V SA/Wa 3123/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Marek Krawczak, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.), Sędzia NSA - Bożena Zwolenik, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 30 maja 2016 r. sprawy ze skargi W. J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela wobec zarzutów do postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Przedmiotem skargi W. J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest postanowienie Komendanta Głównego Policji z [...] maja 2016 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] sierpnia 2014 r. w sprawie uznania zarzutu przedawnienia kwoty w wysokości 3.017,74 zł z tytułu opłaty za przechowywanie broni w depozycie za nieuzasadniony. Przedmiotowe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym.. Organ odwoławczy podniósł, że skarżący złożył broń do depozytu w dniu [...] maja 2006 r. W dniu 23 maja 2014 r. Komendant Wojewódzki [...] w [...] wystawił tytuł wykonawczy nr [...], na kwotę 3.017,74 zł, tytułem opłaty za przechowywanie broni i amunicji w depozycie KWP w [...]. Na podstawie wystawionego tytułu wykonawczego [...] z dnia [...] maja 2014 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. wszczął postępowanie egzekucyjne w administracji. Skarżący złożył zarzuty na prowadzone postępowania czego skutkiem Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. zawiesił postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec skarżącego. Postanowieniem z [...] sierpnia 2014 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] uznał zgłoszony przez skarżącego zarzutu przedawnienia kwoty w wysokości 3.017,74 zł z tytułu opłaty za przechowywanie broni w depozycie za nieuzasadniony. Organ I instancji podniósł, że zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tj. Dz. U. z 2013, poz. 885 z późn. zm.) opłaty te stanowią niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym w związku z tym tytuł wykonawczy [...] wystawiony przez wierzyciela jest skuteczny, a należność wymagalna. Należność objęta tytułem wykonawczym podlega przymusowemu wykonaniu w trybie przewidzianym w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wskazał, że w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji brak jest terminu przedawnienia roszczenia. Z tego względu jego zdaniem należy zastosować ogólną zasadę, że w sytuacji, gdy w przepisie prawa materialnego brak jest wskazanego terminu przedawnienia, przedmiotowe należności nie ulegają przedawnianiu. Zażalenie na ww. postanowienie złożył W. J.. Komendant Główny Policji postanowieniem z [...] maja 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy ww. postanowienie. Organ odwoławczy wskazał, że skarżący był wielokrotnie informowany o zasadach przechowywania i odpłatności z tytułu przechowywania broni w depozycie Policji. Najpierw pismem Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. sygn. [...], wzywającego do niezwłocznego zbycia broni palnej lub złożenia wraz z amunicją do depozytu właściwego organu Policji. Zaznaczył, że przedmiotowe informacje były zawarte także protokole z dnia [...] maja 2006 r. z przyjęcia broni i amunicji do depozytu jak również w piśmie z dnia [...] maja 2006 r. skierowanym do skarżącego. Odnosząc się do zarzutu przedawnienia roszczenia należności z tytułu przechowywanie broni w depozycie Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], organ II instancji stwierdził, że jest on nie zasadny. Podniósł, że w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2012 r. poz. 576 z póżn. zm.) brak jest terminu przedawnienia powyższego roszczenia i wątpliwe jest aby w związku z powyższym przedmiotowa należność uległa przedawnieniu. Organ odwoławczy powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczących przedawnienia opłat za pobyt w jednostce Policji w stanie nietrzeźwym stwierdził, że analogicznie należy odnieść się do kwestii przedawnienia opłaty za przechowywanie broni w depozycie Policji. Podniósł, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz.U. Nr 157, poz. 1241, z późn. zm.) ustawa o finansach publicznych weszła w życie z dniem 1 stycznia 2010 r., a zatem 5 lat od jej wejścia w życie upłynie z dniem 31 grudnia 2014 r. i od dnia 1 stycznia 2015 r. należność Skarżącego można by uznać za przedawnioną, a dalsze prowadzenie postępowania w tym zakresie uznać za bezprzedmiotowe, gdyby w odniesieniu do tej należności nie zostało skutecznie wszczęte postępowanie egzekucyjne. Wyjaśnił, że na podstawie art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Organ podniósł, że tytuł wykonawczy nr [...] został wystawiony dnia [...] maja 2014 r., a skarżący o toczącym się postępowaniu został powiadomiony i wniósł w nim zarzuty, z tego względu uznał, że z dniem [...] maja 2014 r., bieg terminu przedawnienia został przerwany, a nowy termin powinien być liczony zgodnie z art. 70 § 4 zdanie drugie Ordynacji podatkowej. Skargę od Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył W. J. wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia i uchylenie postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...].08.2014 r. zgodnie z wnioskiem zażalenia. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: 1. naruszenie przepisu art. 2 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez wyłączenie stosowania tegoż przepisu do przedawnienia opłat pobieranych za przechowywanie broni, 2. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że był informowany o zasadach ponoszenia opłat za przechowanie broni. Zdaniem skarżącego organ odwoławczy bezzasadnie przyjął, że zasady przedawnienia zobowiązań podatkowych określone w ustawie Ordynacja podatkowa mają zastosowanie do opłat za przechowanie broni dopiero od stycznia 2010 r. tj. od wejścia w życie ustawy z dnia 27.08.2009 r. o finansach publicznych. Podniósł, iż opłaty ponoszone w związku z przechowaniem broni stanowią dochód budżetu państwa, a do opłat tych należy stosować Dział III ustawy Ordynacja podatkowa na podstawie art. 2 § 2 tejże ustawy. Wskazał, że opłaty za deponowanie broni mają inny charakter niż opłaty za pobyt w izbie wytrzeźwień. Przede wszystkim opłaty za przechowanie broni są ustalone w drodze aktu powszechnie obowiązującego t.j. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie zasad deponowania broni i stanowią dochód budżetu państwa. Natomiast opłaty za pobyt w izbach wytrzeźwień są ustalane uchwalą jednostek samorządu terytorialnego i stanowią one dochód jednostek samorządu terytorialnego, a nie dochód budżetu państwa. Jego zdaniem ta różnica powoduje stosowanie innych zasady przedawniania obu opłat przed wejściem w życie ustawy z 2009 r. o finansach publicznych. Skarżący nie zgodził się z ustaleniami organu, że był poinformowany o odpłatności przechowania broni w protokole przejęcia broni i innych pismach Podniósł, że jest w posiadaniu kopii tegoż protokołu i nie zawiera on żadnej informacji o odpłatności przechowania i wysokości opłat jak też zasad ich pobierania. Wskazał, że nie otrzymał innych pism w których rzekomo informowano go o opłatach za przechowanie broni. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Kwestią zasadniczą w niniejszej sprawie jest ustalenie czy opłaty za przechowywanie broni ulegają przedawnieniu w rozumieniu art. 70 § 1 Ordynacji Podatkowej. Na wstępie należy wskazać, że opłaty za przechowywanie broni w depozycie, o których stanowi art. 23 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 3 ustawy o broni i amunicji z dnia 21 maja 1999 r. (Dz. U. z 2012 r. poz 576, zwana dalej: u.b.i.a) należy zaliczyć do niepodatkowych należności budżetowych. Opłaty tego rodzaju są dochodami pobieranymi przez państwowe jednostki budżetowe (art. 60 pkt 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych Dz. U. z 2013 r. poz 885) na podstawie wskazanych powyżej przepisów u.b.i.a. Natomiast zgodnie z art. 67 ustawy o finansach publicznych do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.). Dokonując analizy ww. przepisów należy stwierdzić, że opłaty za przechowywanie broni ulegają przedawnieniu w rozumieniu przepisów Ordynacji Podatkowej. Jednakże w niniejszej sprawie należy stwierdzić, że organy rozpatrujące sprawę prawidłowo stwierdziły, że przedmiotowa opłata w przypadku skarżącego nie uległa przedawnieniu. Jak słusznie organ zauważył w ustawie o broni i amunicji brak jest terminu przedawnienia powyższego roszczenia. Natomiast jak wskazano powyżej taką możliwość dopiero wprowadziła ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (art. 67). Zauważyć jednak należy, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz.U. Nr 157, poz. 1241, z późn. zm.) ustawa o finansach publicznych weszła w życie z dniem 1 stycznia 2010 r. Zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji Podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Przepis art. 70 § 4 Ordynacji Podatkowej stanowi, że bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. W niniejszej sprawie 5 lat od wejścia w życie ustawy o finansach publicznych upłynie z dniem 31 grudnia 2014 r. i od dnia 1 stycznia 2015 r. należność skarżącego można by uznać za przedawnioną, a dalsze prowadzenie postępowania w tym zakresie uznać za bezprzedmiotowe, gdyby w odniesieniu do tej należności nie zostało skutecznie wszczęte postępowanie egzekucyjne. Jak wynika z akt administracyjnych tytuł wykonawczy nr [...] został wystawiony dnia [...] maja 2014 r., a skarżący o toczącym się postępowaniu został powiadomiony i wniósł w nim zarzuty. Z tego względu uznać należy, że z dniem [...] maja 2014 r., bieg terminu przedawnienia został przerwany, a nowy termin powinien być liczony zgodnie z art. 70 § 4 zdanie drugie Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że nie był informowany o zasadach ponoszenia opłat za przechowanie broni należy zauważyć, iż rzeczywiście w znajdującym się w aktach administracyjnych Protokole przyjęcia broni i amunicji do depozytu nr [...] z dnia 21 maja 2016 r.(kserokopia potwierdzona za zgodność) nie znajduje się informacja ww. opłatach. Natomiast w aktach administracyjnych znajduje się pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] zobowiązujące skarżącego do niezwłocznego zbycia posiadanej broni oraz o opłatach za przechowanie broni i amunicji w depozycie. Jak wynika z dołączonego zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłkę odebrała w dniu [...] kwietnia 2006 r. synowa skarżącego (podpis nieczytelny). W aktach administracyjnych znajduje się również drugie pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w którym informowano skarżącego o fakcie złożenia broni do depozytu oraz o opłatach za przechowanie broni i amunicji w depozycie oraz o możliwości jej zbycia osobie zaineresowanej jej zakupem. Wraz z pismem doręczono skarżącemu protokół opisu stanu technicznego broni przyjętej do depozytu. Jak wynika z dołączonego zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłkę odebrała w dniu [...] maja 2006 r. Z. J. – matka skarżącego. Wobec powyższego stwierdzić należy, iż zarzut dotyczący nie informowania skarżącego o wysokości ww. opłat nie znajduje potwierdzenia. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.