedmiocie terminowości wniesienia środka odwoławczego jest zobligowany zbadać wnikliwie okoliczności dotyczące prawidłowości i daty doręczenia adresatowi zaskarżonego rozstrzygnięcia. Doręczenie decyzji jest czynnością materialno-techniczną, z której dokonaniem prawo wiąże określone prawnie doniosłe skutki. Jednym z nich jest rozpoczęcie biegu terminu do dokonania określonej czynności procesowej. W sprawie niniejszej nie ulega kwestii, że decyzja organu I instancji odmawiająca stronie umorzenia zaległości o nr ... wydana ... grudnia 2014r. została prawidłowo doręczona adresatowi decyzji wraz ze stosownym pouczeniem ośrodkach zaskarżenia w dniu 7 stycznia 2015r. Tym samym 14 dniowy termin do jej zaskarżenia upływał w dniu 21 stycznia 2015r. Zatem nadana przez wnioskodawcę w Urzędzie Poczty Polskiej w dniu 23 stycznia 2015r. przesyłka pocztowa zawierająca wniosek strony o ponowne rozpoznanie sprawy o umorzenie zaległości jako wniesiona po upływie przewidzianego ustawą terminu – uzasadniała konieczność stwierdzenia niedopuszczalność powyższego środka zaskarżenia oraz uchybienie terminu do jego wniesienia zgodnie z art. 134 k.p.a., czemu prawidłowo organ dał wyraz w zaskarżonym postanowieniu wydanym na podstawie w.w. przepisu. Postanowienie to wydane zostało prawidłowo mimo że w części końcowej jego uzasadnienia organ błędnie powołał numer i datę wydania oraz doręczenia decyzji organu I instancji. Błąd ten jest oczywisty skoro z sentencji i uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że uchybienie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy dotyczy decyzji ... z dnia ... grudnia 2014r. co do której w aktach administracyjnych znajdują się dowody jej doręczenia jak też nadania przez stronę w dniu 23 stycznia 2015r. środka odwoławczego. Zaskarżonemu postanowieniu nie można zatem zarzucić niezgodności z prawem. Tym samym wniosek o jego uchylenie nie okazał się zasadny. Odnosząc się natomiast do zawartego w skardze wniosku o umorzenie należności wskazać należy, iż kwestie dotyczące merytorycznego rozpoznania sprawy nie stanowią przedmiotu niniejszego postępowania , które ogranicza się jedynie do zbadania legalności formalnego orzeczenia organu o niedpuszczalności wniesionego środka zaskarżenia z powodu uchybienia terminu do jego złożenia. Niezależnie od powyższego Sąd nie ma kompetencji do zmiany merytorycznej wydanego przez organ, a następnie zaskarżonego rozstrzygnięcia. Bada jedynie, czy nie doszło do naruszenia przepisów postępowania. Na koniec wskazać należy, że skarżący zwalczając postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu wniesioną nań skargą, niejako dwutorowo, poprzez zawarty w uzasadnieniu skargi wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy domaga się jego rozpoznania. Wskazać w tym miejscu należy, że oba te środki wykluczają się wzajemnie. Skarga na postanowienie o uchybieniu terminu przysługuje wówczas gdy strona kwestionuje uchybienie terminu. Natomiast o ile upływ terminu nie jest kwestionowany bowiem doszło do prawidłowego doręczenia decyzji, strona może wskazując na nadzwyczajne okoliczności przewidziane prawem domagać się jego przywrócenia. Nie mniej stanowisko to winna wyraźnie sprecyzować wskazując, że jej intencją nie jest kwestionowanie przed Sądem w trybie skargi administracyjnej orzeczenia o uchybieniu terminu. Zatem wniosek w tym względzie winien zostać złożony do organu, nie zaś, tak jak wskazała to strona w sprawie niniejszej domagając się rozpoznania tego wniosku przez Sąd w skardze na postanowienie KRRiT z ... maja 2014r., jednocześnie skarżąc powyższe postanowienie. Skoro Sąd nie może być adresatem wniosku skarżącego o przywrócenie terminu zawartego w skardze- bezprzedmiotowe staje się dla zbadania legalności zaskarżonego postanowienia stanowisko organu zawarte w tym względzie w odpowiedzi na skargę. Mając powyższe na uwadze, uznać należało, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego. Wydane przez organ odwoławczy zaskarżone postanowienie z dnia ... maja 2015 r. znajduje oparcie w powołanych w jego sentencji art. 134 w zw. z art. 129 § 2 i art. 127 § 3 k.p.a. Z tych wszystkich względów, na podstawie z art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak sentencji.