V SA/Wa 309/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Sędzia WSA - Piotr Kraczowski (spr.), , Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi N. Sp. z o.o. w L. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia ... listopada 2013 r. nr ... w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji; 1. Uchyla zaskarżoną decyzję; 2. Zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz N. Sp. z o.o. w L. kwotę ... (...) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. Stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Wstępnie uznana grupa producentów owoców i warzyw [...] Sp. z o.o. w [...] (zwana dalej: skarżącą), wystąpiła 3 stycznia 2012 r. z wnioskiem o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej, w wysokości 96.000,00 zł oraz na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania, w wysokości 16.462.500,00 zł. Wniosek ten obejmował okres od 28 września 2011 r. do 31 grudnia 2011 r., tj. pierwszy rok realizacji planu dochodzenia do uznania (zwanego dalej: PDU). Inspektorzy terenowi Biura Kontroli na Miejscu [...] Oddziału Regionalnego ARiMR 23 lutego 2012 r. przeprowadzili czynności kontrolne w skarżącej spółce, stwierdzając, iż wartość sprzedaży wykazana przez Grupę we wniosku jest zgodna z wartością stwierdzoną w trakcie kontroli, a także, że wszystkie inwestycje lub ich etapy zadeklarowane we wniosku zostały zrealizowane. Jednocześnie nie stwierdzono błędów wpływających na zasadność przyznania wnioskowanej kwoty pomocy. Dyrektor [...] OR ARiMR decyzją z [...] marca 2012 r. nr [...] przyznał skarżącej pomoc finansową na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz pomoc finansową na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym PDU w łącznej wysokości 16.558.500,00 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że m.in. następujące inwestycje spełniają warunki przyznania pomocy: zakup budynku przechowalni na 1500 t oraz zakup magazynu opakowań w [...] o wartości netto 18.000.000,00 zł. Decyzja wobec braku odwołania stała się ostateczna. Zawiadomieniem z 16 maja 2013 r., Prezes ARiMR wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji z [...] marca 2012 r., które zakończyło się wydaniem [...] lipca 2013 r. decyzji nr [...] stwierdzającej nieważność decyzji z [...] marca 2012 r. W jej uzasadnieniu Prezes ARiMR stwierdził, że przy wydawaniu decyzji z [...] marca 2012 r. został w sposób rażący naruszony § 1 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 czerwca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków przyznawania pomocy finansowej wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw oraz wykazu kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania (Dz. U. Nr 98, poz. 822; zwanego dalej: rozporządzeniem z 17 czerwca 2009 r.), ponieważ zatwierdzono przyznanie wsparcia na inwestycje, które nie były ujęte w Planie dochodzenia do uznania (PDU). Z akt sprawy wynika bowiem, że w PDU z [...] maja 2011 r., (z korektą z [...] czerwca 2011 r.), skarżąca planowała m.in. zakupić: działkę o powierzchni ok. 0,75 ha; magazyn opakowań o powierzchni 980m2; budynek przechowalni na 1500 t. Tymczasem, we wniosku o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej wykazano m.in. zakup: działki o powierzchni 2,99 ha; magazynu opakowań o powierzchni 3200 m2; budynku przechowalni na 1500 t. Oznacza to, że zarówno zakup działki o powierzchni 2,99 ha, jak i zakup magazynu opakowań o powierzchni 3200 m2 nie były inwestycjami ujętymi w zatwierdzonym PDU, a zatem nie przysługiwała w odniesieniu do nich pomoc finansowa. Powyższe naruszenie w opinii Prezesa ARiMR stanowi o rażącym naruszeniu prawa z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2012 r., poz. 267, zwanego dalej: k.p.a.). Skarżąca 26 lipca 2013 r. wniosła odwołanie od decyzji Prezesa ARiMR wnosząc o jej uchylenie z powodu naruszenia przez nią przepisów postępowania: 1. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez uznanie, że decyzja Dyrektora [...] OR ARiMR naruszyła prawo w sposób rażący lub była wydana bez podstawy prawnej; 2. art. 107 § 1 k.p.a., poprzez brak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji uzasadnienia dla jej podstawy faktycznej i prawnej; 3. § 1 ust. 1 pkt 1 lit. a i c rozporządzenia z 17 czerwca 2009 r., poprzez uznanie, że wniosek skarżącej o płatność nie spełnił kryteriów przyznania pomocy; 4. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez nierozpoznanie w sposób wyczerpujący całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i w konsekwencji dokonania błędnej jego oceny. Jednocześnie skarżąca wniosła o przesłuchanie jako świadka [...] [...], Prezesa Zarządu [...] Sp. z o.o. z uwagi na błędne, ustalenie stanu faktycznego przez Prezesa ARiMR. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z [...] listopada 2013 r. nr [...]utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W jej uzasadnieniu Minister opisał przyczyny eliminacji decyzji ostatecznych w trybie art. 156 § 1 k.p.a. z przytoczeniem poglądów orzecznictwa sądowego, wskazując, że organ działając w sprawie stwierdzenia nieważności wszczyna postępowanie w nowej sprawie, którego celem jest jedynie wyjaśnienie niezgodności decyzji z prawem, a nie ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej tą decyzją. W związku z tym, zdaniem Ministra, dopuszczenie, jako dowodu w sprawie przesłuchania jako świadka [...] [...], o które wnosiła skarżąca, nie jest możliwe w ramach niniejszego postępowania, gdyż oznaczałoby dokonywanie nowych ustaleń faktycznych, co świadczyłoby o zamiarze ponownego rozpoznania sprawy, a nie wyłącznie stwierdzenia czy decyzja jest obarczona wadą z art. 156 § 1 k.p.a. Następnie Minister stwierdził, że w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji z [...] marca 2012 r., z uwagi na rażące naruszenie prawa o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., ponieważ w sposób oczywisty i nie stwarzający odmiennej wykładni został naruszony § 1 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia z 17 czerwca 2009 r. poprzez przyznanie pomocy do części inwestycji, które nie zostały ujęte w zatwierdzonym PDU. Minister wyjaśnił, że zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z 17 czerwca 2009 r. – wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw, jest przyznawana pomoc finansowa na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji związanych ze zbiorem, przechowywaniem, magazynowaniem lub przygotowaniem do sprzedaży owoców i warzyw, ujętych w grupie lub grupach produktów, dla których grupa została wstępnie uznana, jeżeli: 1) inwestycja lub jej etap: zostały ujęte w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania na dany okres rozliczeniowy, zostały zrealizowane, są dostosowane do wielkości produkcji owoców i warzyw sprzedawanych przez grupę i wyprodukowanych przez jej członków, nieprzekraczającej wielkości planowanej na ostatni rok realizacji zatwierdzonego planu dochodzenia do uznania, odpowiadają specyfice zbioru i działań wykonywanych w odniesieniu do owoców i warzyw po jego dokonaniu. Minister podkreślił, że powyższe warunki przyznania pomocy powinny być spełnione łącznie, co oznacza, że niespełnienie przynajmniej jednego z nich powoduje niemożliwość przyznania pomocy na realizację danej inwestycji. W niniejszej sprawie niespełniony został pierwszy warunek, tj. inwestycja, w odniesieniu do której grupa wnioskuje o pomoc, nie została ujęta w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania, a zatem wniosek o płatność złożony przez skarżącą nie spełnił kryteriów przyznania pomocy. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego nierozpoznania w sposób wyczerpujący całokształtu materiału dowodowego przez organ I instancji i w konsekwencji dokonania jego błędnej oceny, Minister stwierdził, że na podstawie dostępnego materiału dowodowego organ odwoławczy ustalił wyżej opisany stan faktyczny, który jest zbieżny ze stanem faktycznym ustalonym przez organ I instancji, co wskazuje na jego wyczerpujące rozpoznanie i prawidłową ocenę, jak również na konieczność odrzucenia zarzutów w tym zakresie. Skarżąca 23 grudnia 2013 r. wniosła do tutejszego Sądu skargę na decyzję Ministra z [...] listopada 2013 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezesa ARiMR z [...] lipca 2013 r. wnosząc o ich uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania: art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez uznanie, iż decyzja Dyrektora [...] OR ARiMR naruszyła prawo w sposób rażący; § 1 ust. 1 pkt 1 lit. a i c rozporządzenia z 17 czerwca 2009 r., poprzez uznanie, że wniosek skarżącej o płatność nie spełnił kryteriów przyznania pomocy; art. 7 i art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez nierozpoznanie w sposób wyczerpujący całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i w konsekwencji dokonania błędnej jego oceny; art. 78 § 1 w zw. z art. 7 k.p.a., poprzez nieprzesłuchanie świadka [...] [...], Prezesa Zarządu [...] sp. z o. o. na okoliczność badania przez [...] Oddział Regionalny ARiMR prawidłowości i realizacji planu dochodzenia do uznania (PDU) przygotowanego przez skarżącą. W motywach skargi skarżąca wskazała, że choć, celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne, ponowne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji pod kątem czy jest ona dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a., niemniej jednak przy badaniu przesłanki rażącego naruszenia prawa organ II instancji winien przeanalizować i rozważyć, jakie byty ustalenia faktyczne organu wydającego weryfikowaną decyzję, czy znajdowały oparcie we wskazanym materiale dowodowym, oraz czy wypełniały one przesłanki zastosowanego przepisu prawnego, a jeżeli nie, to czy uchybienie to w sposób rażący odbiegało od prawidłowego stosowania tego przepisu. Zdaniem skarżącej organy obu instancji przeprowadziły postępowanie o stwierdzenie nieważności wyłącznie w oparciu o dwa dokumenty, a w zasadzie o dwa ich zapisy. Organy bez analizy całego materiału dowodowego sprawy stwierdziły, iż skarżąca otrzymała pomoc finansową na inwestycje, które nie zostały ujęte w PDU na dany okres rozliczeniowy i na tej podstawie ustaliły, że doszło do rażącego naruszenia prawa przez Dyrektora [...] OR ARiMR. Zdaniem skarżącej organy obu instancji winny zbadać, czy w rzeczywistości inwestycje, na które skarżąca otrzymała dofinansowanie nie zostały ujęte w zatwierdzonym PDU, a tegoż ustalenia nie mogłyby dokonać bez zbadania całego materiału dowodowego dotyczącego PDU i rozliczenia pomocy zawnioskowanej w jego ramach. Organy te, wbrew powyższemu, dokonały analizy materiału dowodowego w sposób wybiórczy, w skutek czego wydały błędne decyzje administracyjne. Skarżąca powołała się na przepis § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia z 17 czerwca 2009 r. i wskazała, że organy błędnie wywiodły, że z porównania dokumentów: zatwierdzonego PDU i wniosku o płatność, wynika okoliczność nieujęcia niektórych inwestycji w PDU. Skarżąca wskazała, że wszystkie inwestycje, które wcześniej – przed złożeniem jej wniosku o płatność – zatwierdził do realizacji [...] OR ARiMR, wliczając wszelkie modyfikacje dotyczące zakresu, a nie wykraczające poza rodzaj i przedmiot danej inwestycji (tj. zakup działki z budynkami). Zdaniem skarżącej, skoro inwestycje zostały rodzajowo i przedmiotowo ujęte w PDU oraz były w całości i prawidłowo zatwierdzane przez [...] OR ARiMR nie można im zarzucić, że nie spełniły przesłanki § 1 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia z 17 czerwca 2009 r., a tym samym, że refundacja pomocy dla skarżącej w tym zakresie była sprzeczna z przesłankami określonymi wprost w tym przepisie. Skarżąca zarzuciła, że nie występuje w niniejszej sprawie jawna sprzeczność decyzji z [...] marca 2012 r., z treścią § 1 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia z 17 czerwca 2009 r. Co więcej w obu zaskarżonych decyzjach organy nie wykazały takiej sprzeczności, nie wystarczy bowiem, porównanie w tym celu dwóch wybranych dokumentów z akt sprawy, bez zbadania pozostałego materiału dowodowego. W opinii skarżącej organy nie wykazały żadnej z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji, niemniej jednak w przypadku podzielenia przez tutejszy Sąd twierdzeń jakoby doszło do sprzeczności powyższego rozstrzygnięcia, tj. przyznania pomocy w stosunku do treści 1 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia z 17 czerwca 2009 r., to bez wątpienia skutki ekonomiczne i gospodarcze, jakie wywołała decyzja, co do której stwierdzono nieważność, nie miały charakteru "niemożliwych do zaakceptowania w praworządnym państwie". Bowiem inwestycje zakupu nieruchomości oraz budynków magazynu i przechowalni powstały, miały charakter rzeczowo i rodzajowo odpowiadający inwestycjom określonym w PDU (str. 15-17), PDU przewidywał wyłącznie wielkości orientacyjne zakresu tychże inwestycji z uwagi na ich charakter, kontrole ARiMR tychże inwestycji nie wykazały żadnych nieprawidłowości. W odpowiedzi na skargę Minister podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z tym, że podniesione w skardze zarzuty dotyczyły naruszenia zarówno prawa procesowego, jak i materialnego, to rozpatrzenie ich należało rozpocząć od kwestii procesowych, albowiem prawidłowo ustalony stan faktyczny w oparciu o rzetelnie zgromadzone i rozpatrzone dowody daje dopiero podstawę do skontrolowania prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Należy przy tym zauważyć, że podniesione przez skarżącą naruszenie przepisów prawa materialnego stanowi w istocie konsekwencję zarzutów dotyczących błędnego ustalenia stanu faktycznego i jego błędnej oceny. Ustalając istotny dla sprawy stan faktyczny Sąd wskazuje, że Prezes ARiMR w decyzji z [...] lipca 2013 r., a w ślad za nim Minister w zaskarżonej decyzji z [...] listopada 2013 r. stwierdzili, że skarżąca spółka w Planie dochodzenia do uznania (PDU) z [...] maja 2011 r. planowała m.in. zakupić: działkę o powierzchni ok. 0,75 ha; magazyn opakowań o powierzchni 980m2 oraz budynek przechowalni na 1500 t. Tymczasem, we wniosku o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej wykazano m.in. zakup: działki o powierzchni 2,99 ha; magazyn opakowań o powierzchni 3200 m2 oraz budynek przechowalni na 1500 t. Oznacza to, że zarówno zakup działki o powierzchni 2,99 ha, jak i zakup magazynu opakowań o powierzchni 3200 m2 nie były inwestycjami ujętymi w zatwierdzonym PDU, a zatem nie przysługiwała w odniesieniu do nich pomoc finansowa. W związku z powyższym – zdaniem wymienionych organów – zaistniała konieczność stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora [...] OR ARiMR z [...] marca 2012 r., która w takim stanie faktycznym sprawy naruszała w sposób rażący § 1 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia z 17 czerwca 2009 r. w myśl którego – wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw, jest przyznawana pomoc finansowa na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji związanych ze zbiorem, przechowywaniem, magazynowaniem lub przygotowaniem do sprzedaży owoców i warzyw, ujętych w grupie lub grupach produktów, dla których grupa została wstępnie uznana, jeżeli inwestycja lub jej etap zostały ujęte w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania na dany okres rozliczeniowy. Sąd zauważa, że decyzja Dyrektora [...] OR ARiMR z [...] marca 2012 r. przyznająca wnioskowaną pomoc, w swej treści w ogóle nie wskazuje na to, że skarżąca zobowiązała się do zakupu działek, a tym samym nie określa ich wielkości. Natomiast wskazuje na zakup magazynu opakowań w Szczypkowicach ale nie określa jego wielkości. Ponadto w tej decyzji w sposób ogólny zostało zapisane, że zadeklarowana przez stronę wysokość kosztów kwalifikowalnych inwestycji ujętych w zatwierdzonym PDU wyniosła 21.950.000,00 zł. W związku z tym Prezes ARiMR, a następnie Minister, bezpośrednio powołali się na dokument PDU, z którego miało wynikać zobowiązanie skarżącej do zakupu działki o powierzchni ok. 0,75 ha oraz magazyn opakowań o powierzchni 980m2. Tymczasem z zapisów znajdującego się w aktach sprawy dokumentu PDU (p. k. 238 – 277 akt adm.) takie jednoznaczne zobowiązania – jak to wskazuje organ – nie wynikają, co trafnie w skardze zarzuca skarżąca. Jeżeli chodzi o zakup działki pod budynek przechowalni znajdują się tam następujące zapisy: "Teren nieruchomości objęty jest działką nr [...] i będzie podlegał podziałowi geodezyjnemu. Wydzielony obszar obejmie powierzchnię ok. 0,75 ha. Teren będzie podlegał podziałowi ze względu na fakt, iż całe gospodarstwo posiada dużo większą powierzchnię oraz inne zabudowania (...). Obecna wielkość powierzchni gruntu, po dokonaniu oględzin uległa korekcie, aczkolwiek, pozostały teren nie objęty zabudową, służyć będzie do swobodnego manewrowania, ustawiania samochodów pod doki załadowcze, odstawiania skrzynio – palet i sprzętu służącego do produkcji warzyw." (k. 252 i 253 akt adm.). Z kolei przy opisie zakupu magazynu opakowań znajduje się następujący zapis: "Teren nieruchomości objęty jest działką nr 131/6 i będzie podlegał podziałowi geodezyjnemu z powodów opisanych przy opisie technicznym dotyczącym zakupu budynku przechowalni. (...) Wydzielony fragment dotyczyć będzie powierzchni ok. 0,75 ha." Z powyższych zapisów może wynikać – co nie zostało wyjaśnione przez organy w decyzjach – że skarżąca w PDU zaplanowała zakup dwóch działek geodezyjnych o orientacyjnej powierzchni 0,75 ha, które miały powstać z wydzielania z działki [...]. Zatem skarżąca wskazała w PDU, że zakupi działki o co najmniej orientacyjnej powierzchni wynoszącej 1,5 ha, a nie jak to wskazały organy 0,75 ha. Ponadto należałoby w kontekście pozostały cytowanych zapisów PDU jednoznacznie ustalić, jaką to powierzchnię działek skarżącą istotnie zamierzała zakupić. Przy czym należałoby też zwrócić uwagę na wskazywaną w PDU wartość inwestycji i skonfrontować ją z rzeczywiście poniesionymi kosztami, a następnie zawnioskowanymi do dofinansowania. Należałoby również odnieść się do argumentów powołanych już w odwołaniu, że Dyrektor [...] OR ARiMR wydając decyzję z [...] marca 2012 r. był w posiadaniu operatu szacunkowego z 25 stycznia 2012 r. opisującego opis spornej nieruchomości, jak również argumentu, że inspektorzy terenowi 23 lutego 2012 r. przeprowadzili czynności kontrolne na miejscu w skarżącej spółce stwierdzając, że wszystkie inwestycje zadeklarowane we wniosku zostały zrealizowane. Na te wszystkie wątpliwości brak jest odpowiedzi w zaskarżonej decyzji Ministra, choć zarzuty te były podnoszone w odwołaniu. Co więcej, Sąd przypomina, że zgodnie z wyrażoną w art. 15 k.p.a. zasadą dwuinstancyjności postępowania (stosowaną niezależnie od tego czy mamy do czynienia z trybem zwyczajnym czy nadzwyczajnym kontroli decyzji) rozstrzygnięcie organu II instancji jest taki samym aktem stosowania prawa jak rozstrzygnięcie organu I instancji i nie ma wyłącznie charakteru kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu I instancji. Idea tej zasady sprowadza się zatem do obowiązku dwukrotnego rozpatrzenia sprawy pod względem merytorycznym i formalnym oraz w zakresie ustalenia stanu faktycznego, wskazania dowodów, oceny tych dowodów oraz rozważań prawnych. Tymczasem Minister w zaskarżonej decyzji uchybił temu obowiązkowi, ponieważ oprócz tego, że nie dokonał własnych ustaleń tylko podzielił w całości ustalenia Prezesa ARiMR to dodatkowo nie odniósł się do zarzutów odwołania. Powyższe stanowi o naruszeniu art. 7, art. 15, art. 77 §, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. W tej sytuacji, braku właściwego ustalenia stanu faktycznego w sprawie, uniemożliwia Sądowi odniesienie się do zarzutów merytorycznych skargi dotyczących naruszenia § 1 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia z 17 czerwca 2009 r. i tego, czy jest to stopień rażący o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Sąd stwierdza także, w odniesieniu do zarzutu, że organ nie przesłuchał świadka [...] [...] na okoliczność badania przez [...] Oddział ARiMR prawidłowości i realizacji PDU, że jest to zarzut chybiony. W postępowaniu dowodowym sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji organ zasadniczo dokonuje oceny przez pryzmat akt postępowania zwykłego, nie przeprowadza zaś nowych dowodów, które miałyby na celu podważanie, czy też kwestionowanie stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją, która jest przedmiotem kontroli w postępowaniu nadzorczym. Bowiem postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności nie może prowadzić do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy (co do jej istoty). Jej przedmiotem jest jedynie zbadanie, czy kwestionowane ostateczne rozstrzygnięcie jest dotknięte jedną z kwalifikowanych wad, wymienionych enumeratywnie w art. 156 § 1 k.p.a. uzasadniających stwierdzenie nieważności. W tej sytuacji – skoro w rozpoznawanej sprawie przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jest ustalenie rażącego naruszenia prawa – Minister powinien dokonać analizy dowodów istniejących w dniu wydania decyzji o przyznaniu pomocy z [...] marca 2012 r. i całych akt postępowania prowadzonego przez Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego ARiMR, a w szczególności wydanej przez ten organ decyzji i zapisów PDU. Konkludując Sąd stwierdza, że Minister podejmując zaskarżone rozstrzygnięcie nie przeanalizował wszystkich istotnych w sprawie okoliczności faktycznych. Natomiast próba szerszego uzasadnienia decyzji w odpowiedzi na skargę, złożonej już po zakończeniu postępowania administracyjnego, nie może zastąpić ustaleń organu, ani uzasadnienia rozstrzygnięcia określonego art. 107 § 3 k.p.a. Nie może uzupełniać zaskarżonej decyzji poprzez zamieszczenie w niej rozważań, które winny być zawarte w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji. Minister powtórnie rozpoznając sprawę, ponownie wyda rozstrzygnięcie, z uwzględnieniem powyższych rozważań. Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. O wstrzymaniu wykonania uchylonej decyzji Sąd orzekł na zasadzie art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.