V SA/Wa 301/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Siwek, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Asesor WSA - Łukasz Jarocki, Protokolant referent - Dariusz Bychawski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 października 2025 r. sprawy ze skargi M. G. na orzeczenie Głównej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych z dnia 8 lipca 2024 r. nr BDF1.4800.54.2023 w przedmiocie odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych oddala skargę. Przedmiotem oceny sądu jest orzeczenie Głównej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych ( dalej także jako: GKO, organ odwoławczy, organ II instancji) z dnia 8 lipca 2024 r. sygn.. akt BDF1.4800.54.2023 utrzymujące w mocy orzeczenie Międzyresortowej Komisji orzekającej w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych przy ministrze właściwym do spraw administracji publicznej ( dalej także jako: MKO, organ I instancji) z dnia 23 stycznia 2023 r. w sprawie o sygn. akt: BM-ZKR-361-1-88/2021 którym MKO uznała M. G. ( dalej także jako: obwiniony, strona, skarżący) pełniącego w czasie zarzuconego naruszenia dyscypliny finansów publicznych funkcję Prezesa Zarządu [...] sp. z o.o. z/s w [...] za odpowiedzialnego naruszenia [...] września 2019 r, dyscypliny finansów publicznych określonego w art 13 pkt 8 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych polegającego na niedokonaniu zwrotu środków w kwocie 302 023,18 zł stosownie do decyzji PARP z 29 lipca 2019 r. nr DK/117/2019 związanych z realizacją projektu finansowanego z udziałem środków unijnych, lub zagranicznych przyznanych przez PARP na podstawie umowy o dofinansowanie z 25 czerwca 2014 r. na realizację projektu pn. " Rozwój Działalności eksportowej firmy [...] poprzez wdrożenie Planu Rozwoju Eksportu co stanowi naruszenie art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych oraz wymierzyła obwinionemu karę pieniężną w wysokości 10 000,00 zł i obciążyła kosztami postępowania w wysokości 443,46 zł. W uzasadnieniu własnego orzeczenia GKO przywołała m.in. następującą argumentację: 25 czerwca 2014 r. pomiędzy PARP, reprezentowaną przez Fundację [...], zwaną dalej "[...]" a Beneficjentem została zawarta umowa o dofinansowanie nr [...], zwana dalej "Umową". Przedmiotem Umowy było dofinansowanie projektu pt. "Rozwój działalności eksportowej firmy [...] poprzez wdrożenia planu rozwoju eksportu", zwanego dalej "Projektem". Projekt był realizowany ze środków publicznych w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013. Maksymalna kwota dofinansowania, zgodnie z § 5 ust. 1 Umowy miała wynosić 409 900,00 złotych. Beneficjent zobowiązał się do realizacji Projektu w pełnym zakresie, w terminie wskazanym w § 6 ust. 3 Umowy tj. od 1 lutego 2014 r. do 30 listopada 2015 r. z należytą starannością, zgodnie z Umową i jej załącznikami. Zgodnie z § 6 ust. 2 Umowy wydatkami kwalifikującymi się do objęcia wsparciem mogły być wydatki, które zostały prawidłowo udokumentowane. W dniach 30 maja i 1 czerwca 2016 r. RIF przeprowadziła kontrolę Projektu w wyniku, której stwierdzono szereg zastrzeżeń/nieprawidłowości w realizacji Projektu, opisując je w skierowanej do Beneficjenta Informacji pokontrolnej z 22 czerwca 2016 r., zobowiązując Beneficjenta do dostarczenia wyjaśnień/dokumentów dotyczących stwierdzonych podczas kontroli nieprawidłowości. W okresie od 22 lipca 2016 r. do 20 grudnia 2016 r. Beneficjent, a głównie jego pełnomocnik składali wyjaśnienia i uzupełnienia, jednak ostatecznie [...] stwierdziła, że mimo przedłużenia czasu na ich złożenie, Beneficjent nie zrealizował zaleceń pokontrolnych, co skutkowało oceną, że Beneficjent nie zrealizował w pełni harmonogramu rzeczowo-finansowego, nie potwierdził części wskaźników produktu i rezultatu, a część postępowań na wybór wykonawców w ramach Projektu została przeprowadzona z naruszeniem postanowień § 12 Umowy. Z uwagi na zatwierdzenie przez [...] raportu z kontroli z wynikiem negatywnym, PARP pismem z 30 czerwca 2017 r., działając na podstawie art. 207 ust. 8 ufp wezwała Beneficjenta do zwrotu wypłaconego dofinansowania w wysokości 302 023,18 złotych wraz z odsetkami w wysokości, jak dla zaległości podatkowych. Wobec braku zwrotu środków, PARP wszczęła z urzędu postępowanie administracyjne, w toku którego Beneficjent nie zapoznał się z materiałem dowodowym, nie złożył dodatkowych wyjaśnień; pismo PARP w tej sprawie z 10 stycznia 2019r. nie zostało odebrane i uznano jego doręczenie zastępcze. Postępowanie administracyjne zostało zakończone wydaniem 29 lipca 2019 r. przez PARP decyzji administracyjnej nr DK/117/2019 określającej obowiązek zwrotu przez Beneficjenta dofinansowania w kwocie 302 023,18 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków na rachunek Spółki do dnia dokonania zwrotu, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji. [...] października 2019 r. PARP skierowała do Naczelnika [...] tytuł wykonawczy celem wszczęcia postępowania egzekucyjnego w administracji. Do dnia sporządzenia zawiadomienia PARP nie odzyskała żadnych środków finansowych. W niniejszej sprawie, w ocenie Komisji I instancji "(...) zaistniały przesłanki do uznania, że nastąpiło naruszenie dyscypliny finansów publicznych określone w art. 13 pkt 8 u.o.n.d.f.p, tj. istnieje ważna podstawa prawna do żądania zwrotu środków publicznych przekazanych przez PARP, w postaci ostatecznej i prawomocnej decyzji administracyjnej z dnia 29 lipca 2019 r. o nr DK/117/2019, określającej obowiązek zwrotu przez Beneficjenta dofinansowania Komisja I instancji uznała, że Obwiniony pełniący w dniu naruszenia dyscypliny finansów publicznych funkcję prezesa zarządu spółki [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...], która była Beneficjentem środków publicznych przyznanych na mocy Umowy, znajduje się w kręgu osób podlegających odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych według art. 4 ust. 1 pkt 4 u.o.n.d.f.p. Przepis ten stanowi, że odpowiedzialności podlegają, z zastrzeżeniem art. 4a osoby wykonujące w imieniu podmiotu niezaliczanego do sektora finansów publicznych, któremu przekazano do wykorzystania lub dysponowania środki publiczne, czynności związane z wykorzystaniem tych środków lub dysponowaniem tymi środkami. Po przeprowadzeniu analizy przepisów prawa istotnych dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, GKO stwierdza, podobnie jak uczyniła to Komisja I instancji, że biorąc pod uwagę art. 24 ust. 1 u.o.n.d.f.p, zastosowała do oceny rozpoznawanego czynu stan prawny obowiązujący w czasie orzekania, uznając że przepisy obowiązujące w czasie ich popełnienia nie były względniejsze dla sprawcy. Główna Komisja Orzekająca stwierdza, że stan faktyczny został ustalony przez Komisję I instancji w sposób prawidłowy. Nie budzi wątpliwości - i nie jest także kwestionowany przez Obwinionego - fakt, iż wobec niewywiązania się z zawartej z PARP umowy została wydana przez PARP decyzja administracyjna określająca obowiązek zwrotu przez Beneficjenta dofinansowania w kwocie 302 023,18 zł wraz z odsetkami. Jest także bezsporne, że przedmiotowa kwota dofinansowania nie została przez Beneficjenta zwrócona. Zachodzi zatem sytuacja wypełnienia przedmiotowych przesłanek naruszenia dyscypliny finansów publicznych określonego w art. 13 pkt 8 u.o.n.d.f.p., zgodnie z którym naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest niedokonanie w terminie lub w należnej wysokości zwrotu kwoty środków publicznych lub środków przekazanych ze środków publicznych, związanych z realizacją programów lub projektów finansowanych z udziałem środków unijnych lub zagranicznych. Główna Komisja Orzekająca podziela ustalenia i oceny MKO w zakresie wskazania Obwinionego jako osoby odpowiedzialnej za powyższe naruszenie dyscypliny finansów publicznych. W szczególności prawidłowa jest ocena, że na zawinione zaniechanie Obwinionego wskazuje to, że nie wykazał on żadnej aktywności w kierunku prawidłowego rozliczenia Umowy, a po wydaniu decyzji określającej obowiązek zwrotu dofinansowania - w kierunku podjęcia działań zmierzających do zwrotu środków. Takie zachowanie świadczy o niezachowaniu należytej staranności przez obwinionego w rozumieniu art. 19 ust. 2 u.o.n.d.f.p , jako osoby należącej do kręgu sprawujących funkcje menedżerskie w spółce prawa handlowego. Zgodnie z tym przepisem, odpowiedzialność za naruszenie dyscypliny finansów publicznych ponosi osoba, której można przypisać winę w czasie popełnienia naruszenia, zaś nie można przypisać winy, jeżeli naruszenia nie można było uniknąć mimo dołożenia staranności wymaganej od osoby odpowiedzialnej za wykonanie obowiązku, którego niewykonanie lub nienależyte wykonanie stanowi czyn naruszający dyscyplinę finansów publicznych. Obwiniony prowadząc sprawy Spółki nie podjął żadnych działań, np. przewidzianych w ustawie - Prawo upadłościowe, których podjęcie mogłoby wskazywać na dochowanie należytej staranności wymaganej od osoby pełniącej funkcję organu zarządzającego spółki prawa handlowego. W ocenie Głównej Komisji Orzekającej, każdy zarządzający podejmując się określonych zadań winien dysponować odpowiednią wiedzą i doświadczeniem, mając na uwadze zawodowy charakter działalności członków organów zarządzających. Należy też zauważyć, że nie może być skuteczny argument zawarty w odwołaniu, że Obwiniony "faktycznie nie zajmował się" sprawami Spółki od 2019 r., zaś został odwołany przez zgromadzenie wspólników na początku 2021 r. Przypisany Obwinionemu czyn został popełniony w dacie ([...] września 2019 r.), w której pełnił on funkcję kierowniczą w Spółce, a zatem ponosi on za to odpowiedzialność. Główna Komisja Orzekająca jako nietrafny uznała argument podniesiony na rozprawie przez Obrońcę Obwinionego, który stwierdził, że w jego ocenie orzeczenie wydane przez MKO jest wadliwe, gdyż Komisja I instancji - stwierdzając, że Obwiniony jest winny naruszenia dyscypliny finansów publicznych - nie podjęła działań zmierzających do ustalenia, jaki jest to rodzaj winy, tzn. czy to jest wina umyślna czy nieumyślna, a jeżeli jest to wina nieumyślna, to czy jest to rażące niedbalstwo czy lekkomyślność. Należy jednak zauważyć, że w zakresie odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych nie ma obecnie podstaw do wyróżniania formy winy, którą cechuje się zachowanie osoby odpowiedzialnej. W aktualnym stanie prawnym (dotyczy to zarówno daty popełnienia zarzucanego czynu, jak i daty orzekania przez Komisję I instancji oraz daty orzekania przez GKO) art. 22 u.o.n.d.f.p nie obowiązuje, w wyniku czego - w kontekście rozwiązania przyjętego w art. 19. ust. 2 u.o.n.d.f.p. - nie ma podstaw do wyróżniania w treści uzasadnienia orzeczenia, czy zachowanie Obwinionego charakteryzowało się umyślnością, czy nieumyślnością, zaś jeśli nieumyślnością, to czy chodziło o lekkomyślność, czy niedbalstwo. Zauważyć należy, że od 11 lutego 2012 r. kryterium oceny zachowania jako zawinionego stało się zachowanie staranności wymaganej od osoby odpowiedzialnej za wykonanie obowiązku. Główna Komisja Orzekająca stoi na stanowisku, że orzeczenie MKO w zakresie orzeczonej wobec Obwinionego kary nie może zostać uznane za nieprawidłowe. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 34a u.o.n.d.f.p., karę pieniężną albo karę nagany można wymierzyć w szczególności w przypadku naruszenia dyscypliny finansów publicznych, którego stopień szkodliwości dla finansów publicznych jest znaczny, z tym że jeżeli wskutek naruszenia: 1) nie została wpłacona lub zwrócona należność Skarbu Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub innej jednostki sektora finansów publicznych w znacznej wysokości, 2) bez upoważnienia albo z przekroczeniem zakresu upoważnienia zaciągnięto zobowiązanie lub dokonano wydatku w znacznej wysokości, 3) zapłacono ze środków publicznych odsetki, kary lub opłaty albo oprocentowanie w znacznej wysokości, 4) udzielono zamówienia publicznego z istotnym naruszeniem zasady uczciwej konkurencji lub zasady równego traktowania wykonawców - wymierza się karę pieniężną. Główna Komisja Orzekająca zauważa, że w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, o której mowa w art. 34a pkt 1 u.o.n.d.f.p., Ustawa o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych nie formułuje wprawdzie kryteriów oceny należności jako należności "w znacznej wysokości", jednak - zdaniem GKO - kwota 302.023,18 zł może być za taką uznana. W związku z tym stwierdzić należy, że wymierzenie Obwinionemu kary pieniężnej było uzasadnione w świetle art. 34a uondfp. W związku z zarzutem sformułowanym w złożonym odwołaniu, ocenić należało także nie tylko zasadność, ale i wysokość orzeczonej kary. Zdaniem GKO, nie można zakwestionować wysokości orzeczonej kary pieniężnej. Z art. 26 ust. 3 uondfp wynika, że termin "przeciętne wynagrodzenie" oznacza kwotę przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" zgodnie z art. 5 ust. 7 ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych. W dacie orzekania przez Komisję I instancji była to kwota 4.434,58 zł, zaś w dacie orzekania przez GKO - kwota 6.246,13 zł. Zatem możliwa do wymierzenia kara wynosiła od 1,108,64 zł do 22.172,90 zł. Obecnie byłby to przedział od 1.561,53 do 31.230,65 zł. Podkreślić należy, że Obrońca Obwinionego nie kwestionuje, że orzeczona kara w wysokości 10.000 zł mieści się w tak ustalonych "widełkach", jednak uważa, że nie została ona dostatecznie uzasadniona. GKO stoi na stanowisku, że choć uzasadnienie Komisji I instancji jest w tym zakresie bardzo lakoniczne, to orzeczenie kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł było prawidłowe, a w każdym razie ta kara nie może być uznana za nadmiernie surową. GKO stoi na stanowisku, że z przyczyn podanych w niniejszym uzasadnieniu w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania art. 28 ust. 1 u.o.n.d.f.p.. Wspomniana wyżej znaczna wysokość niezwróconych środków oraz brak aktywności Obwinionego w kierunku dokonania zwrotu przesądzają o tym, że nie można mówić o znikomym stopniu szkodliwości dla finansów publicznych. Nie występują także żadne szczególne okoliczności w rozumieniu art. 36 ust. 1 u.o.n.d.f.p., które przemawiałyby za wymierzeniem Obwinionemu kary łagodniejszego rodzaju lub odstąpieniem od wymierzenia kary. W rozpatrywanym przypadku, ze względu na znaczący uszczerbek finansowy dla finansów publicznych oraz brak aktywności Obwinionego dla zapobieżenia temu uszczerbkowi, art. 36 ust. 1 u.o.n.d.f.p. nie znajduje zastosowania. Wyżej opisane orzeczenie zaskarżyła strona wnosząc o: 1) uchylenie zaskarżonego orzeczenia GKO oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie; 2) uchylenie zaskarżonego orzeczenia GKO oraz uchylenie poprzedzającego go orzeczenia Międzyresortowej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych z dnia 23 stycznia 2023 r. w sprawie o sygn. BAK-ZKR-361-1-88/2021 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Komisji I instancji 3) zasądzenie kosztów postepowania wywołanego wniesieniem niniejszej skargi. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono: 1) naruszenie art. 33 ust 1 i 2 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych (dalej "Ustawa"), poprzez nieodniesienie się do stanowiska, prezentowanego w odwołaniu oraz w toku postępowania przed GKO i nieuwzględnienie przez GKO w uzasadnienia swojego orzeczenia takich m.in. przesłanek ustalania wymiaru kary pieniężnej, jak cele kary w zakresie społecznego oddziaływania oraz cele zapobiegawcze i dyscyplinujące, które ma osiągnąć w stosunku do ukaranego, motywy i sposób działania, okoliczności działania lub zaniechania, jak również właściwości, warunki osobiste osoby odpowiedzialnej za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, jej doświadczenie zawodowe, sposób wywiązywania się z obowiązków służbowych oraz zachowanie po naruszeniu dyscypliny finansów publicznych 2) naruszenie art. 36 ust. 1 i 2 Ustawy poprzez jego niezastosowanie i niewymierzenie kary łagodniejszego rodzaju, względnie odstąpienie od ukarania, mimo iż Obwiniony od 2021 r. nie miał - z uwagi na odwołanie z zarządu [...] -możliwości jakiegokolwiek wpływu na spłatę należności, jak również nieuwzględnienie że nigdy nie był karany i zawsze wywiązywał się nienagannie ze swoich obowiązków zawodowych, 3) naruszenie art, 31 ust. 3 Ustawy poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że nie jest możliwe ustalenie wysokości miesięcznego wynagrodzenia Obwinionego, gdy tymczasem GKO mogła wystąpić do organów takich jak Urząd Skarbowy czy Zakład Ubezpieczeń Społecznych w celu ustalenia, czy Obwiniony i w jakiej miesięcznej wysokości otrzymywał wynagrodzenie w roku popełnienia czynu, a samo zwrócenie się do Spółki [...]Spółka z o.o., w sytuacji w której z danych znanych GKO z urzędu, a mianowicie z Krajowego Rejestru Sądowego jednoznacznie wynika, że spółka nie ma organu zarządczego, a zatem kierowanie jakiekolwiek korespondencji do tej Spółki w sposób oczywisty nie spełniało celu, mającego rzeczywiste uzyskanie informacji o wysokości wynagrodzenia, 4) naruszenie art. 145 ust. 1 pkt. 3 Ustawy poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie orzeczenia MKO i nieprzekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, co skutkowało naruszeniem zasady dwuinstancyjnego postępowania w zakresie odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, w sytuacji w której wobec faktu, że orzeczenie MKO zawierało - jak zauważa sama GKO - "lakoniczne uzasadnienie" dla wysokości kary i tym samym nie nadawało się do kontroli instancyjnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259), dalej: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Przechodząc do oceny przesłanek stwierdzenia przez orzekające w sprawie organy naruszenia przez Skarżącego dyscypliny finansów publicznych wskazać należy, że środki finansowe będące przedmiotem sporu pochodzą ze środków publicznych, a zatem nie może budzić wątpliwości, że sposób ich wykorzystania musi podlegać szczególnej kontroli, a wydatkowanie rygorom wydatkowania środków budżetowych. Sąd zwraca uwagę, że ustawodawca zarówno w ustawie o finansach publicznych, jak i w ustawie o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych w sposób jednoznaczny, unormował zasady gospodarowania środkami publicznymi wskazując, że prawidłowość gospodarowania nimi podlega ochronie określonej m.in. regulacjami normującymi odpowiedzialność za naruszenie dyscypliny finansów publicznych. Ustawa o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych określa zasady i zakres odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, organy właściwe do prowadzenia tego postępowania oraz postępowanie w sprawach o naruszenie dyscypliny (art. 1 ustawy o odpowiedzialności). Ustawa ta zawiera szereg przepisów szczegółowo określających, jakie działanie lub zaniechanie podlega odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych. Jednym z takich przepisów jest art. 13 pkt 8 u.o.n.d.f.p., z którego wynika, że naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest niedokonanie w terminie lub w należnej wysokości zwrotu kwoty środków publicznych lub środków przekazanych ze środków publicznych, związanych z realizacją programów lub projektów finansowanych z udziałem środków unijnych lub zagranicznych. Odnosząc się do zarzutów skargi które sąd uznaje za niezasadne wskazać należy, że GKO uwzględniła przesłanki określania wysokości kary pieniężnej, odnosząc się do całokształtu okoliczności działania sprawcy czynu, w tym elementów podmiotowych charakteryzujących jego postawę. W szczególności ustalono, że Skarżący nie wykazał żadnej aktywności w kierunku prawidłowego rozliczenia umowy, a po wydaniu decyzji określającej obowiązek zwrotu dofinansowania podjęcia działań zmierzających do zwrotu środków. To świadczy o stosunku sprawcy do ciążącego na nim obowiązku i charakteryzuje zarówno sam czyn, jak i stopień winy. Zachowanie polegające na niepodjęciu żadnych działań w kierunku wykonania nałożonego obowiązku świadczy niewątpliwie o lekceważeniu go przez skarżącego. W ocenie sądu bezpodstawne są także uwagi strony odnoszące się do zarzutu naruszenia art. 36 ust. 1 i 2 u.o.n.d.f.p., poprzez jego niezastosowanie i niewymierzenie kary łagodniejszego rodzaju, względnie odstąpienie od ukarania. Niewątpliwie GKO wzięła pod uwagę okoliczność wcześniejszej niekaralności Skarżącego za naruszenie dyscypliny finansów publicznych oraz prawidłowe wywiązywanie się z obowiązków służbowych. Tym niemniej dotychczasowa niekaralność i prawidłowe wykonywanie obowiązków służbowych nie stanowią szczególnych okoliczności w rozumieniu art. 36 ust.1 uondfp. Bez znaczenia jest twierdzenie skarżącego, że na jego korzyść przemawia to, że od 2021 r. nie miał wpływu na spłatę należności z tytułu zwrotu dofinansowania. Jest tak dlatego ponieważ przypisany mu czyn został popełniony w dacie [...] września 2019 r., w której pełnił on funkcję kierowniczą w Spółce, a zatem to on ponosi odpowiedzialność za naruszenie dyscypliny finansów publicznych. Nie można również uznać za skuteczny argument, że Skarżący "faktycznie nie zajmował się" sprawami [...] sp. z o.o. od 2019 r. bowiem został odwołany przez zgromadzenie wspólników na początku 2021 r. Niewątpliwie Prezes Zarządu spółki podejmując się określonych zadań winien dysponować odpowiednią wiedzą i doświadczeniem. W niniejszej sprawie, Skarżący nie dopełnił szeregu obowiązków wynikających z zawartej z PARP umowy o dofinansowanie, co w konsekwencji spowodowało powstanie nieprawidłowości, a ich nieusunięcie doprowadziło do określenia obowiązku zwrotu dofinansowania. Skarżący wykazał całkowitą bierność gdy chodzi o rozliczenie uzyskanego przez spółkę dofinansowania. Nie współdziałał z organami ani nie wyjaśniał przyczyn nieprawidłowości powstałych przy realizacji umowy. W ocenie sądu nie jest trafny zarzut naruszenia art. 31 ust. 3 u.o.n.d.f.p., poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że nie jest możliwe ustalenie wysokości miesięcznego wynagrodzenia Skarżącego. Otóż nie ulega wątpliwości, że GKO podjęła stosowne czynności zmierzające do ustalenia wysokości wynagrodzenia Skarżącego, tj. zwróciła się do pracodawcy o podanie tej kwoty. Okazało się jednak, że próba ta zakończyła się niepowodzeniem, co potwierdziło tylko zasadność twierdzenia, że ustalenie wysokości takiego wynagrodzenia nie było możliwe. W celu dokonania stosownego ustalenia Przewodniczący GKO skierował do Zarządu Spółki [...] pismo o dostarczenie informacji o średnim miesięcznym wynagrodzeniu Skarżącego - obliczonego jak wynagrodzenie za czas urlopu wypoczynkowego - należnego w 2019 r. Pismo zostało dwukrotnie awizowane pod adresem wskazanym jako siedziba Spółki, a następnie zwrócone do GKO z adnotacją o niepodjęciu korespondencji w terminie. Wobec powyższego trafnie GKO uznała, że została spełniona przesłanka określona w art. 31 ust. 3 u.o.n.d.f.p., tzn. że nie jest możliwe ustalenie wysokości wynagrodzenia, o którym mowa w art. 31 ust. 2 u.o.n.d.f.p.. Czynności podejmowane w powyższym zakresie przez GKO nie były z pewnością pozorne. Sąd stoi na stanowisku iż GKO nie miała realiach niniejszej sprawy podstaw aby wystąpić do sądu z wnioskiem o ustanowienie kuratora dla Spółki [...], lub w inny sposób ustalić wynagrodzenie Skarżącego, tzn. zwrócić się do innych instytucji. Wobec braku odpowiedzi pracodawcy na pismo wysłane na adres, którego nikt w toku postępowania nie kwestionuje - wykazano w sposób wystarczający że ustalenie wysokości wynagrodzenia Skarżącego w dacie popełnienia zarzuconego mu czynu nie było możliwe. Nie jest trafny zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności postepowania wynikającej z art. 15 k.p.a. Uzupełnienie postępowania przed organem odwoławczym o dodatkową argumentację opartą na prawidłowo ustalonym uprzednio stanie faktycznym nie stanowi uchybienia obowiązującym przepisów prawa, a już z pewnością nie stanowi naruszenia przywołanego art. 15 k.p.a. W ocenie sądu nie jest uzasadniony zarzut skarżącego odnoszący się do wymiaru (wysokości) orzeczonej wobec niego kary. Trafnie Bowiem GKO uznało, że skoro z art. 26 ust. 3 u.o.n.d.f.p wynika, że w rozumieniu ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, termin "przeciętne wynagrodzenie" oznacza kwotę przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłoszonego przez Prezesa GUS w [...] zgodnie z art. 5 ust. 7 ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, to w dacie orzekania przez Komisję I instancji była to kwota 4.434,58 zł, zaś w dacie orzekania przez GKO - kwota 6.246,13 zł. Słusznie zatem wywiedziono, że możliwa do wymierzenia kara wynosiła od 1,108,64 zł do 22.172,90 zł, a w dacie orzekania przez GKO byłby to przedział od 1.561,53 zł do 31.230,65 zł. W tej sytuacji orzeczenie kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł było prawidłowe. Podstawą wyroku jest art. 151 p.p.s.a.