V SA/Wa 307/14

Referendarz sądowy Anna Michałowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi W. B. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] grudnia 2013 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia kwoty nienależnie pobranych płatności dla gospodarstwa niskotowarowego postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie częściowym, tj. zwolnienia od kosztów sądowych; Skarżący wystąpił z wnioskiem - na urzędowym formularzu PPF - o zwolnienie z kosztów sądowych. W uzasadnieniu wskazał, iż znajduje się w ciężkiej sytuacji majątkowej. Jest osobą niepełnosprawną i otrzymuje niewielką rentę w kwocie 755,85 zł, po potrąceniu przez organ egzekucyjny. Skarżący wyjaśnił, iż ma na utrzymaniu żonę i dwóch studiujących synów. Nie posiada nieruchomości, przedmiotów wartościowych ani oszczędności pieniężnych. Korzysta z dożywotniej służebności mieszkania. W dodatkowym oświadczeniu Skarżący wskazał, iż nie posiada oszczędności, lokat ani majątku ruchomego znacznej wartości. Posiada wraz z małżonką samochód osobowy 19-letni o wartości złomu. Rodzina nie korzysta z pomocy społecznej, Skarżący nie ma wiedzy czy synowie uzyskują jakieś dochody. Jednocześnie Skarżący wyjaśnił, iż wydatki na zaspokojenie potrzeb życiowych rodziny nie odbiegają od przeciętnych statystycznych z zaznaczeniem, że oscylują w granicach dla minimum socjalnego. W załączeniu Skarżący nadesłał kopie rachunków - potwierdzające opłaty miesięczne za prąd w wysokości 200 zł i za wodę w wysokości 57,86 zł oraz wyciągi z konta bankowego i odcinek renty. Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje: Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest – zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (T.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej ustawy p.p.s.a. - ponoszenie przez Strony kosztów postępowania związanych ze swym udziałem w sprawie. Przyznanie prawa pomocy ze środków publicznych jest instytucją wyjątkową i następuje tylko w przypadkach określonych w cytowanej ustawie, po spełnieniu przez stronę określonych przesłanek. Przesłanki te są każdorazowo odnoszone do stanu majątkowego osoby ubiegającej się o przyznanie rzeczonego prawa. W myśl art. 245 §1 ustawy p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Zgodnie z §3 powołanego przepisu prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego (...). Prawo pomocy w zakresie częściowym, zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a., zostaje przyznane osobie fizycznej, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Określenie "gdy osoba fizyczna wykaże" oznacza, że to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy. Zatem rozstrzygnięcie w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez wnioskodawcę. Oznacza to, że instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest stosowana w przypadku osób charakteryzujących się trudną sytuacją materialną. Do takich osób zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i pozwalają zaspokoić tylko ich podstawowe potrzeby życiowe. Mając na względzie przedstawione we wniosku okoliczności należało uznać, iż sytuacja materialna skarżącego i jego rodziny jest trudna i stanowi pozytywną przesłankę do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Wskazane dochody w rodzinie ze świadczenia rentowego Skarżącego tj. 755,85 zł pozwalają wyłącznie na zaspokojenie jej podstawowych potrzeb życiowych. Skarżący nie jest w stanie poczynić z dochodów oszczędności na opłacenie kosztów sądowych. Ponadto nadesłane wyciągi z rachunku bankowego potwierdzają, iż Skarżący nie posiada na nim zgormadzonych oszczędności pieniężnych, które mógłby przeznaczyć na opłacenie kosztów niniejszego postepowania. Z tych względów oraz kierując się zapewnieniem Skarżącemu prawa do sądu należało uznać, iż zwolnienie od obciążającego go na obecnym etapie postępowania wpisu od skargi (w kwocie 200 zł), jak i od pozostałych mogących wystąpić w przyszłości kosztów sądowych jest uzasadnione. W związku z powyższym na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 ustawy p.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji.