V SA/Wa 303/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Krajewska (spr.), Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Asesor WSA - Michał Sowiński, Protokolant - Katarzyna Kotulińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi D. Sp. z o.o. w T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2005 r. Nr [...] w przedmiocie uznanie zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oddala skargę. D. Sp. z o.o. z siedzibą w T. w dniu [...] lutego 2000 r. dokonała zgłoszenia celnego nr [...] stacji montażowej do [...] t.j. podzespołu wchodzącego w skład zespołu napędowego samochodu - uprzednio objętego procedurą składu celnego - wnosząc o objęcie go procedurą dopuszczenia do obrotu. Do zgłoszenia celnego załączono m.in. fakturę importową [...] z [...] lutego 2000 r., deklarację wartości celnej oraz świadectwo przewozowe EUR 1. Z powyższych dokumentów wynikało, że wartość celna towaru wynosiła 1030000,00 FRF. Dyrektor Urzędu Celnego w W. przyjął powyższe zgłoszenie celne jako odpowiadające wymogom formalnym, określonym w art. 64 § 1 i 2 ustawy z 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. Nr 75, poz. 802 z późn. zm.), co oznaczało z mocy prawa objęcie towaru procedurą celną i ich zwolnienie zgodnie z wnioskiem strony. Eksporterem towaru był F. z F. W wyniku podjętych w okresie od [...] stycznia do [...] maja 2001 r. oraz [...] czerwca 2001 r. i [...] lutego 2002 r. w siedzibie importera działań przez funkcjonariuszy Działu Powtórnej Kontroli Celnej Urzędu Celnego w K. stwierdzono, że wartość celna zaimportowanego towaru była ustalona w sposób nieprawidłowy. Zakres powyższej kontroli obejmował sprawdzenie zgodności dokumentacji finansowo-księgowej firmy z wartościami towarów i usług deklarowanymi w zgłoszeniach celnych za okres od stycznia do grudnia 2000 r. Postanowieniem z [...] października 2001 r. wszczęto z urzędu postępowanie w sprawie deklarowanej wartości celnej towaru. Decyzją z [...] lutego 2003 r. nr [...] wydaną w trybie art. 65 § 4 pkt 2 lit. "a" Kodeksu celnego, Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. uznał ww. zgłoszenie za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej i orzekając w tym zakresie określił wartość celną w skorygowanej wysokości poprzez dodanie na postawie art. 30 § 1 pkt 2 lit. c Kodeksu celnego do wartości transakcyjnej wartość materiałów zużytych przy produkcji przywiezionego towaru. W uzasadnieniu decyzji organ celny pierwszej instancji m.in. powołał się na ujawnione faktury wystawione przez S. GMBH, H. S.A., B., T., U. INC., D., A., F., U., G., oraz D. na zakup materiałów zużytych przy produkcji towaru, które nie zostały przedstawione w dniu zgłoszenia celnego i nie zostały uwzględnione w wartości celnej importowanego towaru. Z protokołu pokontrolnego z [...] lutego 2002 r. wynika, że nie jest możliwe przyporządkowanie konkretnych faktur ujawnionych w siedzibie firmy związanych z procesem run-off do konkretnych maszyn. Składane kontrolującym oświadczenia wskazują na fakt, iż nie istnieje dokumentacja umożliwiająca identyfikację, w jakiej proporcji zostały zużyte części do poszczególnych maszyn, ani też ustalenie, czy wszystkie części wymienione na fakturach zostały zużyte. Konieczność przeprowadzenia procesu run-of w stosunku do każdej z maszyn zakupionych przez D. T. przed jej sprowadzeniem do kraju sprawiła, że nie było możliwe dokładne określenie proporcji zużycia części i wykonanych usług co do poszczególnych importowanych maszyn. W związku z powyższym, Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. przyporządkował koszty części wynikające z faktur proporcjonalnie według ogólnej wartości faktury, w wyniku czego kwota 16044,15 FRF została przyporządkowana do niniejszego zgłoszenia celnego. D. Sp. z o.o. pismem z 17 lutego 2003 r. / nadanym 21 lutego 2003 r./ złożyła odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie przepisów art. 13 § 3 pkt 4, art. 20 § 2, art. 23 § 1, art. 30 § 1 pkt 2 lit. c, art. 31 pkt 2, art. 65 § 4 pkt. 2 lit. b, art. 69, art. 85 § 1, art. 262 Kodeksu celnego oraz art. 122 w zw. z art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu spółka wyjaśniła, że w przedmiotowym przypadku kompletna maszyna produkcyjna miała zostać poddana kalibracji polegającej m.in. na wstępnym rozruchu maszyny i sprawdzeniu, czy jej działanie jest zgodne z założeniami jakościowymi i technicznymi. Zużycie materiałów testowych przy kalibracji nie jest tożsame z zużyciem ich przy produkcji, gdyż testowano produkt finalny; nie łączy się to również z włączeniem materiałów testowych do przyszłej linii produkcyjnej. Zatem, zdaniem odwołującej się strony, materiały zużyte do przeprowadzenia testu czy też próbnego rozruchu nie stanowią części składowej importowanej maszyny i nie są elementem podwyższającym wartość maszyny. Dodatkowo strona podniosła, że każdorazowo proces run-off wykonywany był poza granicami RP, a towary w nim użyte ulegały zniszczeniu i nie były przywiezione do Polski. Decyzją z [...] listopada 2005 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Celnej wskazał, iż stosownie do treści art. 30 § 1 pkt 2 lit. c Kodeksu celnego, w celu określenia wartości celnej z zastosowaniem przepisu art. 23, do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przywożone towary dodaje się określoną w odpowiedniej proporcji wartość materiałów zużytych przy produkcji przywiezionych towarów, dostarczonych bezpośrednio lub pośrednio przez kupującego, bezpłatnie lub po obniżonej cenie, do użytku związanego z produkcją i sprzedażą przywożonych towarów, w zakresie, w jakim taka wartość nie została ujęta w cenie faktycznie zapłaconej lub należnej. Polemizując z zawartym w odwołaniu zarzutem, iż koszty zakupu części potrzebnych do symulacji procesu produkcji zostały doliczone do wartości niezasadnie, organ wyjaśnił, że w przedmiotowym przypadku proces run-off (kalibracja maszyny) był końcowym etapem procesu produkcji urządzenia. Bez znaczenia, zdaniem organu celnego, jest fakt, że sporne materiały nie są częściami składowymi urządzenia, ponieważ z treści przepisu art. 30 § 1 pkt 2 lit. c Kodeksu celnego nie wynika, iż materiały zużyte przy produkcji przywiezionych towarów mają stanowić ich część składową. Odnośnie zarzutu naruszenia przepisu art.65 § 4 pkt 2 lit. b Kodeksu celnego Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że zgłoszenie towaru do obrotu zostało przyjęte w dniu [...] lutego 2000 r. a zatem rozstrzygnięcie organu I instancji zostało prawidłowo wydane w oparciu o art. 65 § 4 pkt 2 lit. a ustawy kodeks celny w ówczesnym brzmieniu. W odwołaniu strona zarzuciła też naruszenie art. 121 Ordynacji podatkowej. Organ celny drugiej instancji wyjaśnił, iż materiały zebrane przez organy celne oraz przedstawione przez stronę zostały ocenione zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów określoną w art. 191 Ordynacji podatkowej. Zasada, wyrażona w tym przepisie, uprawnia organ do ustalenia prawdy obiektywnej według swej wiedzy, doświadczenia oraz przekonania o wartości dowodowej poszczególnych środków dowodowych. Organ celny nie dopatrzył się więc naruszenia przepisów proceduralnych, o których mowa w odwołaniu. Strona zaskarżyła powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie i zarzucając jej naruszenie: 1. art. 65 § 5 Kodeksu celnego poprzez wydanie decyzji z przekroczeniem ustawowego terminu 3 lat od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego; 2. art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej ze względu na niewyjaśnienie w sposób wyjaśniający stanu faktycznego, a w związku z tym naruszenie zasady prawdy obiektywnej, co skutkowało błędnym merytorycznie rozstrzygnięciem. 3. art. 23 § 1, art. 30 § 1 pkt 2 lit. c, art. 85 § 1 Kodeksu celnego poprzez błędne zastosowanie wymienionych przepisów prawa, a w konsekwencji naruszenie zasady praworządności i zaufania obywateli do organów państwa wyrażonych w art. 120 i 121 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, iż zgodnie z wykładnią językową przepisu art. 30 § 1 pkt 2 lit. c Kodeksu celnego do materiałów zużytych przy produkcji urządzenia nie należą takie materiały, z których powstały wyroby gotowe wytworzone za pomocą gotowego urządzenia. Strona zwróciła również uwagę na treść komentarza 16.1 zawartego w Wyjaśnieniach dotyczących wartości celnej, który stanowi, iż koszt podjęty na rachunek kupującego po zakupie towaru lecz przed jego importem co do zasady nie powinien być dodany do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując w całości wydaną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia lub stwierdzenie jego nieważności. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarga D. Sp z o.o. nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu przeprowadzone przez organy celne postępowanie odpowiadało wymogom z art. art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej oraz doprowadziło do pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Dało to podstawę do prawidłowego rozstrzygnięcia merytorycznego. Podstawę ustaleń stanowiły przede wszystkim poparte dokumentami wyjaśnienia strony, która m. innymi w dniu 11 lipca 2001 r. w Zastrzeżeniach i Wyjaśnieniach do Protokołu z Kontroli / k-116 akt adm./ stwierdziła, iż procedura run -off stawowi w praktyce zakończenie procesu wytwarzania maszyny. Powyższe wyjaśnienie układa się w logiczną całość z treścią Zamówienia linii dla maszyny [...] /k- 30 akt adm./, w którym sprzedający zobowiązał się do dostarczenia, a zatem wyprodukowania, towaru funkcjonującego bezbłędnie oraz z wyjaśnieniem strony, że dopiero po pozytywnym przejściu testów podpisywany był protokół, na podstawie którego maszyna mogła zostać sprowadzona do zakładu /k-84 odwr. akt adm./. Bezsporne w sprawie było, iż przedmiotowe materiały do testowania maszyny strona dostarczała bezpłatnie do jej wytwórcy - F. Zdaniem Sądu wyżej przytoczone wyjaśnienia strony pozwalają na stwierdzenie, iż próbki te wykorzystywane były w związku z produkcją zamówionego przez D. Sp z o.o. urządzenia i powinny być kwalifikowane, zgodnie z art. 30 § 1 pkt 2 lit. c kodeksu celnego, jako materiały zużyte przy produkcji przywiezionego towaru. Zasadnie podnosi Dyrektor Izby Celnej w W. w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż treść przytoczonego przepisu nie zawiera wymogu, by materiały zużyte przy produkcji miały stanowić część składową wyrobu finalnego. W konsekwencji Sąd stwierdza, iż organy celne prawidłowo, bez naruszenia art. 23 § 1, art. 30 § 1 pkt 2 lit. c, i art. 85 § 1 Kodeksu celnego, ustaliły wartość celną stacji montażowej do [...], zgłoszonej do procedury dopuszczenia do obrotu przez D. Sp. z o.o. dokumentem SAD nr [...] z dnia [...] lutego 2000 r. Uznanie materiałów potrzebnych do sprawdzenia maszyny za materiały zużyte w procesie jej produkcji bezprzedmiotowymi czyni rozważania związane z treścią powołanego przez stronę komentarza 16.1 zawartego w Wyjaśnieniach dotyczących wartości celnej. W toku postępowania administracyjnego nie doszło także do naruszenia art. 65 § 5 Kodeksu celnego poprzez wydanie decyzji z przekroczeniem ustawowego terminu 3 lat od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego. Decyzja organu celnego pierwszej instancji korygująca zgłoszenie celne z [...] lutego 2000 r. wydana została [...] lutego 2003 r. i doręczona stronie [...] lutego 2003 r., a więc z zachowaniem powyższego trzyletniego terminu. Natomiast decyzja organu odwoławczego z [...] listopada 2005 r. była instancyjną kontrolą legalności decyzji organu pierwszej instancji i utrzymując tę decyzję w mocy nie zawierała rozstrzygnięcia korygującego elementy zgłoszenia celnego ponad korektę organu I instancji. W konsekwencji jej wydanie nie podlegało czasowemu ograniczeniu przewidzianemu w art. 65 § 5 Kodeksu celnego. Rozpoznając sprawę Sąd dopatrzył się, nie podnoszonej w skardze, omyłki pisarskiej we wskazaniu przez Dyrektora Izby Celnej w W. w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji art. 30 § 1 pkt 3 kodeksu celnego zamiast pkt 2 lit. c. W kontekście utrzymania w mocy w całości decyzji organu I instancji oraz jednoznacznej treści uzasadnienia organu II instancji w ocenie Sądu omyłka ta nie miała żadnego wpływu na wynik sprawy. Wobec powyższych ustaleń Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, z mocy art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako niezasadną oddalił.