V SA/Wa 3089/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Justyna Mazur, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz- Wóltańska (spr.), Protokolant specjalista - Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2017 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] "Z." z siedzibą w W. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dotacji celowej przypadającej do zwrotu 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Obrony Narodowej na rzecz Stowarzyszenia [...] "Z." z siedzibą w W. kwotę 296 zł (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt sześć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną przez Stowarzyszenie Ż." z siedzibą w W. (dalej jako Skarżący) decyzją z dnia (...) września 2016 r. nr (...)Minister Obrony Narodowej utrzymał w mocy własną decyzję z dnia (...)kwietnia 2016 r. nr (...)określającą wysokość dotacji przypadającej do zwrotu do budżetu państwa od Stowarzyszenia Ż" w wyniku realizacji umowy numer (...)z dnia 21 kwietnia 2015 r. na kwotę 7 398,48 zł wraz z określeniem odnośnie odsetek. Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym: W dniu 21 kwietnia 2015 r. Minister Obrony Narodowej zawarł ze Stowarzyszeniem Ż. umowę numer (...) na realizację zadania publicznego pod nazwą III Bieg Pamięci Żołnierzy Żandarmerii Wojskowej Poległych w PKW Afganistan. Zawarta umowa była umową na wsparcie realizacji zadania publicznego w rozumieniu art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2016 r. poz. 239, z późn. zm.). Zgodnie z § 3 ust. 1 umowy Stowarzyszenie otrzymało dotację w wysokości 7 400,00 zł, płatną w terminie do 14 dni od daty zawarcia umowy. W § 2 ust. 1 umowy Stowarzyszenie zobowiązało się do realizacji zadania publicznego w terminie od dnia 20 kwietnia 2015 r. do dnia 30 kwietnia 2015 r. Pismem organu Stowarzyszenie zostało poinformowane o stwierdzonych nieprawidłowościach oraz wezwane do uzupełnienia dokumentacji sprawozdawczej o kopie dokumentacji księgowej realizowanego zadania publicznego. Stowarzyszenie skorygowało sprawozdanie z realizacji zadania publicznego oraz przekazało kopie dokumentacji księgowej. Organ dokonując analizy przesłanej dokumentacji stwierdził, że wykorzystanie dotacji w kwocie 5 298,49 zł nastąpiło po terminie realizacji zadania określonego § 2 ust. 1 zawartej umowy, tj. po dniu 30 kwietnia 2015 r. Wykazana nieprawidłowość stanowiła podstawę do żądania zwrotu dotacji w wysokości 5 298,49 zł, na podstawie § 11 ust. 1 zawartej umowy. Informacja o powyższym wraz z notą obciążeniową nr 50 z dnia 15 września 2015 r. na kwotę 5 298,49 zł została przesłana do Stowarzyszenia pismem z dnia 16 września 2015 r. W związku z niewypełnieniem przez Stowarzyszenie warunków, na jakich dotacja została przyznana, pismem z dnia 15 grudnia 2015 r. organ wszczął postępowanie administracyjne mające na celu określenie kwoty przypadającej do zwrotu do budżetu państwa i terminu, od którego nalicza się odsetki. W toku przedmiotowego postępowania organ oprócz potwierdzenia faktu wykorzystania po terminie realizacji zadania dotacji w kwocie 5 298,49 zł wynikającego z następujących faktur: 1. Faktura 0025749/TA/MG01/15 na kwotę 1 295,03 zł opłacona w dniu 8 maja 2015 r.; 2. Faktura 00267386/TA/MG01/15 na kwotę 703,46 zł opłacona w dniu 8 maja 2015 r.; 3. Faktura VAT 1183/2015 na kwotę 3 300,00 zł opłacona w dniu 8 maja 2015 r.; wykazał także dokonanie płatności - na podstawie dokumentu księgowego (FV 135/15) na kwotę 2 099,99 zł, wystawionego w dniu 15 kwietnia 2015 r., tj., przed terminem realizacji zadania. W związku z powyższym decyzją Nr (...) z dnia (...)kwietnia 2016 r. Minister Obrony Narodowej określił wysokość kwoty przypadającej do zwrotu do budżetu państwa od Stowarzyszenia, w wyniku realizacji umowy numer 42/2015/231 z dnia 21 kwietnia 2015 r. na kwotę 7 398,48 zł, a także termin, od którego nalicza się odsetki w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych dla kwoty 5 298,49 zł na dzień 11 września 2015 r. i termin, od którego nalicza się odsetki w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych dla kwoty 2 099,99 zł na dzień 25 marca 2016 r. Pismem z dnia 18 maja 2016 r. Stowarzyszenie wystąpiło do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia 26 kwietnia 2016 r. w przedmiocie zwrotu do budżetu państwa części dotacji otrzymanej z budżetu państwa na realizację zadania publicznego pod nazwą III Bieg Pamięci Żołnierzy Żandarmerii Wojskowej Poległych w PKW Afganistan. Zdaniem Stowarzyszenia organ błędnie wywiódł z brzmienia ww. przepisów, że w pojęciu nienależnego pobrania dotacji z budżetu państwa lub pobrania dotacji w nadmiernej wysokości mieści się sytuacja uchybienia przez Stowarzyszenie terminom dokonywania płatności na realizację celu publicznego, przy jednoczesnym pełnym zrealizowaniu celu umowy oraz wypełnieniu obowiązków z niej wynikających. Skutkiem błędnej wykładni prawa materialnego było nieuzasadnione nałożenie na Stowarzyszenie obowiązku zwrotu dotacji w wysokości określonej w decyzji z dnia 26 kwietnia 2016 r. Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia (...)września 2016 r. nr (...)utrzymał w mocy własną decyzję z dnia (...)kwietnia 2016 r. w sprawie określenia wysokości dotacji przypadającej do zwrotu do budżetu państwa. W uzasadnieniu organ wskazał, iż nie można zgodzić się z zarzutem, że decyzja Nr (...)Ministra Obrony Narodowej z dnia (...)kwietnia 2016 r. zawiera błędne zastosowanie przywołanych w podstawie prawnej przepisów art. 152 ust. 3 oraz art. 169 ust. 1 pkt 2, ust. 2, ust. 5 pkt 2 i ust. 6 ustawy o finansach publicznych. Zgodnie bowiem z art. 152 ust. 3 ustawy o finansach publicznych stwierdzenie przez dysponenta, na podstawie przedstawionego rozliczenia w zakresie rzeczowym i finansowym, że dotacja została w części lub całości wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem albo pobrana w nadmiernej wysokości, rodzi obowiązek określenia w drodze decyzji wysokości kwoty podlegającej do zwrotu do budżetu państwa. Organ dokonując ponownej analizy dokumentacji potwierdził bowiem fakt wykorzystania dotacji w kwocie 5 298,49 zł po terminie realizacji zadania, tj. po dniu 30 kwietnia 2015 r., co było działaniem nieuprawnionym. Jednocześnie organ ustalił, że Stowarzyszenie dokonało płatności z dotacji na kwotę 2 099,99 zł, na podstawie dokumentu księgowego o numerze FV 134/15 wystawionego w dniu 15 kwietnia 2015 r., tj. przed terminem realizacji zadania oraz przed datą zawarcia umowy. W trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego stwierdzono również, błędne wskazanie nr faktury i daty jej wystawienia w decyzji Nr (...)z dnia (...)kwietnia 2016 r., poprzez wpisanie faktury nr FV 135/15 z 15 kwietnia 2015 r. Organ w uzasadnieniu wskazał, że wykorzystanie przez Stowarzyszenie dotacji po terminie realizacji zadania, jak również przedstawienie do rozliczenia dokumentu księgowego wystawionego przed terminem realizacji zadania jest niezgodne z Zasadami przyznawania i rozliczania dotacji Ministra Obrony Narodowej na finansowanie lub dofinansowanie zadań publicznych związanych z obronnością państwa, które stanowiły integralną część nie tylko zawartej umowy, lecz również Otwartego Konkursu Ofert ogłoszonego w Biuletynie Informacji Publicznej. Zaznaczono, że Stowarzyszenie w piśmie z dnia 30 września 2015 r. rozliczając zadanie publiczne pod nazwą III Bieg Pamięci Żołnierzy Żandarmerii Wojskowej Poległych w PKW Afganistan przyznało się, że niedokładnie zapoznało się z zasadami przyznawania i rozliczania dotacji Ministra Obrony Narodowej. Organ stwierdził, że stworzył Stowarzyszeniu możliwość wypełnienia w pełni warunków umownych i opłacenia w terminie dokumentów księgowych. Kluczowym w sprawie jest termin realizacji zadania określony w § 2 ust. 1 zawartej umowy, w którym zgodnie z § 11 ust. 1 winna być wydatkowana otrzymana przez Stowarzyszenie dotacja. Wskazano przy tym, że brak zapłaty w terminie był spowodowany brakiem oryginałów dokumentów księgowych, nie zaś brakiem środków finansowych z dotacji. Podkreślono ponadto, że organ nie może ponosić negatywnych konsekwencji zbyt późnego przesłania do Stowarzyszenia dokumentów księgowych przez podmioty gospodarcze, z którymi Stowarzyszenie współpracowało realizując zadanie publiczne. Minister stwierdził, że wykorzystana przez Stowarzyszenie kwota dotacji w wysokości 7 398,48 zł podlega zwrotowi do budżetu państwa z tytułu otrzymania dotacji w nadmiernej wysokości. Zgodnie z art. 168 ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych wykorzystanie dotacji następuje poprzez zapłatę za zrealizowane zadanie, na które dotacja była udzielona. Stowarzyszenie miało prawo władać dotacją jedynie do dnia 30 kwietnia 2015 r. Powyższe oznacza, ze dotacja po tym terminie nie mogła być wykorzystana, a dokonanie zapłaty po tym terminie jest niezgodne z Zasadami przyznawania i rozliczania dotacji Ministra Obrony Narodowej. W związku z powyższym, skoro w terminie realizacji zadania dotacja w wysokości 2 099,99 zł nie była wykorzystana, oznacza to, że kwota dotacji była wyższa niż niezbędna na dofinansowanie zadania, a tym samym otrzymana w nadmiernej wysokości. Odnośnie ustalenia terminu płatności odsetek wskazano, iż wykorzystanie dotacji jako pobranej w nadmiernej wysokości w kwocie 5 298,49 zł zostało stwierdzone (pismo o wystawienie noty obciążeniowej) w dniu 11 września 2015 r., który tym samym stanowi termin, od którego nalicza się odsetki. Z kolei wykorzystanie dotacji jako pobranej w nadmiernej wysokości w kwocie 2 099,99 zł zostało stwierdzone w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego w dniu 25 marca 2016 r. (notatka służbowa z dnia 25 marca 2016 r.), który stanowi termin, od którego nalicza się odsetki. Stowarzyszenie Żandarmerii Wojskowej "Żandarm" zaskarżyło w całości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Nr (...)Ministra Obrony Narodowej z dnia (...)września 2016 r., utrzymującą w mocy decyzję Nr (...)Ministra Obrony Narodowej z dnia (...)kwietnia 2016 r. określającą wysokość dotacji przypadającej do zwrotu do budżetu państwa, wnosząc o uchylenie obydwu decyzji, jak też o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. Naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23) - dalej jako kpa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na utrzymaniu w mocy decyli wydanej z istotnym naruszeniem prawa materialnego, a to art. 152 ust. 3 w zw. z art. 169 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 885, z późn. zm.), poprzez błędne wyłożenie pojęcia pobrania dotacji w nadmiernej wysokości, a następnie błędną subsumpcję ustalonego w sprawie stanu faktycznego pod przepis naruszonej normy materialnej, 2. Naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 10 § 1 kpa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na pozbawieniu Skarżącego czynnego udziału w postępowaniu, w szczególności poprzez niezawiadomienie go o zakończeniu czynności dowodowych, przez co Skarżący utracił możliwość wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji, złożenia wyjaśnień co do okoliczności niedochowania terminu wydatkowania środków publicznych oraz przyczyn takiego stanu faktycznego, co z kolei mogło przełożyć się na niewłaściwą subsumpcję stanu faktycznego - w zakresie zakwalifikowania do zakresu pojęciowego dotacji pobranej w nadmiernej wysokości. W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem część zarzutów skargi jest uzasadniona. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z p. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718 z p. zm. – dalej: p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonego postanowienia ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (patrz: T. Woś - Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996 r., str. 224). W tym celu Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, iż organy administracji publicznej naruszyły przepisy prawa materialnego w sposób, które miał wpływ na wynik sprawy, jak również przepisy prawa procesowego w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zatem skarga jako zasadna podlega uwzględnieniu. W pierwszej kolejności Sąd stwierdza, że bezsporne między stronami jest to, że część środków (5 298,49 zł) została wydatkowana po terminie wskazanym umową tj. po dniu 30 kwietnia 2015 r., zaś część środków (2 099,99 zł) została wydatkowana w terminie, natomiast odnosiła się do faktury z dnia 15 kwietnia 2015 r., a więc wystawionej przed dniem zawarcia umowy (21 kwietnia 2015 r.) i poza terminem realizacji zadania (od 20 do 30 kwietnia 2015 r.), wskazanym w § 2 ust. 1 zawartej umowy. Podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1870 z późn. zm.; dalej: u.f.p.). Zgodnie z art. 169 ust. 1 pkt 1 u.f.p. dotacje udzielone z budżetu państwa wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem - podlegają zwrotowi do budżetu państwa wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2. Zgodnie zaś z ust. 2 dotacjami pobranymi w nadmiernej wysokości są dotacje otrzymane z budżetu państwa w wysokości wyższej niż określona w odrębnych przepisach, umowie lub wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania. W myśl z kolei ust. 3 dotacjami nienależnymi są dotacje udzielone bez podstawy prawnej. Natomiast w myśl art. 169 ust. 4 u.f.p. zwrotowi do budżetu państwa podlega ta część dotacji, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, nienależnie udzielona lub pobrana w nadmiernej wysokości. Odsetki od dotacji podlegających zwrotowi do budżetu państwa, zgodnie z art. 169 ust. 5 pkt 1 u.f.p. nalicza się, począwszy od dnia przekazania z budżetu państwa dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem, z zastrzeżeniem, że jeżeli dotacja stanowi pomoc publiczną, w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, odsetki nalicza się od dnia przekazania dotacji beneficjentowi. Ustawodawca nie definiuje terminu "dotacja wykorzystywana niezgodnie z przeznaczeniem". W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, z czym Sąd zgadza się w całej rozciągłości, że wykorzystanie dotacji niezgodnie z przeznaczeniem oznacza, przede wszystkim wykorzystanie jej na cel inny niż ten, który miał być realizowany w świetle umowy o wsparcie. Umowa o dofinasowanie zakreśla zarówno cel, jak również termin w którym cel ten musi być realizowany. W tym miejscu trzeba ponownie wskazać, że Strona zobowiązała się do wykorzystania dotacji zgodnie z celem i na warunkach określonych umową. Należy przy tym podkreślić, że dotacja stanowi nieodpłatne przekazanie pewnej kwoty środków publicznych określonemu podmiotowi w celu realizacji zadań publicznych, przy czym fakt zawarcia w tym przedmiocie umowy nie oznacza, że wszelkie stosunki pomiędzy stronami umowy będą regulowane przez przepisy prawa prywatnego. Przekazane środki nie tracą bowiem swego publicznoprawnego charakteru. Zawarta przez Skarżącą stronę umowa zawierała bowiem postanowienia zobowiązujące beneficjenta do wykorzystania otrzymanych środków w sposób zgodny z celem, na jaki je uzyskał i na warunkach określonych umową. W sytuacji zatem gdy - jak wynika to z cyt. powyżej przepisów - przez wykorzystanie dotacji rozumieć należy zapłatę za zadania, na które dotacja została udzielona, co wobec formy omawianej wypowiedzi normatywnej wyklucza jakiekolwiek wyjątki od tak określonego przez samego ustawodawcę rozumienia terminu "wykorzystania dotacji", a tym samym odstępstwa od ustanowionej w ten sposób zasady wykorzystywania dofinansowania. Trzeba przy tym podkreślić, że dotacja celowa - a więc tak jak w rozpatrywanej sprawie - jest przeznaczona na określony cel i powinna być zrealizowana w wyznaczonym terminie, co w kontekście źródła pochodzenia środków dotacyjnych, jako tzw. "środków znaczonych" (por. wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt II GSK 159/13; wszystkie powołane orzeczenia dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych: www.orzeczenia.gov.pl) oznacza, że granice upoważnienia do wykorzystania (wydatkowania) środków pochodzących z dotacji stanowi termin oraz cel, na który została ona przyznana i na który tym samym może być wykorzystana. Przedstawiona teza znajduje swoje wyraźne potwierdzenie w woli ustawodawcy stanowiącego o wykorzystaniu dotacji przez "zapłatę za zrealizowane zadania, na które została udzielona" , a tym samym za uzasadnione należy uznać twierdzenie, że nie każda zapłata ze środków przyznanej dotacji stanowi wykorzystanie dotacji w przedstawionym powyżej rozumieniu tego pojęcia. Zapłata ta musi bowiem korespondować z konkretnym celem, na który zostały udzielone środki pochodzące z dotacji, a więc innymi słowy musi być przeznaczona na finansowanie zadania wspieranego środkami publicznymi oraz być dokonana w terminie, w jakim zadanie - na które dotacja została przyznana - miało zostać zrealizowane. W przeciwnym wypadku, a mianowicie dokonania zapłaty niezgodnie z celem, na który dotacja została przyznana - a więc nie na realizację konkretnego zadania finansowanego ze środków dotacyjnych - albo (oraz) dokonania zapłaty po upływie terminu realizacji konkretnego zadania (por. wyrok NSA z dnia 20 listopada 2014 r., sygn. akt II GSK 1107/13; dostępny tamże), ani też bez żadnego dokumentującego ją rachunku - będzie to uzasadniało wniosek o wykorzystaniu dotacji niezgodnie z przeznaczeniem, bo nie na finansowanie realizowanego w określonym terminie zadania, na które została ona udzielona (patrz: wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 3088/15; dostępny tamże, LEX 2331214). W cyt. wyroku NSA postawił tezę, iż ocena odnośnie do wykorzystania dotacji z budżetu państwa niezgodnie z przeznaczeniem nie może pomijać tego, że granicę upoważnienia do dysponowania środkami pochodzącymi z dotacji udzielonej na finansowanie danego zadania stanowi zarówno cel, na który środki te są wydatkowane, jak i zakreślony - determinowany określonym czasem realizacji dotowanego zadania - termin, wraz z upływem którego nie ma podstaw do dokonania z dotacji określonego wydatku, bowiem środki publiczne stanowiące dotację celową nie pozostają już w dyspozycji jednostki, która ją otrzymała. W tym stanie rzeczy w ocenie Sądu należy wskazać, iż część zaskarżonej decyzji odnosząca się do określenia do zwrotu kwoty dotacji w wyniku realizacji umowy 42/2015/231 z dnia 21 kwietnia 2015 r. na kwotę 5 298,49 zł wraz z określeniem terminu naliczania odsetek na dzień 11 września 2015 r. należy uznać za prawidłową, mimo, iż organ określa ją jako dotację pobraną w nadmiernej wysokości, a należało ją zaklasyfikować jako dotację wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem. Nie można jednakże uznać za prawidłowe stanowisko organu odnośnie zwrotu należności co do kwoty 2 099,99 zł, a więc kwoty, która została wykorzystana w terminie obowiązywania umowy, jednakże w odniesieniu do należności wynikających z faktury wystawionej przed datą podpisania umowy i okresem realizacji zadania. Sąd – dokonując analizy cyt. powyżej przepisów ustawy o finansach publicznych – nie podziela stanowiska organu, iż dokonanie zapłaty za towary związane z realizacją zadania w terminie realizacji dotowanego zadania, nawet jeżeli wynikają z treści faktur wystawionych przed terminem realizacji zadania, jest równoznaczne z wykorzystaniem dotacji niezgodnie z przeznaczeniem, jak też pobraniem jej nienależnie lub w nadmiernej wysokości. Stanowisko Sądu wynika m. in. z treści art. 155 § 2 zd. 1 Kodeksu cywilnego, który stanowi, iż jeżeli przedmiotem umowy zobowiązującej do przeniesienia własności są rzeczy oznaczone tylko co do gatunku, do przeniesienia własności potrzebne jest przeniesienie posiadania rzeczy, jak też z art. 535 § 1 K.c., z którego wynika, iż przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę. Faktura w tym przypadku jest dokumentem rozliczeniowym określającym cenę, jakiej sprzedawca ma prawo się domagać, a kupujący ma obowiązek zapłacić za towar dostarczony zgodnie z warunkami uprzednio zawartej między stronami umowy. W ocenie Sądu nie można tym samym automatycznie przyjmować, tak jak czyni to organ, iż wykorzystaniem dotacji niezgodnie z przeznaczeniem, będzie każde wydatkowanie środków przyznanych w ramach dotacji w terminie realizacji zadania na podstawie faktur wystawionych przed terminem realizacji zadania. Organ, aby mógł dokonać tej oceny prawidłowo, musi bowiem ustalić, czy środki były wydatkowane (wykorzystane) na cel wskazany w umowie dotacyjnej oraz w okresie realizacji dotowanego zadania. Jeżeli wykorzystanie spełnia oba te warunki, nie ma podstaw do zastosowania regulacji zakreślonej przepisem art. 169 ust. 1 u.f.p. Tym samym Sąd – dokonując kontroli zaskarżonej decyzji - uznał, iż organ dokonał nieprawidłowej wykładni cyt. art. 169 ust. 1 ustawy o finansach publicznych. Organ z powyższych względów nie przeprowadził również postępowania dowodowego odnośnie spornej faktury co do ustalenia zgodności wykorzystanej kwoty zgodnie z celem wskazanym w umowie dotacji, co winien uczynić przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Sąd nie uwzględnił zarzutu skargi odnośnie naruszenia art. 10 § 1 K.p.a., albowiem - mimo uchybień organu co do informowania strony o zakończeniu postępowania dowodowego - Skarżący miał wiedzę o toczącym się postępowaniu i brał w nim czynny udział. Jednocześnie – mimo braku uwzględnienia części zarzutów skargi – Sąd z uwagi na treść decyzji organu I i II instancji – nie mógł orzec o uchyleniu zaskarżonej decyzji tylko w części, a tym samym był zobowiązany do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Ministra z dnia (...)września 2016 r. w całości. W prowadzonym postępowaniu organ winien zatem ponownie rozpatrzyć sprawę, mając na względzie wskazane powyżej rozważania Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie i na mocy art. 145 § 1 ust. 1 litera a i c p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Odnośnie do wniosku o zwrot kosztów, Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje Skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do kosztów tych zalicza się między innymi koszty sądowe, w tym wpis, a także wynagrodzenie pełnomocnika reprezentującego stronę skarżącą, o czym stanowi art. 205 § 1 i § 2 p.p.s.a. Wniosek o zwrot kosztów Sąd rozstrzygnął zatem w oparciu o wskazane przepisy, zasądzając na rzecz Skarżącego kwotę 296 zł, stanowiącą sumę uiszczonego w sprawie wpisu sądowego.