V SA/Wa 2998/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik (spr.), Protokolant - st. ref. Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2017 r. sprawy ze skargi I. Spółka z o.o. (...) Spółka k. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia (...) września 2016 r., nr (...) w przedmiocie odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych oddala skargę. Przedmiotem skargi złożonej przez I. Sp. z o.o. (...) Spółka komandytowa z siedzibą w W. (dalej: "Spółka", "Skarżąca", "Strona") jest decyzja Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (dalej: "MRPiPS", "organ odwoławczy") z dnia (...) września 2016 r. Nr (...), utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: "Prezes Zarządu PFRON", "organ I instancji") z dnia (...) września 2015 r. Nr (...) Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. Spółka złożyła do Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych wniosek Wn-D o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc grudzień 2014 r., w terminie przewidzianym w § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 stycznia 2009 r. w sprawie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 241 ze zm.). Pismem z dnia 22 października 2014 r. wezwano Stronę do zwrotu środków w wysokości 621,32 zł nienależnie wypłaconych tytułem dofinansowania do wynagrodzenia pracownika R. P. za lipiec 2014 r. Organ wskazał, że ww. pracownik był zatrudniony więcej niż u jednego wnioskodawcy, a dofinansowanie uzyskał inny pracodawca, który go zatrudnił wcześniej. Strona odebrała wezwanie w dniu 29 października 2014 r., a trzymiesięczny termin do uregulowania należności upływał w dniu 29 stycznia 2015 r. Strona dokonała zwrotu nienależnie pobranego dofinansowania za lipiec 2014 r. w dniu 18 lutego 2015 r. Pismem z dnia 5 maja 2015 r., Prezes Zarządu PFRON wszczął postępowanie w sprawie odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń zatrudnionych osób niepełnosprawnych za grudzień 2014 r. Decyzją z dnia (...) września 2015 r. o numerze wskazanym wyżej, Prezes Zarządu PFRON odmówił Stronie wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń zatrudnionych osób niepełnosprawnych za grudzień 2014 r. Strona wniosła odwołanie. Organ II instancji utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu stwierdził, że zgodnie z art. 26a ust. 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 127 poz. 721 ze zm.), dalej: "ustawa o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych", w przypadku nieuregulowania przez pracodawcę zaległości wobec Funduszu do dnia 31 stycznia roku następującego po roku, za który pracodawcy przysługuje miesięczne dofinansowanie, Prezes Zarządu Funduszu wydaje decyzję o odmowie wypłaty miesięcznego dofinansowania za okres wskazany w decyzji, o której mowa w ust. 8. Odnosząc się do zarzutu, iż wydano decyzję w przedmiocie odmowy wypłaty dofinansowania za grudzień 2014 r. pomimo, że zaległość powstała w dniu 30 stycznia 2015 r., a więc po dniu złożenia wniosku Wn-D za grudzień 2014 r. i nie istniała w momencie wydania zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że art. 26a ust. 9 zobowiązuje Prezesa Zarządu PFRON do wydania takiej decyzji w przypadku posiadania zaległości wobec Funduszu na dzień 31 stycznia następującego po roku, za który przysługuje dofinansowanie (w tym wypadku na dzień 31 stycznia 2015 r.). W niniejszej sprawie, jak podniósł organ, Strona dokonała spłaty zaległości w dniu 18 lutego 2015 r., a więc po dniu 31 stycznia 2015 r. Podstawę faktyczną odmowy wypłaty dofinansowania stanowił więc fakt niespłacenia przez Stronę do dnia 31 stycznia 2015 r. zaległości z tytułu zwrotu nienależnie uzyskanego dofinansowania za lipiec 2014 r. w kwocie 621,32 zł. Organ stwierdził również, że decyzja o wstrzymaniu miesięcznego dofinansowania do czasu uregulowania zaległości przez pracodawcę, o której mowa w art. 26a ust. 8 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, może być wydana wyłącznie do dnia 31 stycznia roku następującego po roku, za który pracodawcy przysługuje miesięczne dofinansowanie. Wydanie takiej decyzji po tym terminie jest bezprzedmiotowe, gdyż nawet uregulowanie zaległości przez pracodawcę nie umożliwi wypłacenia mu wstrzymanego dofinansowania. Skoro terminem wymagalności zobowiązania, którego Strona nie spłaciła, był dzień 29 stycznia 2015 r. Podsumowując organ odwoławczy stwierdził, że wypłata dofinansowania za grudzień 2014 r. mimo istnienia zaległości w zobowiązaniach wobec Funduszu w kwocie 621,32 zł na dzień 31 stycznia 2015 r. stanowiłaby naruszenie art. 26a ust. 9 ustawy o rehabilitacji zawodowej. Pismem z dnia 11 października 2016 r. Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: art. 26a ust. 9 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych poprzez niewłaściwe zastosowanie i odmowę wypłaty dofinansowania za grudzień 2014 r. z powodu istnienia zaległości w zobowiązaniach wobec PFRON, pomimo tego, iż zaległość ta powstała dopiero w dniu 30 stycznia 2015 r., a więc już po dniu złożenia wniosku Wn-D za grudzień 2014 r. i nie istniała już w momencie wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia na skutek dobrowolnej zapłaty, art. 26a ust. 8 i 9 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych poprzez błędną wykładnię i nieuprawnione przyjęcie, iż odmowę wypłaty dofinansowania za grudzień 2014 r. uzasadnia powstanie dopiero z dniem 30 stycznia 2015 r. zaległości, która nie była uprzednio, a nawet nie mogła być, podstawą do wydania decyzji wstrzymującej wypłatę dofinansowania, co jest obligatoryjnym i niezbędnym etapem umożliwiającym definitywną odmowę wypłaty dofinansowania, art. 26a ust. 8 i 9 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych poprzez błędną wykładnię i nieuprawnione przyjęcie w wyniku pominięcia treści art. 26a ust. 9 in fine ww. ustawy, iż odmowa wypłaty dofinansowania za konkretny okres rozliczeniowy może nastąpić nawet bez uprzedniego wydania decyzji wstrzymującej wypłatę dofinansowania za ten okres, art. 26a ust. 8 i 9 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych poprzez błędną i prowadzącą do absurdalnych wniosków wykładnię, iż sporna zaległość, która powstała dopiero w dniu 30 stycznia 2015 r., już 31 stycznia 2015 r. spowodować mogła skutek w postaci odmowy wypłaty dofinansowania i to dofinansowania dotyczącego grudnia 2014 r., kiedy o żadnej zaległości nie było jeszcze mowy. W odpowiedzi na skargę MRPiPS wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna bowiem w sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ustalony w sprawie stan faktyczny jest bezsporny. Pracodawca IGD Partnerzy Sp. z o.o. Technologie Informatyczne Spółka komandytowa złożył terminowo wniosek o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych (Wn-D) za grudzień 2014 r. W związku z nieuregulowaniem do dnia 31 stycznia 2015 r. nienależnie pobranego dofinansowania za lipiec 2014 r. PFRON nie wypłacił Skarżącej dofinansowania za grudzień 2014 r. Pismem z dnia 15 kwietnia 2015 r. Skarżąca zwróciła się do PFRON o wypłatę dofinansowania za grudzień 2014 r. argumentując, iż zaległość za lipiec 2014 r. wraz z zaległościami za sierpień i wrzesień została już uregulowana. W toku postępowania odwoławczego Skarżąca przesłała przy piśmie z dnia 26 listopada 2015 r. potwierdzenie dokonania przelewu z dnia 17 lutego 2015 r. obejmującego zwrot przedmiotowej należności. Wskazać należy, że miesięczne dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych przysługuje pracodawcy po spełnieniu warunków określonych w art. 26a-26c ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Zgodnie z art. 26a ust. 9 w.wym. ustawy, w przypadku nieuregulowania przez pracodawcę zaległości wobec Funduszu do dnia 31 stycznia roku następującego po roku, za który pracodawcy przysługuje miesięczne dofinansowanie, Prezes Zarządu Funduszu wydaje decyzję o odmowie wypłaty miesięcznego dofinansowania za okres wskazany w decyzji, o której mowa w ust. 8 ustawy. W takim wypadku następuje bezpowrotna utrata prawa do wypłaty świadczenia. W rozpoznawanej sprawie zaległość za lipiec 2014 r. została uregulowana przez Skarżącą w dniu 17 lutego 2015 r., tj. po terminach wynikających z przepisów ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Należy podkreślić, że Skarżąca została poinformowana o istnieniu tej zaległości w październiku 2014 r. (wezwanie z dnia 22 października 2014 r. doręczone w dniu 29 października 2014 r.). Zatem, zdaniem Sądu, wyczerpana została przesłanka odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania określona w powołanym wyżej przepisie. Do dnia 31 stycznia roku następującego po roku, za który pracodawcy przysługuje miesięczne dofinansowanie (w tym przypadku grudzień 2014 r.), pozostawała nieuregulowana przez pracodawcę zaległość wobec Funduszu (w tym przypadku za lipiec 2014 r.). Słusznie zatem MRPiPS uznał, iż brak było podstaw do wypłaty środków z tytułu dofinansowania do wynagrodzeń zatrudnionych pracowników niepełnosprawnych za grudzień 2014 r. Podnoszony w skardze zarzut, iż na dzień wydania decyzji przez organ I instancji ((...) września 2015 r.) zaległość ta nie istniała, nie ma wpływu na ocenę prawidłowości działania organu. Ustawodawca nie uzależnił bowiem wydania decyzji o odmowie wypłaty miesięcznego dofinansowania od uznania organu. Wystąpienie przesłanek do wydania przedmiotowej decyzji określonych w art. 26a ust. 9 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, wiąże Prezesa Zarządu PFRON w zakresie obowiązku jej wydania. Nie znajduje również uzasadnienia zawarty w skardze zarzut, iż odmowa wypłaty dofinansowania za konkretny okres rozliczeniowy może nastąpić dopiero po uprzednim wydaniu decyzji wstrzymującej wypłatę dofinansowania za dany okres. Zgodnie z art. 26a ust. 8 w/w ustawy jeżeli pracodawca posiada zaległości w zobowiązaniach wobec Funduszu przekraczające ogółem kwotę 100 złotych, Prezes Zarządu Funduszu wydaje decyzję o wstrzymaniu miesięcznego dofinansowania do czasu uregulowania zaległości przez pracodawcę, a decyzja ta podlega wykonaniu z dniem wydania. W takim wypadku wydawana jest decyzja o wstrzymaniu wypłaty dofinansowania, która podlega wykonaniu z dniem wydania. Jak stwierdził w wyroku z dnia 22 grudnia 2016 r. WSA w Warszawie sygn. akt V SA/Wa 4791/15 "Ratio legis unormowania art. 26 a ust. 8 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej sprowadza się do wprowadzenia możliwości szybkiej reakcji organu na zaległości w zobowiązaniach pracodawcy wobec Funduszu. Jeśli zaległości takie pracodawca posiada - Prezes Zarządu PFRON wstrzymuje decyzją wypłatę kolejnego dofinansowania". Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela to stanowisko orzecznicze. Należy ponownie podkreślić, że Skarżąca wiedziała o istnieniu tej zaległości. Jak słusznie stwierdził organ, wydanie decyzji o wstrzymaniu wypłaty dofinansowania w przypadku nieuregulowania przez pracodawcę zaległości wobec Funduszu do dnia 31 stycznia roku następującego po roku, za który pracodawcy przysługuje miesięczne dofinansowanie, po dniu 31 stycznia tego roku, jest bezprzedmiotowe wobec ziszczenia się przesłanki uzasadniającej wydanie decyzji o odmowie wypłaty miesięcznego dofinansowania. W ocenie Sądu dokonanej przez organ ocenie stanu faktycznego sprawy nie sposób zarzucić dowolności, gdyż wyciągnięte wnioski są logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione. Zaskarżona decyzja zawiera pełne uzasadnienie faktyczne i prawne. Organy też wyczerpująco wyjaśniły Stronie zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwianiu sprawy. Organ II instancji odniósł się również do zgłoszonych w odwołaniu zarzutów. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, zatem skarga jako niezasadna podlega oddaleniu, o czym orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.