V SA/Wa 3014/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Irena Jakubiec-Kudiura po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w sprawie ze skargi W. A. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji W. A. w skardze na decyzje opisaną w komparycji postanowienia zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Podniósł, że wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji jest konieczne z uwagi na trudną sytuację finansową skarżącego i możliwością wyrządzenia mu niepowetowanej szkody majątkowej w razie wszczęcia wobec niego egzekucji kwoty objętej zaskarżonymi decyzjami. Sankcja w kwocie 21.474,30 zł zdaniem skarżącego jest bez podstawna i stanowi znaczną cześć rocznego dochodu. Wykonanie jej uniemożliwi mu dalsze należyte wywiązywanie się z kosztownych zobowiązań objętych pięcioletnim programem rolnośrodowiskowym. W piśmie procesowym z dnia 1 grudnia 2014 r. skarżący dodatkowo wskazał, że wobec Banku PEKAO S.A. posiada zobowiązanie w kwocie 259.777, 80 zł (na co dołączył odpowiednie zaświadczenie). Podniósł także, iż obecnie jego dochód wynosi 5100 zł, z czego spłaty na rzecz banku wynoszą 3300 zł. Jego żona zarabia miesięcznie 1200 zł brutto. Skarżący nie posiada środków finansowych, których mógłby użyć do spłaty należności. Ma na utrzymaniu dwóch synów w wieku 14 lat (uczeń szkoły podstawowej) i 18 lat (uczeń szkoły zawodowej). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 tego przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie, tj. w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. W rozpatrywanej sprawie wniosek dotyczy decyzji, którą Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] ustalił skarżącemu kwotę nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych w wysokości 21.474,30 zł. W ocenie Sądu argumenty skarżącego uzasadniają zastosowanie w sprawie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji I instancji. Zasadnie w tym względzie skarżący zwrócił uwagę, iż wykonanie decyzji może doprowadzić do powstania trudnych do odwrócenia skutków w postaci likwidacji działalności gospodarczej, a przez to utraty możliwości utrzymania. W ocenie Sądu obowiązek natychmiastowego wykonania zaskarżonej decyzji wobec konieczności wykonania innych decyzji podatkowych może doprowadzić do zachwiania sytuacji finansowej skarżącego. Z tego też względu na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.