V SA/Wa 304/17

Starszy referendarz sądowy Konrad Łukaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi G. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) grudnia 2016 r. Nr (...) w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu grzywny postanawia: przyznać prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. G. B. wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazała, iż samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, posiada mieszkanie o pow. 69,96 m2, natomiast nie posiada innych nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. W rubryce 10 wniosku wskazała, iż otrzymuje emeryturę w wysokości 1.280,58 zł. Dodatkowo podniosła, iż zasądzone na jej rzecz alimenty są dochodzone w drodze egzekucji, jak dotychczas bezskutecznie. W uzasadnieniu opisała swoją sytuację życiową, przedstawiła również miesięczne zobowiązania stałe i wydatki w łącznej wysokości 1.010,49 zł. Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje: Prawo pomocy stanowi wyjątek od zasady ponoszenia przez stronę kosztów związanych z jej udziałem w postępowaniu sądowym i może zostać przyznane osobie fizycznej w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 718 ze zm.)). Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Oceniając złożone oświadczenia, uznać należało, iż wnioskodawczyni nie posiada wystarczających środków na poniesienie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu sądowym bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania. W szczególności stwierdzić należało, iż skarżąca utrzymuje się z emerytury, której wysokość nie pozwala na wydatki inne aniżeli niezbędne dla utrzymania. Wzięto także pod uwagę, iż, nie posiada oszczędności pieniężnych ani rzeczy ruchomych, które mogłaby spieniężyć, nie dysponuje również zasobami pieniężnymi w wystarczającej wysokości, by można je przeznaczyć na koszty sądowe. W tej sytuacji uznać należało, że wnioskodawczyni spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.