V SA/Wa 3114/08

Referendarz sądowy Tomasz Zawiślak Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawy ze skargi K. G. – [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe p o s t a n a w i a : zasądzić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz radcy prawnego L. J., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 147,60 zł (sto czterdzieści siedem złotych i sześćdziesiąt groszy), w tym: tytułem wynagrodzenia kwotę 120,00 zł (sto dwadzieścia złotych) oraz tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 27,60 zł (dwadzieścia siedem złotych i sześćdziesiąt groszy). Postanowieniem z 16 kwietnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał stronie skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym, w tym poprzez ustanowienie radcy prawnego. Wyrokiem z 16 października 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżona decyzję w części, w pozostałej części skargę oddalił oraz zasądził na rzecz ustanowionego radcy prawnego – L. J. – koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W dniu 21 stycznia 2010 r. pełnomocnik sporządził i wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną, w której zawarł wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego, oświadczając jednocześnie, iż opłata z tytułu udzielonej z urzędu pomocy prawnej nie została zapłacona tak w pełnej wysokości, jak i jej części. Wyrokiem z 28 stycznia 2011r. o sygn. akt I GSK 114/10 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. W uzasadnieniu (in fine) wskazał, iż wydanie orzeczenia w przedmiocie przyznania wynagrodzenia za zastępstwo prawne należy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Aktem prawnym regulującym powyższe zasady jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), dalej: rozporządzenie. Zgodnie z § 15 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4. W myśl § 14 ust. 2 rozporządzenia omawiane stawki są różnicowane wedle przedmiotu zaskarżenia. Wobec tego, iż w niniejszej sprawie zaskarżona została decyzja wydana w trybie nadzwyczajnym, tj. na skutek wznowienia postępowania administracyjnego, wskazać należy, iż przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna. Zgodnie z § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), w sprawie należny był stały wpis sądowy pobierany od skarg na decyzje wydane w trybie wznowienia postępowania administracyjnego bez względu na przedmiot sprawy. Na marginesie wskazać trzeba, iż do uiszczenia takiego wpisu – w kwocie 200 zł – został wezwany skarżący zarządzeniem z 28 stycznia 2009 r. (vide: k. 38 akt sądowych). Powyższe stanowisko jest zgodne z tym, jakie zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 18 marca 2009 r. o sygn. akt I FZ 12/09 (dostępne w Internecie na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/) podnosząc, iż w sprawach skarg na decyzje wydane w trybie nadzwyczajnym wpis sądowy ma charakter stały niezależnie od wartości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem. Dlatego też wartość należności pieniężnej (inaczej przedmiot sporu) nie ma również znaczenia przy obliczaniu wysokości wynagrodzenia dla pełnomocnika procesowego. Wobec powyższego, przyjąć należało dla wyliczenia kosztów zastępstwa procesowego stawkę minimalną określoną w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia, tj. 240 zł. Stosownie do § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia, stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W przedmiotowej sprawie pełnomocnik został ustanowiony w postępowaniu sądowym w pierwszej instancji, w którym brał udział, a następnie sporządził i wniósł skargę kasacyjną oraz nie stawił się na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wobec tego zasądzić należało na jego rzecz wynagrodzenie w wysokości 75% stawki minimalnej, tj. w wysokości 120 zł. Jednocześnie stosownie do treści § 2 ust. 3 rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty (...) sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Biorąc powyższe pod uwagę oraz wobec oświadczenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu, że koszty pomocy nie zostały opłacone przez skarżącą stronę – na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a. – orzeczono, jak w sentencji postanowienia.