V SA/Wa 3031/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Krajewska (spr.), Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Sławomir Kozik, Protokolant specjalista - Anna Szaruch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2016 r. sprawy ze skargi P. C. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2010 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Ministra Finansów na rzecz P. C. kwotę 1870 zł (tysiąc osiemset siedemdziesiąt złotych) tytułem częściowego zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2015 r. Minister Finansów utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] grudnia 2015 r., mocą której zobowiązał Powiat [...] do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za 2010 r. w wysokości [...] zł. Decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Na podstawie postanowienia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. z dnia [...] września 2013 r. u Skarżącego przeprowadzono kontrolę w zakresie celowości i zgodności z prawem gospodarowania wybranymi środkami publicznymi w roku 2010 i 2011. Pismem z [...] listopada 2014 r. Ministerstwo Edukacji Narodowej poinformowało Ministra Finansów o uzyskaniu przez Powiat [...] nienależnej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2010 w wysokości 131.987,60 zł. Ministerstwo wyjaśniło, że kontrola Urzędu Kontroli Skarbowej w S. wykazała nieprawidłowości w danych o liczbie uczniów w Gimnazjum [...] w [...], [...] i [...] Liceum Ogólnokształcącym w [...] i [...] Ośrodku Szkolno-Wychowawczym w [...], co doprowadziło do stwierdzenia zawyżenia liczby uczniów przeliczeniowych łącznie o 30,2419 i w konsekwencji spowodowało zawyżenie części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2010 r. o wskazaną wyżej kwotę. Pismem z [...] listopada 2014 r. Minister Finansów powiadomił Skarżący Powiat o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu nienależnie otrzymanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2010. W odpowiedzi Powiat [...] wyjaśnił, iż kontrola ujawniła nie tylko zawyżenie ale także zaniżenie liczby uczniów przeliczeniowych o 10,0145 uczniów na kwotę [...] zł. Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.) w zw. z art. 104 § 1 kpa, Minister Finansów zobowiązał Powiat do zwrotu kwoty [...] zł. Pismem z dnia [...] stycznia 2015 r. Skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzją z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], Minister Finansów utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Minister wskazał, że Minister Edukacji Narodowej dokonał podziału części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2010r. na podstawie algorytmu stanowiącego załącznik do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 grudnia 2009 r. w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2010 (Dz. U. Nr 222, poz. 1756, dalej). W ramach wspomnianego podziału Powiat [...] uzyskał część oświatową subwencji ogólnej w kwocie [...] zł. Algorytm na podstawie, którego dokonano podziału części oświatowej na rok 2010 przewidywał m. in. odrębne wagi: P3 = 2,90 dla uczniów niewidomych i słabosłyszących, z niepełnosprawnością ruchowa, z zaburzeniami psychicznymi – wymagających stosowania specjalnej organizacji nauki i metod pracy, P5 = 9,50 dla dzieci i młodzieży z upośledzeniem umysłowym w stopniu głębokim realizujących obowiązek szkolny lub obowiązek nauki poprzez uczestnictwo w zajęciach rewalidacyjno-wychowawczych organizowanych w szkołach podstawowych i gimnazjach, dla uczniów z niepełno sprawnościami sprzężonymi oraz z autyzmem, P33 = 6,500 dla wychowanków specjalnych ośrodków szkolno-wychowawczych i młodzieżowych ośrodków socjoterapii, którzy korzystają z zakwaterowania w tych ośrodkach. Wskazane wagi mogły zostać zastosowane w odniesieniu do uczniów wykazanych w systemie informacji oświatowej, według stanu na dzień 30 września 2009 r. W wyniku błędnych danych, wykazanych w systemie informacji oświatowej, według stanu na dzień 30 września 2009 r.: - Gimnazjum [...] w [...] – zawyżono o 1 ucznia liczbę uczniów przeliczanych wagą P5, - [...] Ośrodek Szkolno-Wychowawczy w [...] – zawyżono o 1 wychowanka liczbę wychowanków przeliczanych wagą P33, - [...] Liceum Ogólnokształcącym w [...] – zawyżono o 4 uczniów liczbę uczniów przeliczanych wagą P3, - [...] Liceum Ogólnokształcącym w [...] – zawyżono o 1 ucznia liczbę uczniów przeliczanych wagą P3, Co spowodowało zawyżenie liczby uczniów przeliczeniowych o 30,2419 uczniów. Organ wskazał, iż kwota [...] zł., podlegająca zwrotowi do budżetu państwa, stanowi różnicę pomiędzy kwotą części oświatowej subwencji ogólnej, którą otrzymał Powiat na 2010 r., a kwotą ustaloną do zwrotu jako nienależną. Odnosząc się do podniesionego przez Stronę zniżenia danych w systemie na skutek błędu, co spowodowało ustalenie części oświatowej subwencji ogólnej przypadającej Powiatowi na 2010 r. w kwocie niższej niż należna - Minister powołując art. 37 ust. 1 i ust. 4 ustawy z 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego wskazał, iż jednostce takiej nie przysługuje zwiększenie części oświatowej subwencji ogólnej na dany rok. Przepisy te bowiem nakazują wydanie decyzji zobowiązującej do zwrotu części oświatowej subwencji ogólnej za lata ubiegłe jeśli została ona zawyżona i nie przewidują zwiększenia subwencji ogólnej jeśli na skutek przekazania do systemu informacji oświatowej, jednostka samorządu terytorialnego otrzymała zaniżoną kwotę subwencji ogólnej. Powiat [...] zaskarżył decyzję Ministra Finansów z dnia [...] maja 2015 r. skargą z dnia [...] czerwca 2015 r. skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Powiat w uzasadnieniu skargi wskazał, że zaskarżona decyzja została oparta na błędnych ustaleniach poczynionych przez organ. Osoby wykazane w systemie posiadały ważne orzeczenia o niepełnosprawności oraz orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego wydane na wcześniejszych etapach ich edukacji. Ponieważ ich stan zdrowia nie zmieniał się Powiat realizował w stosunku do nich kształcenie specjalne, dostosowując opiekę do specyficznych potrzeb każdego dziecka i umożliwiającą jego rozwój. Zaniedbania związane z brakiem przedłożenia dokumentacji na kolejne etapy kształcenia obciążają rodziców lub opiekunów dzieci a nie Powiat. Niezależnie od tego Powiat otrzymał część oświatowej subwencji ogólnej w zaniżonej kwocie. Zdaniem Skarżącego, treść art. 37 ust. 4 ustawy z 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego nie uniemożliwia uwzględnienia zaniżonej kwoty przy ustalaniu ostatecznej kwoty należnej do zwrotu. Skarżący podkreślił, iż cała otrzymana kwota subwencji została wydatkowana zgodnie z jej przeznaczeniem i żądanie zwrotu jej części nie jest zgodne ani z interesem społecznym ani ze słusznym interesem Strony. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie zajmując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało uwzględnić, jakkolwiek część zarzutów Strony Sąd uznał za nietrafne. Przedmiotem rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie była prawidłowość decyzji Ministra Finansów nakładającej na Powiat obowiązek zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za 2010 r. Dokonując oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że doszło do naruszenia prawa przez organ. Zgodnie z art. 71b ust. 1 ustawy o systemie oświaty (w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie) kształceniem specjalnym obejmuje się dzieci i młodzież, o których mowa w art. 1 pkt 5 i 5a ww. ustawy, wymagające stosowania specjalnej organizacji nauki i metod pracy. Kształcenie to może być prowadzone w formie nauki w szkołach ogólnodostępnych, szkołach lub oddziałach integracyjnych, szkołach lub oddziałach specjalnych i ośrodkach, o których mowa w art. 2 pkt 5 ustawy. Zgodnie z art. 71b ust. 3 uso opinie o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka oraz orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego albo indywidualnego obowiązkowego rocznego przygotowania przedszkolnego i indywidualnego nauczania, a także o potrzebie zajęć rewalidacyjno-wychowawczych, organizowanych zgodnie z odrębnymi przepisami, wydają zespoły orzekające działające w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych, w tym w poradniach specjalistycznych. Orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego określa zalecane formy kształcenia specjalnego, z uwzględnieniem rodzaju niepełnosprawności, w tym stopnia upośledzenia umysłowego (art. 71b ust. 3 ww. ustawy), nie stwierdza natomiast u ucznia niepełnosprawności. Orzeczenia o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności wydawane są przez Powiatowe Zespoły ds. Orzekania o Niepełnosprawności i Stopniu Niepełnosprawności na podstawie przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych. Przepisy uso uzależniają zatem objęcie ucznia, wymagającego stosowania specjalnej organizacji nauki i metod pracy, kształceniem specjalnym, od posiadania przez niego orzeczenia poradni psychologiczno-pedagogicznej o potrzebie kształcenia specjalnego. Wywody Skarżącego prowadzące do tego, iż możliwe jest wykazanie ucznia w systemie informacji oświatowej, pomimo braku posiadania przez niego aktualnego orzeczenia - nie mogły zostać przez Sąd podzielone. Stosownie do art. 4 ust.1 ustawy z dnia 19 lutego 2004 r. o systemie informacji oświatowej (Dz.U. Nr 49, poz.463 ze zm.) szkoły i placówki oświatowe prowadziły bazy danych oświatowych obejmujące zbiory danych określone w ustawie, między innymi zbiór danych o uczniach, słuchaczach, wychowankach i absolwentach. Zbiór ten, stosownie do art. 3 ust.3 pkt 1 lit. h) ustawy o systemie informacji powinien obejmować między innymi zbiory danych o liczbie uczniów, słuchaczy, wychowanków oraz absolwentów z poprzedniego roku szkolnego, w tym niebędących obywatelami polskimi, według specjalnych potrzeb edukacyjnych wynikających z opinii lub orzeczeń, o których mowa w art. 71b ust. 3-3b uso, albo posiadania zezwolenia na indywidualny program lub tok nauki. Dane, o których mowa w art. 3 ust. 3 pkt 1, są aktualizowane i przekazywane według stanu na dzień 30 marca i 30 września każdego roku (art. 8 ust. 1 ustawy o SIO). Liczba uczniów (wychowanków) szkół i placówek uwzględniona przy naliczaniu części oświatowej subwencji ogólnej dla Powiatu [...] została ustalona na podstawie danych uzyskanych z systemu informacji oświatowej. Zgodnie z § 6 pkt 1 lit. k rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 16 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowego zakresu danych w bazach danych oświatowych, zakresu danych identyfikujących podmioty prowadzące bazy danych oświatowych, terminów przekazywania danych między bazami danych oświatowych oraz wzorów wydruków zbiorczych (Dz. U. Nr 277, poz. 2746, ze zm.), w ramach systemu informacji oświatowej zbierane były również dane o liczbie uczniów i wychowanków według specjalnych potrzeb edukacyjnych, wynikających z opinii lub orzeczeń, o których mowa wart. 71b ust. 3-3b uso. W przedmiotowej sprawie nie jest sporne, zostało też przyznane przez pełnomocników Stron w toku rozprawy, że dane wynikające z systemu informacji oświatowej (za prawidłowość ich przedstawiania odpowiada dyrektor placówki oświatowej), nie odpowiadały rzeczywistości. W toku kontroli ujawnione zostało, iż doszło do zawyżenia (o 30, 2419 uczniów przeliczeniowych) lub do zaniżenia (o 10,0145 uczniów przeliczeniowych) liczby dzieci, które należało uwzględnić w ramach poszczególnych wag w oparciu, o które obliczana była pomoc znajdująca odzwierciedlenie w postaci części oświatowej subwencji ogólnej. Zaznaczyć przy tym należy, że zgodnie z treścią załącznika do rozporządzenia MEN z 22 listopada 2009 r. część oświatowa (SO) składa się z kwoty bazowej (SOA), kwoty uzupełniającej (SOB) i kwoty na zadania pozaszkolne (SOC). Zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy z 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego w przypadku, gdy ustalona dla jednostki samorządu terytorialnego część oświatowa subwencji ogólnej jest wyższa od należnej, minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze decyzji: 1) zmniejsza o odpowiednią kwotę część oświatową subwencji ogólnej w zakresie subwencji na rok budżetowy oraz potrąca z kolejnej raty nienależnie otrzymaną kwotę, wynikającą ze zmniejszenia tej części subwencji, a jeżeli nienależnie otrzymana kwota jest wyższa od jednej raty - wstrzymuje przekazywanie rat, bądź gdy nienależnie otrzymana kwota jest wyższa od kwoty pozostałej do przekazania do końca roku budżetowego - wstrzymuje przekazywanie rat i zobowiązuje do zwrotu pozostałej części nienależnej kwoty części subwencji; 2) zobowiązuje do zwrotu nienależnej kwoty tej części subwencji, chyba że jednostka ta dokonała wcześniej zwrotu nienależnie otrzymanych kwot - w zakresie subwencji za lata poprzedzające rok budżetowy. Biorąc pod uwagę zapisy powyższego artykułu i nie negując obowiązku Ministra Finansów do wydania decyzji o zwrocie nienależnie pobranych kwot należy wskazać jednak, że istotnie kwota taka musi być nienależna czyli taka, którą wypłacono mimo, że nie miało to oparcia w istniejącym, prawidłowo ustalonym stanie faktycznym. Podkreślenia wymaga, że wielkość części oświatowej subwencji ogólnej wyliczanej w oparciu o dane zawarte w SIO według stanu na dzień 30 września w tym wypadku 30 września 2009 r., dokonywana jest przez Ministra Edukacji Narodowej według określonego algorytmu z uwzględnieniem różnych danych, w tym liczby uczniów przeliczeniowych określonej na podstawie liczby uczniów posiadających orzeczenia o kwalifikowaniu się do nauczania specjalnego i wagi odnoszącej się głównie do rodzaju (choroby) upośledzenia umysłowego czy też fizycznego ucznia i ich stopnia. Tak więc wyliczenie dokonywane przez Ministra Edukacji Narodowej według określonego algorytmu, części oświatowej subwencji ogólnej, należnej jednostce samorządu terytorialnego dotyczy liczby uczniów przeliczeniowych, traktowanych jako określona wielkość i jest przeznaczana dla j.s.t. do dalszego rozdysponowania zgodnie ze zgłaszanymi potrzebami szkół w zakresie kształcenia specjalnego. Zatem część oświatowa subwencji ogólnej wyliczonej przez MEN, nie stanowi kwoty przeznaczonej imiennie dla konkretnych uczniów. Oczywiste jest przy tym, że zapisy w SIO dokonywane na podstawie danych statystycznych szkół powinny mieć oparcie w posiadanej przez szkoły dokumentacji i na tym etapie zapisy te dotyczą konkretnych uczniów, którzy dysponują zgodnymi z prawem orzeczeniami. Tym niemniej mając na uwadze okoliczności ustalone w niniejszej sprawie, że istnieli uczniowie nieujęci w systemie choć do tego uprawnieni –należy uznać, że w istocie część oświatowa uznana w całości w zaskarżonej decyzji za nienależna – dla tych uczniów byłaby jednak należna. Zamiast tych uczniów zostali tymczasem częściowo wykazani uczniowie, nie dysponujący aktualnymi orzeczeniami, w odniesieniu do których subwencja nie powinna zostać naliczona. Niemniej placówki, do których oni uczęszczali świadczyły usługi oświatowe wspomnianym, potrzebującym, uprawnionym choć nie wykazanym uczniom tak jak i pozostałym. W takich okolicznościach kiedy doszło do nieprawidłowości w określeniu uczniów, wykazanych do SIO, to jakkolwiek nie ma sporu, że dane zawarte w SIO, służą m.in. za podstawę prawidłowych wyliczeń części oświatowej subwencji ogólnej dokonywanej przez MEN, to jednak z przyczyn wskazanych wyżej, tj. z powodu tego, że część oświatowa wspomnianej subwencji, nie posiadała charakteru subwencji przypisywanej do konkretnie oznaczonych osób, mając w pewnym sensie "anonimowy" charakter, nie można uważać, że w sytuacji istnienia uprawnionych do niej uczniów, była ona Skarżącemu Powiatowi, w odpowiadającym liczbie zaniżenia zakresie, nienależna. Celem udzielania części oświatowej subwencji ogólnej, jest pomoc udzielana jst w zakresie realizacji zadań związanych z zapewnieniem prawidłowego wywiązywania się przez szkoły z obowiązku oświatowego w postaci kształcenia dzieci. Zauważyć należy, że już z Preambuły do ustawy o systemie oświaty z 7 września 1991 r. (Dz. U. 2004 poz. 2572 t.j. z późn. zm.) wynika, że "Oświata w Rzeczypospolitej Polskiej stanowi wspólne dobro całego społeczeństwa; kieruje się zasadami zawartymi w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a także wskazaniami zawartymi w Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka, Międzynarodowym Pakcie Praw Obywatelskich i Politycznych oraz Konwencji o Prawach Dziecka. Nauczanie i wychowanie - respektując chrześcijański system wartości - za podstawę przyjmuje uniwersalne zasady etyki. Kształcenie i wychowanie służy rozwijaniu u młodzieży poczucia odpowiedzialności, miłości ojczyzny oraz poszanowania dla polskiego dziedzictwa kulturowego, przy jednoczesnym otwarciu się na wartości kultur Europy i świata. Szkoła winna zapewnić każdemu uczniowi warunki niezbędne do jego rozwoju, przygotować go do wypełniania obowiązków rodzinnych i obywatelskich w oparciu o zasady solidarności, demokracji, tolerancji, sprawiedliwości i wolności." Zgodnie zaś z treścią art. 1 ust. 1. ustawy system oświaty zapewnia w szczególności: 1) realizację prawa każdego obywatela Rzeczypospolitej Polskiej do kształcenia się oraz prawa dzieci i młodzieży do wychowania i opieki, odpowiednich do wieku i osiągniętego rozwoju; 5) możliwość pobierania nauki we wszystkich typach szkół przez dzieci i młodzież niepełnosprawną oraz niedostosowaną społecznie, zgodnie z indywidualnymi potrzebami rozwojowymi i edukacyjnymi oraz predyspozycjami, 5a) opiekę nad uczniami niepełnosprawnymi przez umożliwianie realizowania zindywidualizowanego procesu kształcenia, form i programów nauczania oraz zajęć rewalidacyjnych. Należy przy tym podkreślić, że zapisy ustawy o systemie oświaty rozwijają zasadę wynikającą z treści art. 70 ust. 1 Konstytucji RP i art. 28 ust. 1 Konwencji o prawach dziecka. Zgodnie z art. 70 ust. 1 Konstytucji każdy ma prawo do nauki, a nauka do 18 roku życia jest obowiązkowa, zaś w art. 28 ust. 1 Konwencji o prawach dziecka przewidziano, że Państwa-Strony uznają prawo dziecka do nauki i w celu stopniowego realizowania tego prawa na zasadzie równych szans wskazano na sposób realizacji tego celu. Jest przy tym oczywiste, że standard nauczania zależy m.in. od ilości środków finansowych przeznaczonych na ten cel. Z tego względu realizacja ciążącego na powiecie obowiązku zaspokojenia potrzeb edukacyjnych społeczności polega na dbałości o pozyskiwanie środków finansowych na ten cel we właściwym wymiarze i taka też dbałość powinna dotyczyć organu oceniającemu zasadność jej przyznania w określonej kwocie. W tym stanie rzeczy skoro organ dysponował materiałem dowodowym pozwalającym mu na właściwą ocenę okoliczności związanych z przyznaną częścią oświatową subwencji ogólnej jego zadaniem było ustalenie czy i w jakim zakresie Powiat uzyskał wspomnianą subwencję przy uwzględnieniu rzeczywistego zawyżenia i zaniżenia liczby przeliczeniowej uczniów. Zasadą określoną w art. 37 ust. 4 ustawy o dochodach jst jest, w żadnej mierze nie kwestionowaną w niniejszej sprawie, że jeżeli do bazy danych systemu informacji oświatowej zostały przez jednostkę samorządu terytorialnego przekazane nieprawdziwe dane i w konsekwencji otrzymała ona część oświatową subwencji ogólnej w kwocie niższej niż należna – jednostka ta nie może domagać się wyrównania subwencji w późniejszym czasie. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie nie ma zastosowania art. 37 ust. 4 ustawy o dochodach jst. a rozważania winny dotyczyć art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy o dochodach jst. Skarżący został bowiem zobowiązany, w zaskarżonej decyzji, do zwrotu nienależnie uzyskanej części oświatowej subwencji ogólnej za 2010 r. w oparciu o art. 37 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy. Stanowi on: Art. 37. 1. W przypadku gdy ustalona dla jednostki samorządu terytorialnego część oświatowa subwencji ogólnej jest wyższa od należnej, minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze decyzji: 2) zobowiązuje do zwrotu nienależnej kwoty tej części subwencji, chyba że jednostka ta dokonała wcześniej zwrotu nienależnie otrzymanych kwot - w zakresie subwencji za lata poprzedzające rok budżetowy. Zdaniem Sądu w orzekającym składzie, w przedmiotowej sprawie doszło zatem do naruszenia treści art. 80 kpa, ponieważ organ dysponując pełnią danych pozwalającą na wydanie prawidłowej decyzji ustalił kwotę zawyżenia części oświatowej subwencji ogólnej w wysokości wykazanej w decyzji, bez uwzględnienia należnej kwoty odnoszącej się do liczby uczniów przeliczeniowych rzeczywiście spełniających warunki do wykazania ich w systemie informacji oświatowej. W konsekwencji doszło do naruszenia art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy o dochodach jst. Zakaz dochodzenia przez jednostkę samorządu terytorialnego wyrównania części oświatowej subwencji ogólnej otrzymanej w kwocie niższej niż należna w następstwie przekazania do systemu nieprawdziwych danych nie pozostaje – zdaniem Sądu - w sprzeczności z obowiązkiem organu, na gruncie art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy o dochodach jst, ustalenia rzeczywiście nienależnej jednostce samorządu terytorialnego części oświatowej subwencji ogólnej i zobowiązania jej w drodze decyzji do zwrotu nienależnej kwoty tej części subwencji. Wyrażone wyżej stanowisko Sądu organ będzie zobowiązany uwzględnić, z mocy art. 153 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w toku ponownego rozpoznawania sprawy. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania między Stronami Sąd rozstrzygnął w oparciu o art. 200 i 206 ppsa. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie wystąpił "uzasadniony przypadek" z art. 206 ppsa, uprawniający Sąd do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w części. Spór między Stronami sprowadził się bowiem do uznania za nienależną części oświatowej subwencji ogólnej, która przysługiwałaby na nieuwzględnioną w systemie informacji oświatowej liczbę 10,0145 uczniów przeliczeniowych. Kwota ta w przybliżeniu stanowi 1/3 kwoty związanej z uznanym przez Skarżącą zawyżeniem liczby uczniów przeliczeniowych i w tym stosunku Sąd rozliczył koszty postępowania sądowego. | | | | | | | | | | | | | |