V SA/Wa 302/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Irena Jakubiec - Kudiura (spr.), Sędzia WSA - Andrzej Kania, Protokolant st. specjalista - Anna Wiśniewska, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi F. z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę. Przedmiotem skargi, wniesionej przez Firmę Handlowo-Usługową R. Sp. j. z S. (dalej: "strona", "skarżąca") jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (dalej: "Dyrektor IAS" lub "organ II instancji") z [...] grudnia 2018 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] (dalej: "Naczelnik UC-S" "organ I instancji") z [...] września 2018 r. nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 5.000 zł za naruszenie przepisów ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów ([...]). Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: 23 lutego 2018 r. funkcjonariusze [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] przeprowadzili w miejscowości J., na drodze krajowej nr 50, kontrolę samochodu ciężarowego nr rej. [...] (cysterna przystosowana do przewozu paliwa). Pojazdem tym przewożony był olej napędowy grzewczy a przewoźnikiem i podmiotem wysyłającym była Firma Handlowo-Usługowa R. Sp. j. z S. W wyniku kontroli zgłoszenia [...], w którym zadeklarowano przewóz oleju napędowego grzewczego (CN 2710) w ilości 12400 litrów stwierdzono, że przewoźnik nie uzupełnił zgłoszenia o prawidłowe dane dotyczące numeru zezwolenia, zaświadczenia lub licencji w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2016 r. poz. 1907. 1935 i 1948). Postanowieniem z [...] sierpnia 2018 r. Naczelnik UC-S wszczął z urzędu postępowanie w przedmiocie nałożenia na przewoźnika kary pieniężnej. Decyzją z [...] września 2018 r. o numerze wskazanym wyżej, Naczelnik UC-S uwzględniając ustalenia opisane w protokole kontroli nr [...] z [...] lutego 2018 r., nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 5.000 zł za niewykonanie przez przewoźnika obowiązku uzupełnienia zgłoszenia [...] o dane, o których mowa w art. 5 ust. 4 ustawy z 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów (Dz. U. z 2017 r. poz. 708), dalej: "ustawa SENT". Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie. Decyzją z [...] grudnia 2018 r. o numerze wskazanym wyżej, po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor IAS utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Naczelnika UC-S. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ II instancji stwierdził, że ustalony stan faktyczny sprawy i ocena prawna zawarta w decyzji organu I instancji nie budzi wątpliwości. Organ wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy SENT, system ten obejmuje gromadzenie i przetwarzanie danych o przewozie towarów z zastosowaniem środków technicznych służących monitorowaniu oraz kontrolę realizacji obowiązków wynikających z ustawy przez podmioty obowiązane. W ust. 2 tego artykułu wskazano, że systemowi monitorowania podlega przewóz towarów objętych pozycjami CN określonymi w pkt 1 lit. a- k, w tym poz. 2710 (czyli takich jak w przedmiotowej sprawie jeżeli masa brutto przesyłki towarów objętych tymi pozycjami przekracza 500 kg lub jej objętość przekracza 500 litrów oraz w pkt 2-4 tego przepisu. Stosownie natomiast do postanowień art. 9 ww. ustawy, przesyłanie, uzupełnianie i aktualizacja zgłoszenia następują za pośrednictwem Platformy Usług Elektronicznych Skarbowo – Celnych (ust.1). W przypadku niedostępności rejestru podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnik, w zakresie swojej właściwości, przesyła do wyznaczonego organu Krajowej Administracji Skarbowej dokument zastępujący zgłoszenie i uzyskuje potwierdzenie przyjęcia tego dokumentu ( ust.6). W przypadku przewozu towaru rozpoczynającego się na terytorium kraju, zgodnie z art. 5 ust. 4 ustawy SENT, przewoźnik jest obowiązany przed rozpoczęciem przewozu towaru uzupełnić zgłoszenie o: 1) dane przewoźnika obejmujące: a) imię i nazwisko albo nazwę, b) adres zamieszkania albo siedziby; 2) numer identyfikacji podatkowej przewoźnika albo numer, za pomocą którego przewoźnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku od towarów i usług albo podatku od wartości dodanej; 3) numery rejestracyjne środka transportu; 4) datę faktycznego rozpoczęcia przewozu towaru; 5) planowaną datę zakończenia przewozu towaru; 6) numer zezwolenia, zaświadczenia lub licencji w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2016 r. poz. 1907, 1935 i 1948), o ile są wymagane; 7) dane adresowe miejsca dostarczenia towaru albo miejsce zakończenia przewozu na terytorium kraju; 8) numer dokumentu przewozowego towarzyszącego przewożonemu towarowi. W przedmiotowej sprawie w wyniku kontroli stwierdzono, że przewoźnik nie uzupełnił danych dotyczących numeru zezwolenia, zaświadczenia lub licencji w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2016 r. poz. 1907, 1935 i 1948) co oznacza naruszenie przepisów art. 5 ust. 4 ww. ustawy. Natomiast zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy, w przypadku gdy przewoźnik nie uzupełni zgłoszenia o dane, o których mowa w art. 5 ust. 4 ww. ustawy, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 5 000 zł. Organ wskazał, że zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 22 ust. 3 ustawy, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 albo 2, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3. Jak stanowi z kolei art. 26 ust. 3 organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli to odstąpienie: 1. nie stanowi pomocy publicznej albo 2. stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzielona z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo 3. stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 4. W rozpatrywanej sprawie organ wskazał, że użyte w art. 22 ust. 3 ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów pojęcia ważny interes przewoźnika oraz interes publiczny, nie zostały zdefiniowane, a także z uwagi na ich nieostry charakter trudno byłoby je zdefiniować, obejmują one bowiem szeroki zakres sytuacji i okoliczności, które przesądzają o wystąpieniu tych przesłanek. Ustawodawca określił interes przewoźnika przymiotnikiem "ważny", co podkreśla jego doniosłość. Podstawowym kryterium oceny zasadności udzielenia ulgi jest istnienie ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, co oznacza, że ich treść musi być ustalona w konkretnej sprawie. Dla organu podatkowego oznacza to, że w każdej rozpatrywanej sprawie indywidualnie musi on ustalić i ocenić na czym polega ważny interes podatnika oraz interes publiczny. Orzecznictwo sądów administracyjnych i doktryna jako ważny interes podatnika definiuje sytuacje nadzwyczajne, wyjątkowe, losowe, uniemożliwiające uregulowanie zaległości przez podatnika, przy równoczesnym uwzględnieniu normalnej sytuacji ekonomicznej podatnika, wysokości uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków. Ważnego interesu podatnika nie można utożsamiać z subiektywnym przekonaniem podatnika o potrzebie umorzenia zaległości podatkowej, lecz nadzwyczajne względy, które mogły zachwiać podstawami egzystencji podatnika. Jeśli natomiast chodzi o interes publiczny to organ wskazał, że interes publiczny należy rozumieć jako dążenie do sytuacji, w której podatnicy regulują swoje zobowiązania podatkowe w całości i terminowo, jest to dbałość o interes Skarbu Państwa, rozumiany jako konieczność zapewnienia stałych dochodów państwa, a więc i możliwość realizacji zadań ogólnospołecznych. W interesie publicznym leży by przepisy podatkowe (celne) były przestrzegane przez podatników, by była przestrzegana zasada równości i sprawiedliwości. Nie można go utożsamiać wyłącznie z interesem fiskalnym Państwa. Powinien on uwzględniać także potencjalne wydatki np. w dziedzinie pomocy społecznej, które mogą być ponoszone przez Państwo w razie nieuwzględnienia ulgi. Odwołując się do wyroku NSA z dnia 27 lutego 2013 r., sygn. akt sprawy II FSK 1351/11) organ podkreślił, że dokonując ważenia obu wartości (tj. obciążenie karą lub skorzystanie z możliwości zastosowania ulgi) organ podatkowy uwzględnia także inne dyrektywy, wspólne dla całego społeczeństwa, jak sprawiedliwość, zasady etyki, zaufanie do organów państwa itp. Organ II instancji wskazał w związku z tym, że podziela stanowisko organu I instancji co do tego, że w sprawie brak jest podstaw do uznania, że zachodzi ważny interes strony lub interes publiczny, który przemawiałby za odstąpieniem od wymierzenia kary. Podkreślił, że strona mimo stosownego wezwania wystosowanego przez Naczelnika U C-S, nie przedstawiła żadnych dokumentów i okoliczności, które dotyczyłyby jej sytuacji finansowej, i które mogłyby pozwolić na ocenę tej sytuacji w kontekście jej ważnego interesu jak również, że w sprawie nie występują też okoliczności, które świadczyłyby o istnieniu interesu publicznego, który pozwalałby organowi na odstąpienie od nałożenia kary, przy czym ocena ta została dokonana z uwzględnieniem analizy orzecznictwa w tym zakresie. Wskazał, że strona zarzuciła organowi I instancji, że nie odpowiedział na pytanie, czy naruszenie przez nią ustawy SENT wywołało jakikolwiek utrudnienia w jej realizacji i czy te wyimaginowane utrudnienia były na tyle poważne, że wymagały bezwzględnego ukarania i to kwotą wyższą niż maksymalna wysokość mandatu karnego za wykroczenie skarbowe, a wiec wykroczenie polegające na uszczupleniu podatku. Odnosząc się do tego zarzutu Dyrektor IAS podkreślił, że organy podatkowe/celne są zobowiązane stosować przepisy prawa w kształcie uchwalonym przez ustawodawcę. Natomiast ustawa SENT nie przewiduje możliwości różnicowania odpowiedzialności podmiotów w zależności od przyczyny niedopełnienia obowiązków wynikających z ustawy SENT czy stopnia zawinienia ani od uszczuplenia w podatkach. Ustawodawca w art. 5 ust. 4 wyraźnie określił dane, które przewoźnik jest zobowiązany wskazać w zgłoszeniu SENT przed rozpoczęciem przewozu towarów. Ustawa nie przewiduje możliwości odstąpienia od nałożenia kary z powodu braku winy podmiotu przy wpisaniu w zgłoszeniu danych niezgodnych ze stanem faktycznym. Podkreślił, że zgadza się ze stanowiskiem strony, że celem regulacji ustawowej, jest walka z szarą strefą, nie zaś z podmiotami wykonującymi ciążące na nich obowiązki, w tym podatkowe. Tyle tylko, że strona właśnie z powodu niewykonania obowiązków z ustawy SENT została pociągnięta do odpowiedzialności. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: A. przepisów prawa materialnego: 1) art. 22 ust 3 ustawy SENT, poprzez błąd w wykładni prawnej i przyjęcie, że wymierzenie kary pieniężnej z powodu jednostkowego naruszenia przez skarżącą wymogu z art. 5 ust 4 pkt. 6 Ustawy SENT nie narusza zaufania do organów władzy publicznej oraz : B. przepisów postępowania tj.: 1. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa(Dz. U. nr 8 z 2005 r., poz. 60 ze zmianami), powoływanej dalej jako Ustawa OP poprzez odstąpienie od zbadania, czy przewożony towar objęty zakwestionowanym zgłoszeniem pochodził z legalnego źródła, czy skarżąca objęła zgłoszeniem towar w stosunku do którego uiszczone zostały wszelkie należności, w tym podatek od towarów i usług oraz podatek akcyzowy, a nadto, czy towar objęty zgłoszeniem został dostarczony do podmiotu odbierającego i czy sprzedaż dokonana została w sposób prawidłowy - czy udokumentowana została fakturą VAT, a tym samym uznanie, że bez znaczenia jest prawidłowość dokonywania przez skarżącą obrotu paliwami ciekłymi, a nałożenie kary administracyjnej w wysokości 5000,00 zł. za jednorazowe niedopatrzenie dodatkowo nie wpływające na sprawowanie nadzoru nad drogowym przewozem towaru objętego zgłoszeniem SENT nr [...] z dnia [...].02.2018 r., nie stoi w sprzeczności z celowością wprowadzenia Ustawy SENT. 2. art. 121 § 1 i art. 122 ustawy OP, poprzez nadanie pejoratywnego znaczenia pojęciu "interesu publicznego" i w efekcie uznanie, że okoliczności towarzyszące sprawie nie są objęte "interesem publicznym" 3. art. 210 § 1 ust 6 ustawy OP, poprzez niewyjaśnienie powodów nie zastosowania normy prawnej przewidzianej w art. 22 ust 3 Ustawy SENT w odniesieniu do zgodności decyzji z interesem publicznym. W uzasadnieniu skargi strona przedstawiła argumenty stanowiące rozwinięcie przedstawionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor IAS podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; Sąd uznał, że skarga jest niezasadna bowiem zaskarżona decyzja znajduje oparcie w przepisach prawa materialnego, a postępowanie przeprowadzone przez organ nie zostało obarczone wadami, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Materialnoprawną podstawę dla wydania kontrolowanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z 9 marca 2017r. o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów. Stan faktyczny sprawy nie jest sporny. Z akt sprawy wynika, że w wyniku kontroli samochodu ciężarowego o nr rej. WSCC W24 (cysterna przystosowana do przewozu paliwa), przeprowadzonej przez funkcjonariuszy [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] [...] lutego 2017 r. w miejscowości J., na drodze krajowej nr 50, stwierdzono, że podmiot wysyłający towar i przewoźnik, którym była skarżąca, nie uzupełnił danych zgłoszenia SENT [...], w którym zadeklarowano przewóz 12400 litrów oleju napędowego (CN 2710) dotyczących numeru zezwolenia, zaświadczenia lub licencji w rozumieniu przepisów ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Obowiązek uzupełnienia zgłoszenia przewozu towaru do rejestru przez podmiot wysyłający towar, przed rozpoczęciem przewozu towarów rozpoczynającego się na terytorium kraju, wynika z art. 5 ust. 1 ustawy SENT. W art. 5 ust. 4 pkt 1 ww. ustawy określono zakres danych, o które powinno zostać uzupełnione zgłoszenie przed rozpoczęciem przewozu towaru po drodze publicznej. Obowiązek uzupełnienia dotyczy m.in. numeru zezwolenia, zaświadczenia lub licencji w rozumieniu przepisów ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy SENT). Natomiast zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy SENT, w przypadku gdy przewoźnik nie uzupełni zgłoszenia o dane, o których mowa w art. 5 ust. 4 ww. ustawy, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 5. 000 zł. W tej sytuacji zdaniem Sądu, organy zasadnie uznały, że zaistniały podstawy do wymierzenia skarżącej kary pieniężnej na podstawie art. 22 ust. 2 ustawy. W ocenie Sądu wskazywana przez skarżącą przyczyna braku zawinienia w pominięciu uzupełnienia zgłoszeń przewozu o ww. dane nie mogły – jak trafnie uznały organy obu instancji - doprowadzić do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Należy wskazać, że przepisy ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Przewidują sankcje pieniężne za obiektywnie stwierdzony fakt naruszenia przepisów, natomiast nie przewidują wartościowania przyczyn naruszenia zasad systemu monitorowania drogowego przewozu określonych w ustawie towarów przez odpowiedzialne podmioty. Kary pieniężne nakładane w trybie administracyjnym decyzją właściwego naczelnika urzędu celno – skarbowego, są niezależne od winy odpowiedzialnego podmiotu. Nie ma zatem znaczenia prawnego fakt, czy naruszenie ustawy było skutkiem błędu, omyłki, czy działania przyczyn zewnętrznych. Nałożenie kary jest obligatoryjne a kara przewidziana w powyższym przepisie za uchybienia o jakich jest mowa w art. 5 ust. 4 ustawy SENT dotyczy uchybień formalnych przy czym niewypełnienie któregokolwiek z nich, powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej w wysokości 5000 zł. Należy zaznaczyć w związku z tym, że niezależnie od celu jaki przyświecał ustawodawcy przy wprowadzeniu ustawy SENT, którym była walka z tzw. "szarą strefą", okoliczność ta nie zmienia faktu, że ustawodawca nie przewidział żadnych okoliczności (poza przesłankami z art. 22 ust.3 ustawy) pozwalającymi na odstąpienie od nałożenia kary. W szczególności jej nałożenie nie zależy od tego, czy uchybienia przewidziane treścią art. 5 ust. 4 dotyczą podmiotu, który dopuścił się ich po raz pierwszy, czy też kolejny, czy jest to podmiot, który w sposób rzetelny wywiązuje się z ciążących na nim obowiązków prawnych, czy też nie. Kwestia odpowiedzialności powstaje w sposób obiektywny w momencie stwierdzenia dopuszczenia się przez konkretny podmiot, w tym wypadku skarżącego uchybienia zagrożonego wymierzeniem kary pieniężnej i nie jest uzależniona od wystąpienia przesłanki winy po stronie przewoźnika, ani też jej rodzaju - umyślna, czy też nie. Zaznaczenia przy tym wymaga, że ustawodawca nie przewidział też żadnej gradacji kary czyli nie zastrzegł, że organ może wymierzyć karę " do 5000zł", co również dowodzi, że jego zamiarem nie było pozostawienie organowi uprawnienia do oceny wagi takiego potencjalnego naruszenia i związanej z nim wysokości kary pieniężnej. Reasumując oznacza to, że organy nie mogą uznaniowo oceniać okoliczności każdego przypadku naruszenia przepisów, w tym również, jak podnosi skarżąca, ewentualnego wystąpienia ryzyka uszczuplenia wpływów do Budżetu państwa. W związku z powyższym Sąd uznał, że stan faktyczny, prawidłowo ustalony przez organ w zakresie przesłanek z art. 22 ust. 2 ustawy SENT, dawał podstawy do zastosowania tego przepisu. Z odpowiedzialności za naruszenie ww. przepisów nie zwalnia również uzupełnienie zgłoszenia przewozu towarów o brakujące dane w trakcie trwania kontroli prowadzonej przez funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej. Jakkolwiek sam przepis art. 22 ust.2 wskazuje jedynie, że w przypadku gdy przewoźnik nie uzupełni zgłoszenia o dane, o których mowa w art. 5 ust. 4 i art. 6 ust. 3, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 5 000 zł, to odsyła do naruszeń określonych m.in. w art. 5 ust. 4, treść którego (w brzmieniu obowiązującym w sprawie) stanowi, że w przypadku przewozu towaru, o którym mowa w ust. 1, przewoźnik jest obowiązany przed rozpoczęciem przewozu towaru uzupełnić zgłoszenie o wskazane w tym przepisie dane. Jak już wskazano możliwość odstąpienia od nałożenia na przewoźnika kary pieniężnej za nieuzupełnienie zgłoszenia o dane, o których mowa w art. 5 ust. 4 reguluje art. 22 ust. 3 ustawy, który stanowi, że w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 albo 2, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3 ustawy. Odesłanie do art. 26 ust. 3 ustawy powoduje, że możliwość odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej istnieje, gdy odstąpienie nie stanowi pomocy publicznej albo gdy stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo gdy stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach rozporządzenia określającego szczegółowe warunki odstąpienia od nałożenia kar pieniężnych. Organy obu instancji w uzasadnieniach swoich decyzji rozważyły argumentację strony poprzez pryzmat brzmienia art. 22 ust. 3 ustawy, uznając w świetle okoliczności faktycznych, że dokonane ustalenia dotyczące braku wystąpienia ważnego interesu strony i ważnego interesu publicznego, nie wymagają rozważenia z uwzględnieniem odesłania do art. 26 ust. 3 ustawy. W ocenie Sądu strona w sposób nieprawidłowy uznaje, że badanie kwestii odstąpienia przez organ od wymierzenia kary, nie upoważnia go do żądania od niej wykazania danych, które pozwoliłyby na zbadanie jej ważnego interesu. Strona odmawiając w piśmie z 30 sierpnia 2018 r. wykazania żądanych przez organ okoliczności wskazała, że dyspozycja art. 22 ust. 3 ustawy SENT w części dotyczącej złożenia przez przewoźnika wniosku uzasadniającego wystąpienie ważnego interesu przewoźnika (własnego) ma charakter fakultatywny. Tym samym przywilej złożenia wniosku nie może być zastąpiony nakazem jego złożenia. Należy wyjaśnić w związku z tym, że oczywiście od strony zależy, czy wystąpi ona z wnioskiem o umorzenie kary pieniężnej powołując się na swój ważny interes, który uzasadniałby odstąpienie przez organ od wymierzenia kary. Tym niemniej zauważenia wymaga, że skoro treść art. 22 ust. 3 przewiduje, że w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 albo 2, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3., to decyzja organu dotycząca zbadania z urzędu możliwości odstąpienia od nałożenia kary pociąga konieczność zbadania tej możliwości w kontekście obydwu przesłanek t.j. zarówno ważnego interesu strony jak również interesu publicznego. Tym samym zwrócenie się do strony o wykazanie określonych okoliczności dotyczących jej kondycji gospodarczej, i ewentualnie doświadczanych trudności, nie stanowi żądania złożenia wniosku przez stronę w zakresie badania kwestii odstąpienia od jej ukarania poprzez pryzmat jej ważnego interesu. W ocenie strony organ miał obowiązek zbadania w odniesieniu do niej występowania w sprawie interesu publicznego, przy czym jak należy rozumieć, strona wiązała tenże interes z brakiem powodów karania jej w związku z faktem dotyczącym przesłanek jakie legły u podstaw wprowadzenia ustawy SENT oraz jej prawidłowego, zgodnego z prawem dotychczasowego działania i jednostkowego naruszenia ustawy. W ocenie Sądu takie stanowisko jest niezasadne a badanie wystąpienia w sprawie interesu publicznego w przedstawiony wyżej sposób jest nieuprawnione. Niezależnie od tego Sąd wskazuje, że organy, w tym organ w zaskarżonej decyzji, omówiły obydwie przesłanki oraz to jak należy je rozumieć oraz, że należy je badać w konkretnej, indywidualnej sprawie i trafnie wskazały, że żadna z przesłanek w sprawie nie występuje. Organ II instancji podkreślił, że w ustawie SENT, brak jest definicji ważnego interesu strony i interesu publicznego, tym niemniej pojęcia te funkcjonują w porządku prawnym i były przedmiotem rozważań sądów administracyjnych- rozumienie tych pojęć i możliwość ich zastosowania organ II instancji szeroko przedstawił w swojej decyzji str.10-13. Rozważania organu w odniesieniu do tych kwestii Sąd w pełni podziela. Jak już wskazywano odmowa wykazania okoliczności dotyczących danych, o które zwrócił się organ do strony w piśmie z 20 sierpnia 2018 r. uniemożliwiła organom zbadanie przesłanki ważnego interesu strony ale również utrudniła zbadanie interesu publicznego. Należy bowiem uznać, że jakkolwiek ważny interes strony i interes publiczny są to dwie różne, odrębne przesłanki, to okoliczności, składające się na ważny interes strony mogą pośrednio wpływać na możliwość uznania konieczności zastosowania przesłanki interesu publicznego. Dzieje się tak wówczas gdy organ rozważając okoliczności sprawy dotyczące strony musi mieć na uwadze, czy odmowa zastosowania ulgi w postaci odstąpienia od nałożenia kary nie spowodowałaby konieczności sięgnięcia przez stronę do środków Państwa, z uwagi na niemożność zaspokojenia potrzeb materialnych. W świetle okoliczności faktycznych sprawy, które zdaniem Sądu zostały przez organ prawidłowo ustalone należy uznać, że zaskarżona decyzja jest trafna, zatem brak jest podstaw do uznania zasadności podniesionych w skardze zarzutów. Sprawa została właściwie wyjaśniona, nie doszło do naruszenia ani przepisów materialnych pkt A.1 skargi, ani też przepisów postępowania z pkt B 1-2 skargi . Brak jest również podstaw do uznania, że doszło do naruszenia treści art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 22 ust. 3 ustawy SENT ponieważ uzasadnienie w pełni i w sposób wyczerpujący oraz zrozumiały wskazuje na podstawy stanowiska przyjętego przez organ w zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego Sąd podziela stanowisko organu II instancji przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki ważnego interesu skarżącej lub interesu publicznego, które uzasadniałyby odstąpienie od nałożenia kary. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu na podstawie art. 151 ppsa orzekł jak w sentencji wyroku.