V SA/Wa 3094/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska- Urbaniak (spr.), Sędzia WSA - Barbara Mleczko - Jabłońska, Sędzia WSA - Michał Sowiński, , Protokolant - Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. w G. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia ... września 2008 r. nr ... w przedmiocie: zgłoszenia sprzeciwu na wydanie zezwolenia na nabycie nieruchomości; 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz S. Spółka z o.o. w G. kwotę ... (...) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 19 listopada 2007r. poprzednik prawny Skarżącej - "R Spółka z o.o. z siedzibą w S wystąpiła do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z wnioskiem o wydanie zezwolenia na nabycie własności nieruchomości położonych w S gm. P o nr ewidencyjnych .... oraz działek położonych w C gm. C o nr ew.[....]. We wniosku wskazano, że nabywane nieruchomości stanowią własność S i H małżonków G , mają ogólną powierzchnię [...] ha i stanowią nieruchomości rolne w rozumieniu ustawy z dnia 11 kwietnia 2003r. o kształtowaniu ustroju rolnego ( Dz. U. Nr 64 poz. 592 ). Wskazano też, że Wnioskodawca chce nabyć przedmiotowe nieruchomość celu prowadzenia na nich działalności gospodarczej w zakresie wydobywania i eksploatacji znajdujących się na tym obszarze złóż [...] , zgodnie z przedmiotem prowadzonej działalności gospodarczej . Dodatkowo wyjaśniono, że nieruchomości będące przedmiotem niniejszego wniosku pomimo, iż w części są oznaczone jako nieruchomości rolne, w istocie nie spełniają przesłanek do prowadzenia pełnej i swobodnej produkcji rolnej ponieważ są narażone na oddziaływanie kopalni[...] . Stanowią bowiem bądź nieruchomości, na których znajdują się złoża [...] i będzie prowadzona działalność odkrywkowa, bądź nieruchomości będące zapleczem kopalni, co potwierdzają załączone do wniosku zapisy w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego . Zgodnie z zapisami w tym planie działki o nr ew. [....] znajdują się między innymi w granicach ustanowionego terenu górniczego "[....] ", a co za tym idzie w granicach maksymalnej strefy rozrzutu odłamków skalnych, zasięgu drgań parasejsmicznych oraz zasięgu fali udarowej powietrza, zaś działki o nr ew. [...] stanowią w większości tereny oznaczone symbolami [...] czyli tereny wewnątrz Obszaru Górniczego - eksploatacji [...] ze złoża "[...] " i tymczasowych sadów i ogrodów oraz upraw polowych. W dniu [...] lutego 2008r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zwrócił się do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w trybie art. 1 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 24 marca 1920r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców ( teks jedn. Dz.U. z 2004r. Nr 167 poz. 1758 ze zm. ). Postanowieniem z dnia [...] lutego 2008r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi zgłosił sprzeciw na wydanie zezwolenia na nabycie przedmiotowych nieruchomości. W uzasadnieniu wskazał, że nieruchomości objęte wnioskiem to tereny rolne, wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą polegającą przede wszystkim na pozyskiwaniu surowców mineralnych w postaci skał wapiennych, kredy, [...]oraz produkcji wyrobów [...] dla budownictwa. Nabycie przedmiotowych nieruchomości ma na celu zabezpieczenie surowców dla utrzymania ciągłości produkcji wyrobów [...] . Z planu zagospodarowania przestrzennego oraz z wypisu z ewidencji gruntów wynika jednak, że wymienione nieruchomości są gruntem rolnym. Wnioskodawca przeznaczając je na cele wydobywania kopalin spowoduje, iż utracą on rolniczy charakter. Zatem wnioskodawca zamierza wykorzystać nieruchomości rolne na cele nierolne, a więc niezgodnie z interesem rolnictwa. Takiemu nabyciu sprzeciwiają się ,w ocenie organu, względy polityki społecznej. Od powyższego rozstrzygnięcia Wnioskodawca złożył środek odwoławczy w postaci wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Ponownie powołał się na zapisy planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto wskazał, że tak jak i każdy inny podmiot przeznaczając nieruchomość na cele wydobycia kopalin jest związany zarówno przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U., nr 80, poz. 717 ze zm.), jak też przepisami ustawy z dnia 4 lutego 1994 roku Prawo geologiczne i górnicze(tekst jednolity Dz. U. z 2005 roku, nr 228, poz. 1947, ze zm.), w tym. m.in. art. 16 ust. 5 tej ustawy, który przewiduje obowiązek spełnienia szeregu wymogów leżących po stronie przedsiębiorcy, zamiarem którego jest uzyskanie koncesji na poszukiwanie, rozpoznawanie lub wydobywanie kopalin ze złóż. W piśmie z [...] maja 2008r. S Spółka z o.o. w G poinformowała Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, że dnia [...] kwietnia 2008 roku na podstawie art. 492 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 września 2000 roku Kodeks spółek handlowych (Dz.U. nr 94, poz. 1037 ze zm.) nastąpiło połączenie poprzez przeniesienie całego majątku spółki R sp. z o.o. (jako spółki przejmowanej) na spółkę S sp. z o.o. (jako spółki przejmującej), a ponadto zmieniona została firma spółki przejmującej z S sp. z o.o. na S sp. z o.o. Spółka przejmująca jest także cudzoziemcem, stąd też wniosek o wydanie zezwolenia na nabycie nieruchomości rolnej jak również wniosek z dnia [...] marca 2008 roku o ponowne rozpatrzenie sprawy są zasadne. Postanowieniem z [...] września 2008r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazał, że jako organ współdziałający na podstawie ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców, uwzględnia nie tylko przedmiot sprawy administracyjnej ale także zakres swoich działań do których należą sprawy kształtowania ustroju rolnego państwa oraz ochrony gruntów przeznaczonych na cele rolne. Badając zatem wniosek spółki według tych kryteriów stwierdził, że brak jest podstaw do zmiany stanowiska, gdyż wnioskodawca zamierza nabyć grunty rolne na cele przemysłowe. Od powyższego rozstrzygnięcia Spółka S złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie : 1. art. 1a ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców polegające na zastosowaniu nieznanego ustawie kryterium "niezgodności z interesem rolnictwa" oraz oparciu rozstrzygnięcia na niewłaściwej wykładni kryterium "względów polityki społecznej", a nadto oparcie rozstrzygnięcia jedynie o fakt, że Skarżąca zamierza wykorzystać nieruchomości w sposób sprzeczny z rolniczym charakterem gruntu; 3. art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego polegające na niewyjaśnieniu stanu faktycznego oraz art. 77 § 1 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego; 4. art. 124 § 2 oraz art. 126 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. polegające na braku szczegółowego uzasadnienia prawnego; 5. art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., gdyż skarżone postanowienie został wydane przez pracownika organu administracji podlegającego wyłączeniu w postępowaniu o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu skargi wskazano m.in. że nabycie nieruchomości przez Spółkę nie narusza kryteriów określonych w art. 1 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego (Dz.U. z 2003 nr 64 poz. 592 ze zm. ). Nieruchomości bowiem położone są w granicach ustanowionego terenu górniczego i leżą na terenach eksploatacji [...] ze złoża "[...] " lub w ich bezpośrednim sąsiedztwie . W konsekwencji możliwość prowadzenia działalności rolniczej jest bardzo ograniczona, a w przypadku niektórych działek lub ich części wręcz niemożliwa. W ocenie Spółki także w sposób nieprawidłowy organ powołał się na kryterium "interesu społecznego" wymienionego w art. 1a ustawy z 24 marca 1920 r. Jest to kryterium nieostre, więc tym bardziej winien być rozważony ze szczególną starannością, co zdaniem Skarżącej w przypadku sprawy niniejszej nie miało miejsca. Skarżąca podniosła, że względów polityki społecznej dla nieruchomości należy poszukiwać w ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. I tak zgodnie z MPZP P. działki o nr ewidencyjnych [...] leżą w granicach ustanowionego terenu górniczego "[...] ", w granicach maksymalnej strefy rozrzut odłamków skalnych, w granicach maksymalnej strefy zasięgu drgań parasejsmicznych i fali udarowej powietrza, w granicach docelowego zasięgu leja depresyjnego kopalni i w granicach obszaru [...] Parku Krajobrazowego i w granicach [...] Parku Krajobrazowego oraz usytuowane są w obrębie terenów oznaczonych symbolem RO.RP - tereny sadów i ogrodów oraz upraw polowych. Zgodnie z MPZP C działki położone w C gm. C o nr ew.[...] . położone są na terenach oznaczonych symbolami: "RO.RP-T" co oznacza, że stanowią tereny tymczasowych sadów i upraw polowych położonych w obrębie obszaru górniczego oraz ( "PE" co oznacza, że stanowią tereny odkrywkowej eksploatacji[...] . Ponadto działki te leżą w granicy ustanowionego obszaru górniczego "[...] ", w granicy docelowej eksploatacji złoża [...] " [...] ", w strefie zasięgu drgań parasejsmicznych, w granic maksymalnej strefy rozrzutu odłamków skalnych, w granicach docelowego zasięgu leja depresyjnego kopalni oraz w obszarze otuliny [...] Parku Krajobrazowego; ponadto działka [...] leży w granicy udokumentowanego złoża [...] "[...] ", w południowej części tej działki zaznaczony jest na rysunku planu teren wód otwartych oraz teren lasów pozapaństwowych. Mając powyższe na uwadze, zdaniem Skarżącej należy uznać, że nieruchomości faktycznie jedynie częściowo stanowią nieruchomości rolne, ale w istocie nie spełniają jednak przesłanek do prowadzenia na nich pełnej i swobodnej działalności rolnej, ponieważ są narażone na oddziaływania kopalni [...]. Dodatkowo, w ocenie Spółki, kwestię pozbawienia jej możliwości nabycia Nieruchomości, należy rozważyć w kontekście naruszenia zasady równego traktowania przedsiębiorców w ramach unii Europejskiej. W świetle art. 43-48 Traktatu ustanawiającego Wspólnot Europejską ("TWE"), spółki założone zgodnie z ustawodawstwem jednego z państw członkowskich i mające statutową siedzibę, zarząd lub główne przedsiębiorstwo wewnątrz Wspólnoty Europejskiej, czyli takie jak Skarżący, przy podejmowaniu oraz prowadzeniu działalności gospodarczej na terytorium innego państwa członkowskiego korzystają ze standardu narodowego. Przedmiotowe zasady polegają na traktowaniu podmiotów pochodzących z państw członkowskich w sposób nie mniej korzystny aniżeli traktowanie podmiotów własnych. W ustawie z dnia 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności przyjęto zasadę, że działalność gospodarcza na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej osób zagranicznych podlega tym samym regułom, jakie mają zastosowanie wobec przedsiębiorców prawa polskiego. Oznacza to, że Skarżący będący spółką zagraniczną (cudzoziemiec w rozumieniu ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców), przy wykonywaniu działalności gospodarczej powinien być traktowany na równi z innymi przedsiębiorcami polskimi tj. innymi spółkami prawa polskiego założonymi przez polskie podmioty, np. osoby fizyczne lub prawne. Należy przy tym zauważyć, że spółka prawa polskiego założona przez polskie osoby fizyczne lub prawne nie ma żadnego obowiązku notyfikowania, tym bardziej uzyskania zezwolenia na nabycie nieruchomości rolnej, którą w przyszłości chciałaby przeznaczyć na cele inne niż rolne. Skarżąca zauważyła, że co prawda Polska uzyskała 12-letni okres przejściowy na zniesienie ograniczeń na nabywanie nieruchomości rolnych , jednak wyjątek ten, w opinii Skarżącego, powinien być jednak interpretowany restryktywnie. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie powinien zatem w sposób dowolny wykraczać pozaustawowe przesłanki określające dopuszczalność stosowania tego wyjątku. W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał argumenty zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), dalej: p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja (postanowienie) odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c) p.p.s.a., a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z unormowaniem art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, iż Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji (postanowienia) może uwzględnić skargę nawet wtedy, gdy strona nie podniesie zarzutów, które uzasadniają wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego orzeczenia, w sytuacji, gdy przesłanki te istnieją. Stosownie zaś do § 2 wymienionego przepisu, sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Badając zaskarżone postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z[...] września 2008 r. w ramach powyższych przepisów Sąd uznał, że nie może ono pozostać w porządku prawnym, bowiem zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd zważył, iż zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców nabycie nieruchomości przez cudzoziemca wymaga zezwolenia. Zezwolenie jest wydawane - w drodze decyzji administracyjnej - przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, jeżeli sprzeciwu nie wniesie Minister Obrony Narodowej, a w przypadku nieruchomości rolnych, jeżeli sprzeciwu również nie wniesie minister właściwy do spraw rozwoju wsi. Sprzeciw ten jest wyrażany w drodze postanowienia (art. 1 ust. 1a cyt. ustawy). Przepisy art. 1 ust. 1 i ust. 1a ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców nie zawierają przesłanek uzasadniających wniesienie sprzeciwu przez ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. Minister, załatwiając sprawę, kieruje się ogólną dyrektywą wynikającą z art. 7 k.p.a., a zatem powinien uwzględniać interes ogólny i słuszny interes strony poprzez odwołanie się do postanowień ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego. Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 1a ust. 6 ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców, nabycie nieruchomości rolnych przez cudzoziemców następuje dodatkowo, z zachowaniem przepisów ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego, której art. 1 stanowi, iż ustawa określa zasady kształtowania ustroju rolnego państwa przez: 1) poprawę struktury obszarowej gospodarstw rolnych, 2) przeciwdziałanie nadmiernej koncentracji nieruchomości rolnych, 3) zapewnienie prowadzenia działalności rolniczej w gospodarstwach rolnych przez osoby o odpowiednich kwalifikacjach. Podkreślenia wymaga również, iż zakres badania wniosku przez ministra właściwego do spraw rozwoju wsi wyznacza art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (tekst. jedn.: Dz. U. z 2007 r. Nr 65, poz. 437 ze zm.), zgodnie z którym dział rozwój wsi obejmuje m.in. sprawy kształtowania ustroju rolnego państwa oraz ochrony gruntów przeznaczonych na cele rolne. Organ zobligowany jest więc dokonać oceny zamiaru wnioskodawcy co do charakteru planowanej działalności pod kątem gospodarki rolnej. Rozpoznając sprawę w oparciu o wskazane wyżej regulacje materialnoprawne, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi winien kierować się zasadami zawartymi w kodeksie postępowania administracyjnego, a przede wszystkim - stojąc na straży praworządności - podejmować wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz dopuszczać dowody na okoliczności mające znaczenie w sprawie w celu jej wyjaśnienia (art. 75 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a.). Zebrany materiał dowodowy winien być wszechstronnie rozpatrzony z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu strony (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.). Podkreślenia wymaga, iż podejmując rozstrzygnięcie na podstawie art. 1 ust. 1a ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców, Minister działa w ramach uznania administracyjnego ( wbrew temu co twierdzi Skarżąca ). Problematyka uznania administracyjnego została szeroko omówiona w doktrynie i orzecznictwie. Powszechnie panuje zgoda co do tego, że uznanie administracyjne nie powinno i nie może oznaczać dowolności (v. wyrok NSA z 2 lutego 1996 r., sygn. akt II SA 28754/95, Wokanda 1996, nr 6, s.36; wyrok NSA z 16 listopada 1999 r. sygn. akt III SA 7900/98 LEX nr 47243; wyrok NSA z 28 kwietnia 2003 r. sygn. akt II SA 2486/01 LEX nr 149543). Ograniczeniami swobody uznania są określone przez ustawodawcę dyrektywy wyboru. Organ przy wydawaniu decyzji o charakterze uznaniowym obowiązany jest do rzetelnej i wnikliwej analizy wszelkich okoliczności sprawy w celu stwierdzenia, czy zostały spełnione określone w przepisach przesłanki. Dopiero w ten sposób przeprowadzona, gruntowna analiza stanu faktycznego sprawy stanowi materiał będący podstawą wydania decyzji (postanowienia) o charakterze uznaniowym. Jest to szczególnie istotne w sytuacji, kiedy organ ma pozbawić obywatela pewnych praw, nałożyć na niego obowiązek bądź odmówić obywatelowi skorzystania z prawem przewidzianych uprawnień. Rzetelna ocena okoliczności faktycznych sprawy, winna znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu orzeczenia (art. 107 § 3 w zw. 126 k.p.a.). Brak prawidłowego uzasadnienia rozstrzygnięcia, zwłaszcza o charakterze uznaniowym, uniemożliwia - w przypadku jego zaskarżenia - ustalenie, czy organ nie przekroczył granic przyznanego mu uznania administracyjnego. Przenosząc powyższe uwagi na grunt kontrolowanej sprawy Sąd stwierdził, iż Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, wbrew obowiązkom wynikającym ze wskazanych wyżej zasad rzetelnej procedury administracyjnej, nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wyważenia interesu społecznego i słusznego interesu strony. Zgłaszając sprzeciw Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi stwierdził jedynie, że przedmiotowe nieruchomości zostały sklasyfikowane jako grunty rolne. Podniósł, że wnioskodawca zamierza wykorzystać nabywane nieruchomości rolne na cele nie rolne, co jest sprzeczne z interesem rolnictwa i z tego powodu nabyciu omawianych nieruchomości sprzeciwiają się względy polityki społecznej. Utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi ograniczył się do powtórzenia wcześniejszych argumentów. Trafne są zatem zarzuty skargi, że zaskarżone postanowienie zostało wydane bez zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego sprawy i bez uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu strony. W konsekwencji zawarta w zaskarżonym postanowieniu ocena jest dowolna, ogólnikowa i wykracza poza zakres uznania administracyjnego. Organ nie odniósł się do twierdzeń i zarzutów odnośnie planowanego sposobu wykorzystania nieruchomości podnoszonych przez Skarżącą w toku postępowania administracyjnego. Nie poczynił żadnych ustaleń odnośnie aktualnego wykorzystania przedmiotowych nieruchomości, a także nie wziął pod uwagę faktu, że wnioskowane nieruchomości są w świetle zapisów MPZP w granicy ustanowionego obszaru górniczego "B", w granicy docelowej eksploatacji [...], a działka [...] wręcz w granicy udokumentowanego złoża [...]. Zgłaszając sprzeciw Minister nie wziął także pod uwagę podnoszonego przez stronę faktu, że położenie wskazanych nieruchomości bezpośrednio w sąsiedztwie zakładu wnioskodawcy oraz w strefie ochronnej kopalni stanowi poważne ograniczenie dla produkcji rolnej. W ocenie Sądu odwołanie się przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi do interesu społecznego wyłącznie na gruncie rozwiązań ustawowych, bez rozważenia realiów konkretnej sprawy i rzeczywistej działalności strony czyni, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane w oparciu o uznanie administracyjne noszące cechy dowolności a nie zapisanej w art. 80 k.p.a. zasady swobody oceny dowodów i podejmowania decyzji. Interes społeczny zaś musi być rozważony przede wszystkim w nawiązaniu do zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w jego pełnych ustaleniach, a nie tylko w powołaniu się na fakt, iż w chwili obecnej są to grunty rolne. I tak np. z planu wynika, że część działek ma charakter rolny tylko tymczasowo, co umknęło uwadze organu. W takim przypadku powołanie się na sprzeczność z interesem rolnictwa Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ winien mieć na względzie powyższe uwagi i w konsekwencji opinię swą wyrazić po dokładnym wyjaśnieniu sprawy i rozważeniu rzeczywistych interesów wskazanych w art. 7 k.p.a., czemu winien dać wyraz w uzasadnieniu odpowiadającym wymogom z art. 107 § 3 k.p.a. Nietrafny jest zarzut skargi dot, naruszenia art. 24 §1 pkt 5 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. . Po pierwsze wyłączeniu podlega pracownik , który brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji, a nie postanowienia. Z treści art. 126 k.p.a. nie wynika, że do postanowień stosuje się odpowiednio przepis art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie, jako wydane z naruszeniem prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy , o kosztach rozstrzygając na podstawie art. 200 p.p.s.a.