V SA/Wa 300/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 listopada 2020 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa na rzecz [...] z siedzibą w [...] kwotę 7171 zł (słownie: siedem tysięcy sto siedemdziesiąt jeden złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi Spółdzielni [...] z siedzibą w [...] (dalej jako: "Spółdzielnia", "Strona" lub "Skarżąca") jest decyzja Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] uchylająca decyzję Dyrektora Oddziału Terenowego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa w W. z dnia [...] września 2019 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nadpłaty powstałej w wyniku uiszczenia opłaty za przekroczenie kwot indywidualnych w roku kwotowym 2013/2014 i 2014/2015 w wysokości [...] zł i orzekająca stwierdzenie nadpłaty w wysokości [...] zł. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] sierpnia 2019 roku do OT KOWR wpłynął wniosek Spółdzielni o stwierdzenie nadpłaty wynikającej z poniesionej w "nadmiernej wysokości opłaty za przekroczenie kwot indywidualnych w roku kwotowym 2013/2014 i 2014/2015" ustalonej dla dostawców hurtowych w łącznej wysokości [...] zł. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że Spółdzielnia przekazała na właściwy rachunek bankowy Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego OT ARR/OT KOWR kwotę wyższą niż powinna. Nadwyżka dotyczyła wynagrodzenia Spółdzielni wynoszącego 0,3% wpłaconych na rzecz organu kwot. Spółdzielnia oparła swój wniosek na art. 28 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, z późn. zm.) – dalej jako "O.p." oraz § 1 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10 grudnia 2015 r. w sprawie wynagrodzenia płatników i inkasentów pobierających podatki na rzecz budżetu państwa (Dz.U. z 2015 r., poz. 2154) – dalej jako "rozporządzenie w sprawie wynagrodzenia", ustalającego wysokość tegoż wynagrodzenia na 0,3% kwoty podatków pobranych przez płatników i 0,1% kwoty podatków pobranych przez inkasentów i wpłaconych na rzecz budżetu państwa. Podkreśliła także, że wykonała obowiązki płatnika związane z przekazaniem opłaty za przekroczenie kwot indywidualnych terminowo i w odpowiedniej wysokości. Po rozpatrzeniu ww. wniosku, w dniu [...] września 2019 r. Dyrektor OT KOWR odmówił stwierdzenia nadpłaty we wnioskowanej kwocie. Powołując się na treść art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2019 r., poz. 869) – dalej jako: "u.f.p" organ ten stwierdził, że za dochody budżetu państwa mogą być uznane wyłącznie takie opłaty, których obowiązek odprowadzenia do budżetu państwa wynika wprost z ustawy lub umowy międzynarodowej. Tymczasem opłata wyrównawcza na rynku mleka nie stanowi dochodu budżetu państwa, gdyż jest przekazywana docelowo na rzecz Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR). W związku z powyższym organ I instancji stwierdził, że nie można w analizowanym stanie faktycznym przyjąć, iż w wyniku zapłaty przez płatnika opłaty wyrównawczej na konto bankowe ARR/KOWR powstała nadpłata, stanowiąca kwotę wynagrodzenia płatnika. Po rozpatrzeniu odwołania Spółdzielni organ II instancji decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. uchylił decyzję organu I instancji i orzekł o stwierdzeniu nadpłaty w wysokości [...] zł. Organ odwoławczy wskazał, że po dokonaniu ponownej analizy stanu faktycznego i prawnego przedmiotowej sprawy, w tym po dokonaniu zsumowania wpłat producentów mleka zaliczonych na poczet rozliczenia III raty należnej opłaty (tj. kwoty [...] zł) oraz wpłat Spółdzielni (tj. kwoty [...] zł) pomniejszonych o dokonany przez organ zwrot nadpłaty w kwocie [...] zł, doszedł do przekonania, że kwota należnej opłaty została nadpłacona przez Spółdzielnię o [...] zł. Wobec tego organ I instancji błędnie ustalił, iż kwota jaką Skarżąca wpłaciła tytułem należnej opłaty wyrównawczej nie przewyższała kwoty jaka była wymagana przepisami prawa, a tym samym błędnie orzekł o odmowie stwierdzenia nadpłaty. Wobec powyższego zasadnym było uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez stwierdzenie nadpłaty w kwocie [...] zł. Następnie organ odwoławczy wskazał, że mając na uwadze odpowiednie stosowanie ordynacji podatkowej do spraw regulowanych ustawą dnia 20 kwietnia 2004 r. o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych, wskazane przez Stronę przepisy, w których upatruje ona swoich uprawnień co do zwrotu nadpłaty, tj. art. 28 § 1 O.p. oraz § 1 rozporządzenia w sprawie wynagrodzenia – nie znajdują w niniejszej sprawie zastosowania. Organ przypomniał, że zgodnie z art. 36 ust. 2 ustawy o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych, dostawca hurtowy, w terminie określonym w art. 15 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) 595/2004 z dnia 30 marca 2004 r, ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady nr 1788/2003 ustanawiającego opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych (Dz. U. L 94 z dnia 31 marca 2004, s. 22), jest obowiązany do wniesienia podmiotowi skupującemu opłaty ustalonej w stosunku do niego w drodze decyzji. Z kolei zgodnie z treścią art. 36 ust. 3 ww. ustawy, podmiot skupujący jest obowiązany przekazać opłatę, o której mowa w ust. 2 na rachunek bankowy oddziału terenowego Agencji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę dostawcy hurtowego w terminie określonym w art. 15 ust. 1 rozporządzenia Komisji WE 595/2004. Stosownie zaś do treści art. 41 ustawy o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych wpływy z tytułu należnej opłaty Agencja przekazuje niezwłocznie na rachunek dochodów budżetu państwa. Następnie organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z treścią art. 3 ust 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1788/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych (Dz.U. UE L 270 z 21 października 2003 r., str. 123) państwa członkowskie ponoszą odpowiedzialność przed Wspólnotą za opłatę wyrównawcza wynikającą z przekroczenia krajowej ilości referencyjnej określonej w załączniku I, ustalonej na poziomie krajowym, oddzielnie dla dostaw i dla sprzedaży bezpośredniej, i wypłacają ją w okresie między 16 października a 30 listopada następującym po upływie danego okresu dwunastomiesięcznego, w granicach 99 % należnej kwoty na rzecz Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR). W ocenie organu odwoławczego ww. regulacje potwierdzają, iż podmiot skupujący ma określone przepisami prawa obowiązki polegające m.in. na przekazaniu na rachunek bankowy oddziału terenowego Agencji należnej opłaty. Natomiast wszystkie wpłaty z tego tytułu Agencja Rynku Rolnego (a obecnie Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa) przekazuje niezwłocznie na konto dochodów budżetu państwa, które następnie przekazywane są w wysokości 99% na konto EFOGR. Przekazanie wpłat na konto dochodów budżetu państwa jest tylko i wyłącznie czynnością techniczną, ponieważ Agencja/KOWR nie jest uprawniona do reprezentowania państwa członkowskiego przed Wspólnotą Europejską. Skoro zaś z przepisów unijnych wynika wprost odpowiedzialność państwa członkowskiego przed Wspólnotą za opłaty wyrównawcze oraz obowiązek przekazania opłaty w wysokości 99% na rzecz EFOGR, to z całą pewnością opłata wyrównawcza nie jest wpłacana na rzecz budżetu państwa. Ponadto organ odwoławczy podkreślił, że racjonalny ustawodawca przy projektowaniu przepisów ustawy o organizacji rynku mleka celowo wprost nie nadał podmiotom skupującym przymiotu płatnika, ponieważ są one czymś więcej niż płatnikiem, z uwagi na posiadane uprawnienia egzekucyjne, a także nakazał odpowiednie stosowanie przepisów O.p., aby nie dopuścić do takich sytuacji, w których podmiot przypisuje sobie uprawnienia, których de facto ustawodawca mu nie przyznał. Podsumowując organ ten wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z pobraniem podatku na rzecz budżetu państwa. Państwo członkowskie wpłaciło opłatę wyrównawczą w granicach 99 % należnej kwoty na rzecz Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji. Przedmiotowe opłaty nie stanowią więc należności budżetowej, bo państwo członkowskie tymi opłatami nie dysponuje, zaś żądanie przez Stronę zwrotu kwoty stanowiącej wynagrodzenie płatnika nie znajduje uzasadnienia wobec odpowiedniego stosowania w przedmiotowej sprawie przepisów ordynacji podatkowej. Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję w części dotyczącej braku stwierdzenia nadpłaty co do kwoty [...] zł domagając się jej uchylenia w tym zakresie. W skardze Skarżąca zarzuciła organowi I i II instancji wydanie decyzji z naruszeniem prawa procesowego, które miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, polegające na naruszeniu: - art. 8 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania przez organ w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej oraz z naruszeniem zasady bezstronności; - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nieuwzględnienie słusznego interesu społecznego i interesu obywatela oraz zebranie i rozpoznanie materiału dowodowego w sposób niewyczerpujący; - art. 72 § 1 i art. 28 § 1 O.p., poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na przyjęciu, że w okolicznościach niniejszej sprawy płatnikowi – podmiotowi skupującemu – nie przysługuje prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty; - art. 107 § 1 pkt 4 i 6 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie polegające na zaniechaniu wskazania podstawy prawnej zaskarżonej decyzji; - art. 41 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych tekst jednolity (Dz. U. 2019 r., poz. 1430) poprzez pominięcie jego w rozstrzygnięciu niniejszej sprawy; - art. 40 ust. 1 z dnia 20 kwietnia 2004 r. ustawy o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych, w brzmieniu obowiązującym do dnia 3 października 2015 r., (Dz.U. 2013 r. poz. 50, tj. z dnia 14 stycznia 2013 r. z późn. zm.), w zw. z art. 72 § 1, poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż instytucja nadpłaty co do zasady nie może mieć zastosowania w sytuacjach związanych z przekazaniem opłaty za przekroczenie kwoty mlecznej, gdzie żadne wyłączania nie ograniczają takiego prawa; - art. 5 ust. 1 i 2 u.f.p. poprzez brak jego zastosowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 365 z p. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 – dalej: p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonego postanowienia ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (patrz: T. Woś - Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996 r., str. 224). W tym celu Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). W tym miejscu wskazać również należy, że zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374), niniejsza sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, w myśl art. 120 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Mając na uwadze powyższe, na tej właśnie podstawie, sąd rozpoznał skargę w trybie uproszczonym. Reasumując należy stwierdzić, iż uchylenie aktu administracyjnego z racji naruszenia prawa materialnego uzasadnione będzie wtedy, gdy - w wypadku prawidłowego zastosowania tych norm - rozstrzygnięcie byłoby inne. Zaznaczyć trzeba, że naruszenie prawa nie powoduje uchylenia aktu administracyjnego, gdy wystąpi w postaci rażącej, albowiem wówczas stwierdza się nieważność decyzji lub postanowienia. Wreszcie "inne naruszenie przepisów postępowania" skutkuje uchyleniem aktu administracyjnego, o ile uchylenie to mogło mieć (a więc wcale nie musiało mieć) wpływu na wynik sprawy. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Jak już wyżej wspomniano - Sąd dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji - ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazanych w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę. Decyzja administracyjna rozstrzygająca sprawę co do istoty kształtuje sytuację prawną strony postępowania w sferze prawa materialnego. Dlatego najistotniejszym elementem decyzji jest jej rozstrzygnięcie, zwane również sentencją albo osnową decyzji administracyjnej. W związku z tym, że rozstrzygnięcie konkretyzuje uprawnienia lub obowiązki stron postępowania, musi być ono precyzyjne. Z kolei uzasadnienie decyzji, którego zakres określa art. 107 § 3 k.p.a., nie może pozostawać w sprzeczności z sentencją decyzji, a jego rolą jest wyjaśnienie przez organ motywów podjętego rozstrzygnięcia. Przypomnienie tych podstawowych zasad dotyczących formułowania decyzji stało się konieczne wobec wad dostrzeżonych przez Sąd w zaskarżonej decyzji. Przedmiotem kwestionowanej decyzji z dnia [...] grudnia 2019 r. było uchylenie decyzji Dyrektora OT KOWR w W. z dnia [...] września 2019 r. i orzeczenie o stwierdzeniu nadpłaty w wysokości [...] zł. Należy zauważyć, iż w sytuacji kiedy została uchylona w całości Dyrektora OT KOWR w W. z dnia [...] września 2019 r. o odmowie stwierdzenia nadpłaty w wysokości [...] zł, brak jest w sentencji decyzji rozstrzygnięcia organu odwoławczego co do żądania Strony stwierdzenia nadpłaty w wysokości ponad kwotę [...] zł. Tymczasem orzecznictwo administracyjne, jak również piśmiennictwo stoi na stanowisku, iż nie jest dopuszczalne zakończenie postępowania odwoławczego w sposób inny niż wskazany w przepisie art. 138 k.p.a. Nie jest możliwe samo uchylenie zaskarżonej decyzji, w całości lub w części, bez przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, albo umorzenia postępowania w l instancji, albo orzeczenia, co do istoty sprawy. Organ odwoławczy uchylając decyzję organu I instancji powinien rozpoznać ponownie sprawę co do istoty i w decyzji wydawanej na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. odmówić bądź uwzględnić żądanie Spółdzielni o stwierdzenie nadpłaty w całości odnosząc się do wnioskowanej przez stronę skarżącą kwoty [...] zł. Jeżeli Dyrektor Generalny KOWR uznał w części żądanie Skarżącej za zasadne, a w części za niezasadne, to powinien w sposób odpowiedni sformułować sentencję decyzji np. stwierdzając, iż określonej części utrzymuje decyzję organu I instancji w mocy. Natomiast w rozpoznawanej sprawie Dyrektor Generalny KOWR jednoznacznie wskazał w osnowie decyzji "uchylam zaskarżoną decyzję w całości". Przedstawiony wyżej ogół nieprawidłowości, nieścisłości i sprzeczności sentencji decyzji z jej uzasadnieniem, miał istotny wpływ na wynik sprawy, nie pozwalało na uznanie zaskarżonej decyzji za zgodnej z prawem. Skutkować to musiało jej uchyleniem, o czym Sąd orzekł mając na uwadze naruszenie przepisów art. 107 § 1 i 3 k.p.a. W konsekwencji doszło także naruszenia zasady przekonywania przewidzianej w art. 11 k.p.a., ponieważ nie wiadomo ostatecznie, jakie powinno być rozstrzygnięcie w jej sprawie, a także naruszenia zasady dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.) postępowania, poprzez brak prawidłowego reformatoryjnego rozstrzygnięcia sprawy. Istnieją też przesłanki do stwierdzenia naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w sposób wskazany w skardze tj. poprzez uchylenie decyzji Dyrektora OT KOWR z dnia [...] września 2019 r. bez jednoczesnego orzeczenia, co do istoty sprawy tj. rozstrzygnięcia dotyczącego wnioskowanej przez Skarżącą kwoty [...] zł. W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy również wyraźnie uznał, iż Dyrektor OT KOWR w W. błędnie orzekł o odmowie stwierdzenia nadpłaty i tym samym zasadnym było uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez stwierdzenie nadpłaty w kwocie [...] zł. Zdaniem Sądu istotne jest, iż wskazaną przez organ odwoławczy podstawą stwierdzenia nadpłaty w wysokości [...] zł był w przywołany jako podstawa prawna wydania zaskarżonej decyzji art. 72 § 1 O.p. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz treści uzasadnienia odpowiedzi na skargę wynika stanowisko organu, że przepis art. 40 ust. 1 i 2 ustawy o organizacji rynku mleka wskazuje, iż w sprawach nieuregulowanych w ustawie, do opłat stosuje się odpowiednio przepisy działu III O.p., z wyłączeniem przepisów dotyczących umarzania należności, odraczania płatności oraz rozkładania na raty, z zastrzeżeniem art. 15 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) 595/2004. Organ odwoławczy podkreślił, iż odpowiednie stosowanie przepisów O.p., nie zaś stosowanie wprost - i tylko w części, należy wskazać że w okolicznościach przedmiotowej sprawy, Skarżąca wpłaciła na rachunek bankowy organu kwotę przewyższającą o [...] zł kwotę jaką zobowiązany był wpłacić wobec przekroczenia przez jego dostawców kwot indywidualnych. A zatem organ odwoławczy zobligowany był stwierdzić nadpłatę w takiej wysokości, ponieważ podatek nadpłacony to podatek zapłacony w kwocie wyższej niż należna, zaś podatek zapłacony nienależnie to kwota uiszczona przez podatnika w sytuacji, gdy nie było ustawowego obowiązku jej zapłacenia albo obowiązek ten istniał, ale wygasł. Zatem istota nadpłaty sprowadza się do tego, że podatnik płaci pomimo braku obowiązku podatkowego, albo płaci za dużo, czyli podatek zapłacony przewyższa kwotę należną. W okolicznościach przedmiotowej sprawy taka sytuacja miała miejsce. Odnosząc się do powyższego Sąd wskazuje, iż istota sporu Skarżącej z organami KOWR, w rozpatrywanej sprawie, dotyczy natomiast istnienia podstaw do zastosowania względem Skarżącej instytucji nadpłaty uregulowanej w Ordynacji podatkowej (Rozdział 9 Nadpłata). W kwestii tej, w analogicznym do rozpatrywanej sprawy stanie prawnym i w podobnym stanie faktycznym, ponieważ dotyczącym m. in. żądania przez podmiot skupujący zwrotu części uiszczonej przez ten podmiot (w ramach obowiązku wynikającego z art. 36 ust. 3 ustawy o organizacji rynku mleka) pierwszej raty opłaty ustalonej dostawcy hurtowemu, wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 czerwca 2019 r., sygn. akt I GSK 1640/18, stwierdzając, że przepisy dotyczące kwotowania produkcji mleka zawarte w rozporządzeniach unijnych oraz w ustawie o organizacji rynku mleka nie stanowią podstawy prawnej do zastosowania przepisów o nadpłacie z art. 72-80 Ordynacji podatkowej. Definicja płatnika zawarta w O.p. nie obejmuje dostawców zobowiązanych do zapłaty kwot mlecznych, ponieważ według niej płatnikiem jest podmiot zobowiązany do obliczenia i zapłaty podatku, a kwoty mleczne dla producentów określa agencja. Sąd nie podziela natomiast rozważań organu odwoławczego dotyczącego przepis art. 40 ust. 1 i 2 ustawy o organizacji rynku mleka i "odpowiedniego stosowania przepisów O.p.". W rozpatrywanej sprawie, jeżeli rzeczywiście Skarżąca wpłaciła na rachunek bankowy organu kwotę przewyższającą o [...] zł kwotę jaką zobowiązany był wpłacić wobec przekroczenia przez jego dostawców kwot indywidualnych, to obowiązkiem organu był zwrot ww. kwoty Należy zauważyć, iż w art. 67 ust. 1 ustawie z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2077 ze zm., dalej: "u.f.p.") postanowiono, że do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych tą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Świadczenia wymienione w art. 60 ustawy o finansach publicznych, to m.in. środki publiczne stanowiące niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym, w szczególności zaś dochody budżetu państwa albo budżetu jednostki samorządu terytorialnego obejmujące dochody pobierane przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw (art. 60 pkt 7 u.f.p.). Skoro w art. 67 u.f.p. postanowiono ogólnie o "sprawach dotyczących należności", przeto w takim zakresie znajdą również sprawy dotyczące zwrotu kwoty jaką Skarżąca wpłaciła tytułem należnej opłaty wyrównawczej. Dział III Ordynacji podatkowej zawiera bowiem m.in. regulacje dotyczące zwrotu nadpłaconego lub nienależnie pobranego podatku (art. 72 i nast.) co - przy odpowiednim stosowaniu działu III (według dyspozycji art. 67 u.f.p.) - odnosić się będzie także do nadpłaconej części należności jaką zobowiązany był wpłacić wobec przekroczenia przez jego dostawców kwot indywidualnych. Rozpatrując ponownie sprawę organ uwzględni ocenę prawną sformułowaną powyżej oraz i zastosuje ją w stanie faktycznym ustalonym w niniejszej sprawie. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt I sentencji wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. zaś o kosztach postępowania Sąd orzekł na mocy art. 200 i art. 205 § 5 ww. ustawy