V SA/Wa 3058/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura (spr.), Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska-Jóźków, Protokolant spec. - Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2016 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. w C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu podatku akcyzowego; oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego I w W. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] odmawiającą zwrotu podatku akcyzowego z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodów osobowych w wysokości 6.500 zł. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym: Wnioskiem z dnia 3 grudnia 2014 r. S. Sp. z o.o. zwróciła się do Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. o zwrot podatku akcyzowego w wysokości 6.500zł z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej 5 samochodów osobowych. W toku przeprowadzonego postępowania podatkowego Naczelnik Urzędu Celnego ustalił dane dotyczące rejestracji spornych samochodów zawarte w CEPiK, jak również, że podmiot zobowiązany tj. R. Sp. z o.o. w odniesieniu do przedmiotowych pojazdów złożył deklaracje AKC-U i zapłacił podatek akcyzowy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów wyszczególnionych we wniosku. Nadto Naczelnik ustalił, że w dniu 24 listopada 2014 r. firma N. B.V. nabyła prawo rozporządzania przedmiotowymi samochodami jak właściciel i w dniu 25 listopada 2014 r. zarejestrowała je w Starostwie Powiatowym w C., przy czym rejestracja ma charakter czasowy. Decyzją z [...] marca 2015r. Naczelnik UC odmówił zwrotu podatku akcyzowego w wysokości 6.500 zł z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej. W uzasadnieniu odmownej decyzji organ wskazał, iż w odniesieniu do samochodów osobowych objętych wnioskiem w momencie dostawy wewnątrzwspólnotowej, skarżąca nie dysponowała nimi jak właściciel, co uniemożliwiało zwrot akcyzy. Rozpoznając sprawę na skutek złożonego odwołania Dyrektor IC decyzją z [...] maja 2015r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika UC. W uzasadnieniu decyzji, w odniesieniu do przesłanek warunkujących zwrot akcyzy określonych w treści art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2014 r., poz. 752, dalej: u.p.a.). Dyrektor IC wskazał, że skarżąca nie spełniła wszystkich koniecznych przesłanek zwrotu akcyzy. W ocenie organu odwoławczego spółka w odniesieniu do wszystkich pojazdów z pozycji 1-5 załącznika do decyzji nie zachowała jednorocznego terminu na złożenie wniosku, gdyż brak jest potwierdzenia ich odbioru przez nabywców. Nadto zdaniem Dyrektora IC spółka nie wypełniła przesłanki odnośnie wykazania zapłaty akcyzy na terytorium kraju od przedmiotowych samochodów ponieważ złożyła oświadczenia R. Sp. z o.o. o posiadaniu dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy lecz nie złożyła ich w oryginale. Oświadczenia te zostały potwierdzone za zgodność przez występującego w sprawie pełnomocnika – radcę prawnego, lecz dokumenty te nie zostały przyjęte w sprawie ze względu na obawę ich wielokrotnego użycia w sprawie. Co więcej niemożliwym byłoby zastosowanie w sprawie § 3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z 24 lutego 2009 r. w sprawie zwrotu akcyzy od samochodu osobowego w myśl, którego " właściwy naczelnik urzędu celnego uwzględniając wniosek o zwrot akcyzy, obowiązany jest ostemplować pieczęcią urzędu celnego i przedziurkować każdy dokument dołączony do wniosku o zwrot akcyzy w celu ponownego ich użycia". Organ II instancji wskazał również, że w odniesieniu do przedmiotowych pojazdów z strona nie spełniła przesłanki w zakresie dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej (we własnym imieniu lub na jej zlecenie), gdyż brakuje dowodów, które jednoznacznie wskazują moment zakończenia procedury przemieszczenia pojazdów. Dyrektor IC wskazał, że wprawdzie z załączonego listu przewozowego CMR, w jego polu nr 1 i nr 22 widnieją dane spółki to jednak brak jest w jego treści potwierdzenia odbioru samochodów przez nabywcę (tj. daty i stempla realizacji dostawy w polu nr 24 CMR ).Temu, że to spółka dokonała dostawy lub, że dokonana ona została w jej imieniu przeczą też inne dowody w sprawie, tj. zapisy na fakturach sprzedaży, to, że zostały one wydane nabywcy wewnątrzwspólnotowemu, który dokonał ich rejestracji w dniu 25 listopada 2014 r. Dyrektor uznał również, że jakkolwiek nabywca wewnątrzwspólnotowy dokonał rejestracji pojazdów, która ma charakter czasowy i jakkolwiek pojazdy otrzymały pozwolenie czasowe i 6-znakowy numer rejestracyjny, celem ich wywozu za granicę brak jest podstaw do uznania, że była to rejestracja , stanowiąca o braku wcześniejszej rejestracji na terytorium kraju. Skarżąca złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej wnosząc o jej uchylenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1. naruszenie art. 122 w zw. z art. 187 w zw. z art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja Podatkowa (Dz.U. z 2015r., poz. 613, dalej: O.p.) poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji naruszenie art. 107 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym z dnia 29 kwietnia 20011 r. (Dz. U. 108, poz. 626) poprzez błędne przyjecie, że sporne pojazdy w momencie dostawy były zarejestrowane na terenie kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, 2. art. 107 ust. 3 u.p.a. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że strona nie dysponowała prawem rozporządzania pojazdami jak właściciel; 3. art. 121, art. 122, art. 187 oraz art. 191 ustawy poprzez niepodjęcie wszelkich działań mających na celu dokładne wyjaśnienie rzeczywistego stanu sprawy, a prowadzenie postępowania dowodowego w sposób mający na celu jedynie wykazanie braku spełnienia przesłanek uprawniających do zwrotu akcyzy oraz poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny przedstawionych przez stronę dowodów, a w konsekwencji naruszenie art. 107 ust. 3 u.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że spółka nie udowodniła dokonania dostawy pojazdów w swoim imieniu; 4. art. 121, art. 122, art. 187 oraz art. 191 O.p. poprzez niepodjęcie wszelkich działań mających na celu dokładne wyjaśnienie rzeczywistego stanu sprawy, a prowadzenie postępowania dowodowego w sposób mający na celu jedynie wykazanie braku spełnienia przesłanek uprawniających do zwrotu akcyzy oraz poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny przedstawionych przez stronę dowodów, a w konsekwencji naruszenie art. 107 ust. 4 u.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że spółka nie wykazała zapłaty akcyzy od samochodów osobowych na terytorium kraju. W uzasadnieniu skargi skarżąca wyjaśniła, że przed dokonaniem dostawy dokonała sprzedaży przedmiotowych pojazdów kontrahentowi zagranicznemu, jednakże z literalnego brzmienia art. 107 ust. 1 u.p.a. nie wynika żadna zależność ubiegania się o zwrot podatku akcyzowego od bycia właścicielem przedmiotu dostawy. Powołała się na wyrok NSA z 21 września 2012r., sygn. akt I GSK 40/12, w którym sąd wskazał, że "Zakres podmiotowy pierwszego spośród tych pojęć jest zdecydowanie szerszy i obejmuje również podmiot, który nie będąc prawnym właścicielem samochodu osobowego jest również jego posiadaczem, który na podstawie konkretnej czynności z jego udziałem uzyskał możliwość faktycznego dysponowania pojazdem w sposób i w zakresie przysługującym właścicielowi, nawet jeżeli równocześnie skutkiem tej czynności nie jest przeniesienie prawa własności". Ostatecznie stanęła na stanowisku, że bez znaczenia pozostaje fakt, że w dacie rozpoczęcia dostawy przedmiotowych pojazdów były one własnością nabywcy w rozumieniu prawa cywilnego. W jej ocenie organ błędnie uznał, że spółka nie przedstawiła odpowiednich dokumentów potwierdzających, iż dostawa pojazdów nastąpiła w jej imieniu. Zauważyła, że na załączonych do wniosku dokumentach CMR w polu nr 1 i 22 jako nadawca przesyłki figuruje spółka. Podkreśliła, że to ona zleciła transport (jest nadawcą na dokumencie CMR) i zlecenie realizowane było w jej imieniu. W następnej kolejności spółka zarzuciła naruszenie art. 107 ust. 4 u.p.a. poprzez błędne przyjęcie nie spełnienia przesłanki wskazania zapłaty akcyzy od samochodów osobowych na terytorium kraju. Zdaniem spółki fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi podatkowemu z urzędu nie wymagają dowodu. W ocenie spółki organom znane były z urzędu dane zawarte w elektronicznym systemie ZEFIR dotyczące zapłaconej akcyzy. Dodatkowo podniosła, że wbrew twierdzeniom organu wypełniła przesłankę rocznego terminu na złożenie wniosku o zwrot akcyzy. Wedle danych zawartych w listach przewozowych datą dokonania dostawy była data 29 listopada 2014r., a wniosek złożono dnia 3 grudnia 2014 r.- zatem dochowała rocznego terminu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IC wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację i odnosząc się do jej zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Przedmiotem sporu w sprawie jest kwestia prawidłowości rozstrzygnięcia odmawiającego zwrot akcyzy. Zgodnie z art. 107 ust. 1 u.p.a. podmiotowi, który nabył prawo rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, i który dokonuje dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym samochodu osobowego, od którego akcyza została zapłacona na terytorium kraju, lub jeżeli w jego imieniu ta dostawa albo eksport są realizowane, przysługuje zwrot akcyzy na wniosek, złożony właściwemu naczelnikowi urzędu celnego w terminie roku od dnia dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu tego samochodu osobowego. Ustawodawca ponadto postanowił, że podmiot, o którym mowa w cyt. art. 107 ust. 1 u.p.a., jest obowiązany posiadać dokumenty potwierdzające dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu, którymi są w szczególności: dokumenty przewozowe, celne, faktura i specyfikacja dostawy oraz inne dokumenty handlowe związane z dostawą wewnątrzwspólnotową albo eksportem (art. 107 ust. 3 u.p.a.). Do wniosku o zwrot załącza się dowód zapłaty akcyzy na terytorium kraju lub fakturę z wykazaną kwotą akcyzy oraz dokumenty potwierdzające dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu, o których mowa w art. 107 ust. 3 u.p.a. (art. 107 ust. 4 u.p.a.) Przesłankami zwrotu podatku akcyzowego, zgodnie z treścią powołanych przepisów, są: 1) nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, 2) dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu we własnym imieniu lub zlecenie we własnym imieniu realizacji tych czynności, 3) brak zarejestrowania samochodu osobowego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, 4) zapłata akcyzy od samochodu osobowego na terytorium kraju, 5) złożenie wniosku właściwemu Naczelnikowi Urzędu Celnego, 6) zachowanie terminu jednego roku do złożenia wniosku, liczonego od dnia dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu samochodu osobowego. Dla pozytywnego rozpoznania wniosku o zwrot podatku akcyzowego konieczne jest, aby wszystkie przesłanki zostały spełnione łącznie. W przedmiotowej sprawie skarżąca spółka domagała się zwrotu podatku akcyzowego z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej 5 samochodów osobowych. W pierwszej kolejności sąd podziela stanowisko spółki odnośnie złożenia wniosku o zwrot w wymaganym terminie w odniesieniu do przedmiotowych pojazdów , mimo, że , że brak jest daty dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej pojazdów na dokumencie przewozowym. Trzeba bowiem wskazać, że termin rozpoczęcia dostawy jest niewątpliwy tj. 25 listopada 2014r., skarżąca natomiast złożyła wniosek w dniu 3 grudnia 2014r. (data nadania – oświadczenie organu odwoławczego i skarżącej), a więc należy przyjąć, że zachowała termin na złożenie tego wniosku. W sprawie natomiast brak jest potwierdzenia faktu odbioru dostawy wewnątrzwspólnotowej i jego daty przez nabywcę pojazdów. W okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy zasadny jest również zarzut spółki wskazujący, że w sprawie istnieją dowody świadczące o zapłacie akcyzy za pojazdy wskazane w załączniku do decyzji. W ocenie sądu przeciwne stanowisko organu odwoławczego nie jest słuszne. Organ odwoławczy zupełnie bowiem pomija dokonane przez Naczelnika UC. ustalenie (karty 29-33 akt administracyjnych) wskazujące, że w ramach czynności sprawdzających stwierdzono, że podmioty zobowiązane złożyły deklarację AKC-U oraz zapłaciły podatek akcyzowy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego spornych samochodów osobowych, nadto złożone zostały stosowne oświadczenia podmiotu zobowiązanego akcyzy potwierdzone za zgodność, które odnosiły się do tej kwestii. Odnosząc się do tej ostatniej kwestii podkreślenia wymaga, że strona przedstawiła kopie oświadczeń wyspecjalizowanego salonu sprzedaży o posiadaniu oryginału dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy (art. 109 ust. 3a u.p.a.). Kopia ta została potwierdzona za zgodność z oryginałem w sposób wymagany przez prawo (art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych – Dz.U. z 2015r., poz. 507). Zatem jeśli organ uznał za konieczne wykazanie tej okoliczności przez stronę poprzez złożenie oryginałów oświadczeń powinien był zobowiązać stronę do ich okazania lub złożenia. W ocenie Sądu okoliczności sprawy wskazują więc, że organ był w posiadaniu dowodu świadczącego o zapłacie akcyzy w określonej i ustalonej przez siebie kwocie. Należy stwierdzić w związku z tym, że powoływanie się przez Dyrektora Izby na konieczność ostemplowania i przedziurkowania dokumentów wynikająca z przepisów prawa nie mogła stanowić podstawy odmowy, gdyż ostemplowanie i przedziurkowanie tych dokumentów nie stanowi warunku koniecznego do zwrotu wnioskowanej akcyzy. Na marginesie stwierdzić należy, że w ocenie sądu dokument z systemu e-Zefir jest również dokumentem dokumentującym zapłatę akcyzy. Dokument ten jest bowiem zgodny ze wzorem określonym w załączniku nr 1 do Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 listopada 2014 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wzoru dokumentów potwierdzających zapłatę akcyzy na terytorium kraju od samochodu osobowego nabytego wewnątrzwspólnotowo lub brak obowiązku zapłaty (Dz.U. z 2014r. poz. 1676). Organ natomiast miał uprawnienie, z czego skorzystał do potwierdzenia zapłaty podatku akcyzowego od pojazdów nabytych wewnątrzwspólnotowo. Przechodząc do kolejnego powodu odmowy zwrotu akcyzy dotyczącego rejestracji pojazdów przed dokonaniem dostawy wewnątrzwspólnotowej, to również należy wskazać, że brak było podstaw ażeby z tej przyczyny odmówić zwrotu akcyzy. Organ II instancji niezasadnie bowiem wskazał, że pojazdy te zostały zarejestrowane na terytoriom kraju, wskazując jednak jednocześnie na to, że w jego ocenie rejestracja ta została dokonana celem wywozu samochodów w ramach dostawy wewnątrzwspólnotowej. Zdaniem Sądu z akt administracyjnych wynika, że kontrahent zagraniczny spółki dokonał czasowej rejestracji pojazdu na wniosek. Art. 74 ust 2 ustawy prawo o ruchu drogowym wskazuje na dwa rodzaje rejestracji czasowej: z urzędu oraz na wniosek. Zgodnie z ust. 2 akt 1 tego artykułu, rejestracji z urzędu dokonuje się w przypadku złożenia wniosku o rejestrację. Rejestracja na wniosek dopuszczalna jest w przypadku wywozu pojazdu za granicę, przejazdu pojazdu z miejsca jego zakupu lub odbioru na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz w sytuacji przejazdu pojazdu związanego z koniecznością dokonania jego badania technicznego lub naprawy. Z danych CEPiK wynika, że wydano tablice rejestracyjne tymczasowe. Wszystkie sporne pojazdy posiadały nr rejestracyjny rozpoczynający się od jednej litery, oraz pięciu cyfr (np. G41435). Taka tablica rejestracyjna, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. U. z 2007 r. Nr 186, poz. 1322, ze zm., dalej: rozporządzenie), jest tymczasową tablicą rejestracyjną stosowaną do oznaczania pojazdów czasowo zarejestrowanych (§ 16 pkt 4), a nie tablicą zwyczajną (§ 16 pkt 1). Potwierdzeniem tego, jest zapis § 18 rozporządzenia, który wskazuje, że na tablicy zwyczajnej jest wytłoczony numer rejestracyjny barwy czarnej na białym tle, składający się z wyróżnika województwa, wyróżnika powiatu i wyróżnika pojazdu (§ 18 ust. 3 rozporządzenia). Natomiast na tablicy tymczasowej jest wytłoczony numer rejestracyjny barwy czerwonej na białym tle, składający się z wyróżnika województwa oraz wyróżnika pojazdu (§ 18 ust. 6 rozporządzenia). W sprawie wydane tablice rejestracyjne wprost odpowiadały treści § 21 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia, który stanowi, że na tymczasowych tablicach - litera i cyfra stanowią wyróżnik województwa, zaś cztery cyfry w przedziale od 0001 do 9999 stanowią wyróżnik pojazdu, który po wyczerpaniu wskazanej pojemności tworzy się w układzie trzy cyfry w przedziale od 001 do 999 i litera. Zatem w sprawie powołany numer rejestracyjny (np G41435.) oznacza, że wydano tablicę tymczasową, gdyż posiada ona tylko wyróżnik województwa G4 (cyfrowy wyróżnik województwa mieści się w przedziale 0-9), tj. G – .... Czyli powodem rejestracji czasowej pojazdów mogło być pozwolenie czasowe, w celu wywozu za granicę (art. 74 ust. 2 pkt 2 lit. a) p.r.d., lub też pozostałe powody czasowej rejestracji, o których mowa w art. 74 ust. 2 pkyt 2 lit b i c p.r.d. Okoliczność tę tzn. fakt, ze rejestracja miała charakter czasowy i wydane zostały tablice tymczasowe organy przyznają, lecz jednocześnie organ II instancji bez jakiegokolwiek bliższego wyjaśnienia i sprawdzenia tej okoliczności uznaje, że rejestracja ta (czasowa), nie stanowi o braku wcześniejszej rejestracji w momencie dokonania dostawy – a więc więc przyjmuje, że czasowej rejestracji dokonano w celu rejestracji pojazdu. Tymczasem w sytuacji gdyby okazało się, że czasowej rejestracji pojazdów dokonano w celu wywozu za granicę, to taki rodzaj rejestracji nie wyklucza możliwości zwrotu akcyzy. Celem takiej rejestracji, nie jest bowiem trwałe dopuszczenie do ruchu na terytorium kraju i taka rejestracja nie byłaby częścią procesu rejestracji pojazdów. Sąd w składzie orzekającym uznaje, że niezarejestrowanie należy odczytywać, jako brak złożenia wniosku o rejestrację pojazdu. W przedmiotowej sprawie skarżąca takiego wniosku nie złożyła, na co wskazują powołane przepisy i dane z ewidencji CEPiK. W konsekwencji nie stanowi naruszenia warunku z art. 107 ust. 1 u.p.a. rejestracja czasowa dokonana w trybie art. 74 ust. 2 pkt 2 p.r.d., tj. na wniosek właściciela pojazdu w celu umożliwienia wywozu pojazdu za granicę. Powyższe, o czym sąd już wspomniał, winno być ustalone przez organ. Brak takich ustaleń i nieprawidłowe przyjęcie, że dokonana rejestracja stoi na przeszkodzie zwrotowi akcyzy powoduje, że Dyrektor IC w tym zakresie naruszył art. 187 § 1 i art. 191 O.p. Naruszenie powyższych przepisów w tym zakresie, nie miało jednak wpływu na treść rozstrzygnięcia, gdyż zasadnie w ocenie sądu organy orzekające w sprawie wskazały, że spółka nie wykazała daty dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej oraz nie udowodniła, że ta dostawa była przez nią realizowana, czy też była dokonana na jej zlecenie. Słusznie bowiem organy stwierdziły, że ze wszystkich załączonych przez spółkę dokumentów, w tym listu przewozowego CMR nie wynika data zakończenia procedury dostawy wewnątrzwspólnotowej. W treści przedstawionego listu przewozowego CMR, brak jest w polu 24 potwierdzenia faktu odbioru samochodów i okoliczność ta nie została skutecznie wykazana przez żaden inny dokument. Pozostałe bowiem dokumenty co najwyżej potwierdzają jedynie sprzedaż i zapłatę za pojazdy, ale nie potwierdzają daty dostawy. Skarżąca natomiast mimo ciążącego na niej dowodu nie załączyła innych dokumentów, które mogłyby potwierdzać dostawę wewnątrzwspólnotową, którą w myśl art. 2 ust. 1 pkt 8 u.p.a. jest przemieszczanie wyrobów akcyzowych lub samochodów osobowych z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego. W związku z powyższym w sprawie w odniesieniu do spornych pojazdów istnieje tylko data rozpoczęcia procedury przemieszczania. Natomiast brak jest dowodów potwierdzających zakończenie tej procedury, co dyskwalifikuje możliwość zwrotu akcyzy. Słusznie również organy zwróciły uwagę, że w sprawie strona nie udowodniła, że dokonała dostawę wewnątrzwspólnotową we własnym imieniu lub zleciła – we własnym imieniu - realizację tej czynności. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 21 u.p.a., sprzedaż to czynność faktyczna lub prawna, w której wyniku dochodzi do przeniesienia posiadania lub własności przedmiotu sprzedaży na inny podmiot. Jednakże w przypadku samochodów osobowych ma zastosowanie szczególna definicja legalna sprzedaży zawarta w art. 100 ust. 5 pkt 1 (do pkt 9) u.p.a., gdzie za sprzedaż samochodu osobowego uznaje się czynności tam wymienione, m.in. sprzedaż w rozumieniu przepisów ustawy z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny. Według art. 535 § 1 kc przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę. Zgodnie z art. 101 ust. 4 u.p.a., jeżeli sprzedaż samochodu osobowego powinna być potwierdzona fakturą, obowiązek podatkowy powstaje z dniem wystawienia faktury, nie później jednak niż w 7 dniu, licząc od dnia wydania, a w przypadkach, o których mowa w art. 100 ust. 5 pkt 2-9, z dniem wykonania tych czynności. Sprzedawca jest obowiązany do wykazania na wystawionej fakturze kwoty akcyzy od dokonanej sprzedaży. Według art. 2 ust. 1 pkt 18 u.p.a. chodzi o fakturę w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług. W sprawie, skarżąca przedstawiła jako dowód dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej międzynarodowy list przewozowy CMR nr 0016696 z 25 listopada 2014 r. Prawidłowo organ wywiódł, że mimo, iż z jego treści wynikało, że nadawcą przesyłki była spółka (pole nr 1 i nr 22 ww. dokumentu), to nie można było przyjąć, że skarżąca w chwili dokonywania dostawy władała tymi samochodami jak właściciel i dostawa została zrealizowana w jej imieniu. Należy bowiem podkreślić, że skarżąca sprzedała sporne pojazdy kontrahentowi zagranicznemu w dniu 24 listopada 2014 r., na podstawie faktur VAT i następnie w dniu 25 listopada 2014 r. kontrahent zagraniczny strony dokonał ich czasowej rejestracji. Rejestracji tej dokonał przed rozpoczęciem przemieszczenia spornych samochodów z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego. Powyższe nie wyklucza uznania, że to spółka realizowała dostawę, czy też odbyła się ona na jej zlecenie, ale w takim wypadku skarżąca winna okazać dokumenty, które potwierdzają te okoliczności. Dokumentami takimi mogłyby być: zlecenie dokonania przetransportowania tych pojazdów, faktura potwierdzająca opłacenie transportu i ubezpieczenia itp. Takie dokumenty świadczyłyby o dokonaniu przez spółkę dostawy wewnątrzwspólnotowej lub potwierdzałyby zlecenie dokonania takiej dostawy. Takich dokumentów spółka nie załączyła, mimo ciążącego na niej obowiązku udowodnienia takich faktów. Przechodząc do oceny pozostałych zarzutów należy zauważyć, że są one bezzasadne. Należy podkreślić, że aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że został on wydany z naruszeniem przepisu prawa materialnego wpływającym na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 litera a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Przez możliwość istotnego wpływu na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa materialnego czy procesowego na treść decyzji w związku z czym Sąd, uchylając z tych powodów decyzję, musi wykazać, że gdyby nie doszło do stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne (patrz: wyrok NSA z 19 października 2011r., sygn. akt I OSK 915/11, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dlatego też zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. i uchylenie decyzji może nastąpić jedynie wówczas, gdy stwierdzone naruszenie przepisów miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w takim wypadku rzeczą sądu jest wykazanie, że uchybienie przepisom prawa przez organ było tak istotne, że przy poprawnym ich zastosowaniu brzmienie osnowy decyzji byłoby lub mogłoby być inne. Sąd takich naruszeń nie stwierdził. W ocenie sądu, organy obu instancji, w zakresie który przesądził o oddaleniu skargi, podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Uznać także należy, że prawidłowo i zgodnie z normami wynikającymi z art. 187 i 191 O.p. został zebrany i rozpatrzony w tym zakresie materiał dowodowy. W trakcie prowadzonego postępowania nie doszło do naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych oraz zasady przekonywania. Sąd nie stwierdził ponadto żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. W tym stanie rzeczy, uznając decyzję za prawidłową, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.