V SA/Wa 306/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Mirosława Pindelska po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia wykonania kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...]. Wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną w komparycji decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. D. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako: "Skarżąca" lub "Spółka"), złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżąca podniosła, że zastosowane wobec niej bezpodstawne zabezpieczenie stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w postaci zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej i w dalszej perspektywie upadłości Spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Wskazana instytucja ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w razie zaistnienia powyższych przesłanek. Ocena, czy w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane, pozostaje w gestii sądu. Jednakże to wnioskodawca musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych. Nie wystarczy przy tym samo przywołanie przepisu, ponieważ wniosek powinien zawierać motywy odnoszące się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (tak w postanowieniach NSA: z 13.12.2004 r., FZ 496/04, Lex nr 799468, z 22.11.2004 r., FZ 474/04, Lex nr 1405434, z 9.01.2015 r., I OZ 1205/14, z 15.01.2015 r., I OZ 1236/14). W ocenie Sądu okoliczności takie nie zostały w niniejszej sprawie w żaden sposób wskazane. Poza samym złożeniem wniosku nie uczyniono w istocie nic, aby wykazać i uprawdopodobnić, że rzeczywiście zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca twierdzi, że wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do zaprzestania prowadzenia przez nią działalności gospodarczej i w dalszej perspektywie do upadłości Spółki. Nie wskazała jednak, czy przewiduje możliwość dobrowolnego wykonania zaskarżonej decyzji, czy też zamierza czekać aż odpowiednie czynności podejmie organ. Wykonanie decyzji o zabezpieczeniu następuje bowiem dobrowolnie bądź przymusowo. W przypadku dobrowolnego wykonania organ podatkowy przyjmuje, na wniosek strony, zabezpieczenie w jednej z form określonych w art. 33d § 2 Ordynacji podatkowej. Pozwala to stronie wybrać najdogodniejszą i najmniej uciążliwą dla niej formę zabezpieczenia, wśród których, obok bezpośrednich świadczeń pieniężnych, jest także m.in. możliwość ustanowienia zastawu. Z kolei wykonanie przymusowe następuje w trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zakładając, że wykonanie zaskarżonej decyzji nastąpi w formie świadczenia pieniężnego, należy pamiętać, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Oczywiste jest zatem, że w wyniku dobrowolnego lub przymusowego wykonania decyzji o zabezpieczeniu dojdzie do pomniejszenia majątku Skarżącej. Skoro więc Spółka twierdzi, że w konsekwencji tego pomniejszenia grozi jej ryzyko upadłości to dla oceny, czy w stanie faktycznym sprawy rzeczywiście może do tego dojść, konieczne jest odniesienie kwoty ciążących na niej zobowiązań do jej kondycji majątkowej i możliwości płatniczych (postanowienie NSA z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt II FZ 718/13). W tym celu Spółka winna rzetelnie i przejrzyście zobrazować swoją sytuację finansową, a twierdzenia poprzeć odpowiednimi dokumentami. Ponieważ tego nie uczyniła, to uniemożliwiła Sądowi dokonanie oceny, czy uiszczenie kwoty zabezpieczenia, tj. 36.000 zł, rzeczywiście skutkować będzie zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia jej znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić wypada, że podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od Sądu aby ten, niejako wyręczając go, z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Co więcej rodzaj obowiązku nałożony na Skarżącą nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny. Chodzi bowiem o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. post. NSA z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GZ 80/09). Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.