V SA/Wa 3004/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Mleczko-Jabłońska po rozpoznaniu w dniu 16 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia Dyrektora Izby Celnej w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 września 2015 r. sygn.. akt V SA/Wa 3004/15 wstrzymujące wykonanie decyzji w sprawie ze skargi H. sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] maja 2015 r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia 1. uwzględnić zażalenie i uchylić zaskarżone postanowienie z dnia 2 września 2015 r.; 2. odmówić wstrzymania wykonania decyzji. Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Dyrektora Izby Celnej w W., którą nałożono na nią karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry w wysokości 24.000 złotych. W skardze strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, argumentując, że zapłata kwoty określonej w decyzji będzie dla spółki bardzo dotkliwa, a uiszczenie jej może spowodować dla skarżącej znaczną szkodę w posiadanym majątku, której następstwa mogą być nieodwracalne. Jak zaznaczyła Skarżąca, zgodnie z załączoną do skargi dokumentacją finansową obrazującą jej kondycję gospodarczą (rachunek zysków i strat za 2013 r., oświadczenie Prezesa Zarządu H. sp. z o.o. dotyczące kar zapłaconych przez spółkę w latach 2012-2015 wraz z listą zapisów bankowych), do dnia 13 kwietnia 2015 r. zapłaciła ona kary pieniężne w wysokości 5 079 683,76 zł. Ponadto wobec Spółki obecnie toczy się szereg dalszych postępowań w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry. Podniesiono, że Spółka nie osiąga planowanych zysków wskutek zatrzymania urządzeń do gier przez urzędy celne. Jednocześnie wskazano na okoliczność, iż same organy Służby Celnej przedstawiają niejednolite stanowisko w sprawie gier na przedmiotowych urządzeniach. Podniesiono także, że szkoda, o jakiej mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), to nie tylko szkoda grożąca skarżącemu, ale także Skarbowi Państwa w związku z wypłatą pobranych kar w razie przegrania sporu w Sądzie. Powołano także szereg orzeczeń innych wojewódzkich sądów administracyjnych, uwzględniających wnioski skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji, a także wyroki uwzględniające złożone skargi. Wszystkie wskazane powyżej okoliczności, zdaniem Spółki uprawdopodobniają zaistnienie wskazanych w art. 61 § 1 p.p.s.a. przesłanek "wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" w postaci utraty płynności finansowej, a w konsekwencji upadłości spółki. Postanowieniem z dnia 2 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił wniosek skarżącej i wstrzymał wykonanie decyzji Dyrektora Izby Celnej w W.. Dyrektor wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, podnosząc, że uzasadnienie wniosku o wstrzymanie nie zawierało danych wystarczających do uznania, że w sprawie zachodzą przesłanki do zastosowania instytucji przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wskazano, że strona skarżąca przedstawiła dokumenty świadczące o stanie finansowym spółki w 2013 r., co nie pozwala na określenie jej aktualnej sytuacji. Również oświadczenie dotyczące wysokości kwoty uiszczonej tytułem kary nałożonych na spółkę nie oznacza, że zapłata kary pieniężnej w tej konkretnej sprawie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Ponadto zaznaczono, ze we wniosku podniesiono argumenty dotyczące prowadzenia postępowania przez organ, co nie może być przedmiotem oceny w kwestii wstrzymania wykonania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 195 § 2 p.p.s.a., jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Oceniając wniosek skarżącej, w pierwszej kolejności zauważyć należy, że w świetle ww. przepisu, wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mogą uzasadniać podnoszone w skardze zarzuty wskazujące na wydanie decyzji z naruszeniem prawa. Podkreślenia bowiem wymaga, iż na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu Sąd nie ma możliwości dokonania oceny zgodności z prawem decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego, a zatem niedopuszczalne jest wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku z przekonania o wadliwości danego rozstrzygnięcia. Stąd wskazywanie na brak jednolitego stanowiska w łonie Służby Celnej co do charakteru gier na urządzeniu oraz różną praktykę organu I instancji w zakresie uzależnienia wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, czy też ocenę waloru dowodowego opinii biegłego nie może stanowić skutecznego argumentu w kwestii wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej w toku postępowania administracyjnego. Nie jest taką okolicznością również ewentualna konieczność zwrotu pobranych kar pieniężnych przez Skarb Państwa w przypadku uchylenia decyzji. Odnosząc się do przedstawianych przez skarżącą danych dotyczących sytuacji finansowej spółki, zauważyć należy, że skoncentrowano się tu na kosztach, jakie ponosi ona z tytułu uiszczania kar wynikających nie tylko z zaskarżonej, ale również z szeregu innych decyzji w tym przedmiocie. Sąd nie kwestionuje, że są to kwoty znaczne. Jednakże oświadczenia te dotyczą tylko jednego z aspektów sytuacji finansowej spółki, przy czym oczywistym jest, że uiszczanie kar stanowi dolegliwość dla podmiotu zobowiązanego. Natomiast jeśli chodzi o kwestie przychodów, wskazano jedynie, że z uwagi na zajęcie urządzeń przez organy nie może ona osiągać planowanych zysków, nie popierając jednak tego twierdzenia żadnymi aktualnymi danymi. Poprzestano jedynie na załączeniu rachunku zysków i strat za 2013 r., co nie może jednak zostać uznane za miarodajne w sytuacji składania wniosku w II połowie 2015 r., na co słusznie wskazał organ wnoszący zażalenie. Powyższe okoliczności sprawiają, że nie jest możliwe pozytywne rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, albowiem przedstawione przez stronę skarżącą materiały są zbyt skąpe dla dokonania całościowej i jednoznacznej oceny sytuacji materialnej spółki. Dodatkowo zauważyć należy, że rozpoznając niniejszy wniosek Sąd nie był związany rozstrzygnięciami wydanymi przez inne sądy administracyjne w tożsamych przedmiotowo sprawach. Reasumując stwierdzić należy, że Skarżąca nie uprawdopodobniła w sposób wystarczający zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a orzekł jak w sentencji postanowienia.