V SA/Wa 302/10

Referendarz sądowy Tomasz Zawiślak Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi R. W. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] listopada 2009 r. Nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne; postanawia: - przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych; R. W. wnosząc skargę na postanowienie Ministra Finansów z [...] listopada 2009r. wystąpił z wnioskiem (uzupełnionym na urzędowym formularzu PPF z 19 marca 2010r.) o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący podał, iż we wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje wraz z żoną i córką, utrzymuje się z dochodów żony z tytułu wynagrodzenia za pracę w wysokości 1500 złotych. Skarżący oświadczył, iż posiada dom o powierzchni 150 m2. Innych nieruchomości, oszczędności pieniężnych i przedmiotów wartościowych nie posiada. Wyjaśnił także, iż od roku nigdzie nie pracuje, natomiast ww. dochody żony podlegają egzekucji komorniczej (zajęcie wynagrodzenia za pracę). Pozostała kwota wolna od zajęcia wpływa na rachunek bankowy, który także został zajęty przez organ egzekucyjny i w związku z tym żona nie osiąga dochodów "na rękę". W związku z tym, iż złożone oświadczenia okazały się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych wnioskodawcy, zarządzeniem z 30 marca 2010 r. wezwano go do udzielenia dodatkowych informacji oraz złożenia określonych dokumentów w terminie siedmiu dni pod rygorem rozpoznania wniosku w oparciu o posiadane dokumenty. W odpowiedzi na powyższe, skarżący złożył pismo procesowe z 7 kwietnia 2010r. (data nadania), w którym wyjaśnił, iż na dzień 7 kwietnia 2010r. utrzymują się z dochodów żony, która zawarła układ ratalny z wierzycielem i otrzymała wynagrodzenie za pracę w wysokości ok. 950 złotych pomniejszone o spłatę comiesięcznej raty wynikającej z ww. układu w wysokości 250 złotych. Wskazał, iż wydatki związane z utrzymaniem, wyżywieniem i zakupem lekarstw ocenia na około 1500 złotych, w wydatkach tych partycypuje najbliższa rodzina, która zapewnia wnioskodawcy wyżywienie i utrzymanie. Oświadczył, iż zarówno on jak i jego rodzina nie posiadają oszczędności, lokat, majątku ruchomego i nie otrzymują pomocy ze strony znajomych, organizacji społecznych itp. Do pisma załączył zeznanie podatkowe PIT-37 za 2008 i 2009 rok oraz informację o dochodach PIT-11 za 2009 rok. Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje: Zgodnie z zasadą obowiązującą w postępowaniu przed sądem administracyjnym – wyrażoną w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. – strona ponosi koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Prawo pomocy stanowi wyjątek od tej zasady i może być przyznane osobie fizycznej, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Powyższe oznacza, że omawiana instytucja, powinna być stosowana w przypadku osób charakteryzujących się trudną sytuacją materialną. Zasadność wniosku skarżącego rozpatrzono zatem w dwóch aspektach, tj. z jednej strony uwzględniono wysokość obciążeń finansowych, jakie będzie on zobowiązany ponieść w postępowaniu, z drugiej zaś strony jego możliwości finansowe. Biorąc pod uwagę znajdujące się w aktach sprawy oświadczenia o stanie majątkowym i porównując je z obciążeniami wynikającymi z obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz innych mogących powstać w przyszłości kosztów postępowania należało uznać, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do udzielenia skarżącemu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Oceniając wniosek skarżącego wzięto pod uwagę sytuację rodzinną, majątkową, oraz dochody. Dochód uzyskiwany przez żonę skarżącego, po uwzględnieniu koniecznych wydatków (w tym ugody z wierzycielem) oraz pomoc najbliższych, pozwala wyłącznie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych rodziny. Ponadto wzięto pod uwagę, iż skarżący nie posiada oszczędności pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.