V SA/Wa 313/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), , Protokolant st. specjalista - Sylwia Wojtkowska-Just, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2014 r. sprawy ze skargi D. R.S. Spółka z o.o. z siedzibą w [...] na informację zawartą w piśmie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych; oddala skargę Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (zwanej dalej: "ARiMR") zawarte w piśmie z dnia [...] października 2013 r. o odmowie przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych. Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym: D. R. S.Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w [...] złożyła w dniu 26 kwietnia 2013r. do Ł.Oddziału Regionalnego ARiMR wniosek o przyznanie pomocy w kwocie 300.000zł w ramach działania 312 " Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" dla operacji zakupu stanowiska probierczego do regeneracji wtryskiwaczy. We wniosku wskazała, że jest mikroprzedsiębiorcą. W ramach kodu i nazwy działalności podała PKD 45.20.Z konserwacja i naprawa pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli. Wskazała miejsce prowadzenia działalności w R. przy ulicy [...] w województwie [...]. W załączniku nr.1 do wniosku (Ekonomiczny Plan Operacji) w sekcji A w charakterystyce rodzaju prowadzonej działalności ponownie wskazała kod PKD 45.20.Z opisując go jednocześnie jako konserwacja i naprawa pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli. W sekcji B.1 tego załącznika wskazała, że jest spółką powstałą w kwietniu 2013r w celu świadczenia usług naprawy wtryskiwaczy, oraz że obecnie nie podjęła jeszcze działalności w żadnym zakresie. W sekcji C-2.1 załącznika nr. 1 zawarła charakterystykę proponowanej usługi opisując również najczęściej stosowany system wtrysku paliwa w samochodach z silnikiem wysokoprężnym ( Diesla ). Wskazała też słabe punkty w nowoczesnym dieslu, podając, że do najczęstszych usterek należą niesprawne turbosprężarki, systemy EGR, filtry cząstek stałych, pompy wysokiego ciśnienia oraz wtryskiwacze., Zaskarżonym pismem z dnia [...] października 2013 r. Ł. Oddział Regionalny ARiMR w Ł. poinformował D. R. S. Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w R. o odmowie przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych wobec stworzenia przez nią sztucznych warunków do uzyskania pomocy. Wskazał, że organ działa w oparciu o art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2013 r. poz. 173, dalej ustawa z dnia 7 marca 2007r.) i odmawia przyznania spółce pomocy finansowej w ramach wskazanego działania, ze względu na niespełnienie warunków określonych w § 18 ust. 6 w świetle § 12 ust.1 i § 10 ust.2 pkt.1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007- 2013 (Dz. U. nr. 139, poz.883 ze zm., dalej rozporządzenie MRiRW z dnia 17 lipca 2008r.) w zw. z art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr. 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. UE. L. 2011.25.8, dalej rozporządzenie 65/2011) oraz w zw. z art. 4 ust.3 rozporządzenia Rady (WE, Euroatom ) nr.2988/95 w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. U. UE. L. 1995.312.1, dalej rozporządzenie nr 2988/95). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że z urzędu posiadł wiedzę na okoliczność, iż w trakcie naboru wniosków o powyższe dofinansowanie zostały złożone też wnioski przez dwie inne spółki. Z ich treści wynika , że w rzeczywistości spółki te i wnioskodawczyni są powiązane osobowo oraz wynika też, że spółki te poprowadzą wspólną działalność gospodarczą. Zatem wskazuje to, iż wnioskowanie o odrębne dofinansowania ma na celu obejście górnego limitu dofinansowania przewidzianego dla tego działania w kwocie 300.000zł. Dalej organ podał, że w ramach tego naboru oprócz wnioskodawczyni , wnioski także złożyły: "[...] [...]“Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" ( nr. wniosku [...], planuje inwestycję polegającą na zakupie zestawu urządzeń do regeneracji turbosprężarek, wyposażenia biurowego: komputera stacjonarnego o poj. dysku od 500-100 GB, komputera przenośnego o poj. dysku od 400-800 GB, serwera oraz mebli biurowych, samochodu dostawczego o mocy 100-150 KM.); "[...]" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" (nr. wniosku [...] planuje inwestycję polegającą na zakupie stanowiska do regeneracji pomp wtryskowych ). Wnoioskodawczyni natomiast planuje zakup stanowiska probierczego do regeneracji wtryskiwaczy. Wszystkie spółki wraz z wnioskodawczynią wskazały, że zamierzają prowadzić działalność objętą tym samym kodem PKD 45.20.Z- konserwacja i naprawa pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli. Wszystkie spółki: D.R. S. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością i [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością posiadają siedzibę pod adresem Ul. [...] 15, [...]. Wszystkie spółki jako lokalizacje operacji wskazują adres ul [...], [...], działka ew. nr. [...]. Wszystkie spółki wystąpiły o dofinansowanie w maksymalnej kwocie 300.000zł. W każdej z trzech spółek funkcję Prezesa Zarządu sprawuje R.K.T. Posiada on również w [...] Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością 100% udziałów, a w [...] Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością 50 % udziałów. Spółka [...] powstała [...] grudnia 2009r. ale pozostałe spółki zostały zawiązane tuż przed zakończeniem naboru, tj. wnioskodawczyni w dniu [...] kwietnia 2013r., a [...] w dniu [...] kwietnia 2013r. Powyższe rozstrzygnięcie zostało doręczone skarżącej w dniu 16 października 2013 r. Pismem z dnia 30 października 2013 r., z zachowaniem ustawowego terminu, skarżąca wezwała Prezesa ARiMR do usunięcia naruszenia prawa, wskazując na nieprawidłowość wydania rozstrzygnięcia odmownego w sprawie, a przede wszystkim wskazując na brak podstawy prawnej rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 7 grudnia 2013 r., ARiMR stwierdziła, że nie doszło do naruszenia prawa. D. R. S. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w R. wystąpiła następnie ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie rozstrzygnięcia ARiMR w całości oraz uznanie uprawnienia skarżącej do przyznania pomocy w ramach zgłoszonego działania, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła naruszenie: - przepisów postępowania, w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, z art. 8 i 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267 t.j., dalej k.p.a.) przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia kontrolę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Brak wskazania podstawy prawnej odmowy przyznania płatności. Niewyjaśnienie wskazanego faktu o sprawowaniu przez R. T. funkcji Prezesa Zarządu również w dwóch innych spółkach prawa handlowego. Naruszenie zasady legalizmu z art. 6 k.p.a. poprzez powołanie się w rozstrzygnięciu na klauzulę generalną z art. 5 kodeksu cywilnego nie mającą zastosowania w sprawie. - przepisów prawa materialnego § 18 ust. 6 rozporządzenia MRiRW z dnia 17 lipca 2008 roku poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, iż jego dyspozycja stanowi odrębną przesłankę odmowy przyznania pomocy, gdy tymczasem jest to tylko uregulowanie stanowiące o odstąpieniu od wezwania do usunięcia braków wniosku, jeżeli zachodzą przesłanki z § 18 ust 1 tegoż rozporządzenia. W uzasadnieniu skargi podkreśliła, że ma osobowość prawną przez co jest odrębnym bytem prawnym. Podniosła, że brak jest podstawy prawnej do odmowy, powiązanym ze sobą osobowo spółkom z ograniczoną odpowiedzialnością, dofinansowania w ramach działania Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw. Zarzuciła organowi absurdalność wniosku, iż osoba piastująca funkcje Prezesa Zarządu nie może posiadać udziałów w innych spółkach z ograniczoną odpowiedzialnością. Stwierdziła, iż stanowi to naruszenie zasad gospodarki rynkowej. Zakwestionowała uwagi organu co do daty powstania spółki. Wskazała na brak odniesienia się organu do jej twierdzeń o tym, iż wyraża wolę kontunuowania działalności po uzyskaniu dofinansowania. Zakwestionowała możliwość powoływania się na art.5 kodeksu cywilnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Na wstępie wskazać należy, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej: “p.p.s.a."), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając wydane w sprawie rozstrzygnięcie przy zastosowaniu powyższych kryteriów Sąd uznał, że zaskarżone pismo Ł. Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2013r. jest zgodne z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podzielił ustalenia faktyczne zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia czyniąc je integralną częścią ustaleń własnych. Przede wszystkim Sąd wskazuje, że na gruncie prawa krajowego zasady przyznawania pomocy finansowej w ramach działania " Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" reguluje rozporządzenie MRiRW z dnia 17 lipca 2008r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego PROW na lata 2007-2013 , wydane w oparciu o delegację ustawową z art. 29 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 18 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. Ustawa z dnia 7 marca 2007 w art. 22 ust. 2 stanowi, że do postępowań w sprawach przyznania pomocy w ramach omawianego działania nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępniania akt, a także skarg i wniosków, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Zatem nie stosuje się przepisów zarzucanych skargą z art. 6, 8 i 107§ 3 k.p.a. Ustawa z dnia 7 marca 2007r w art. 1 i 2 wskazuje, że odnosi się do zadań i działań określonych rozporządzeniem unijnym nr. 1698/2005 w zakresie nieokreślonym w tych przepisach Unii Europejskiej i przepisach wydanych w trybie tego rozporządzenia. Zatem regulacje ustawy krajowej stanowią uzupełnienie regulacji prawa unijnego i tylko w zakresie przewidzianym przez przepisy prawa unijnego do określenia przez państwo członkowskie. Regulacje prawa unijnego mają pierwszeństwo stosowania przed prawem krajowym. Według treści art. 2 pkt.1 ustawy przez działanie należy rozumieć środek, o którym mowa w art. 2 lit.d rozporządzenia 1698/2005. Rozporządzenie1698/2005 określa nie tylko priorytety i środki dla rozwoju obszarów wiejskich (art.1 pkt.4) ale ustanawia ogólne zasady wsparcia obszarów wiejskich, finansowane z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFFROW) ustanowionego rozporządzeniem (WE) nr. 1290/2005 (art.1 pkt.1), określa cele, dla których ma się przyczynić polityka rozwoju obszarów wiejskich (art.1 pkt.2). Zgodnie z preambuła rozporządzenia i jej punktem 6 działalność EFFROW oraz operacje, do których Fundusz się przyczynia, muszą być spójne i zgodne z innymi politykami wspólnotowymi oraz zgodne z całym prawodawstwem wspólnotowym. Natomiast według punktu 62 tej preambuły w celu zapewnienia skuteczności, uczciwości i trwałego wpływu pomocy z EFFROW powinny istnieć przepisy gwarantujące, że operacje związane z inwestycjami są trwałe oraz uniemożliwiają korzystanie z tego funduszu w celu wprowadzenia nieuczciwej konkurencji. Niewątpliwie takim przepisem krajowym mającym wpływ na zachowanie uczciwej konkurencji mikroprzedsiębiorstw korzystających z dofinansowania w działaniu 312 jest § 12ust.1 rozporządzenia MRiRW z dnia 17 lipca 2008r. stanowiący, że pomoc jest przyznawana i wypłacana do wysokości limitu, który w okresie realizacji Programu (a więc całym okresie 2007-2013r.) wynosi na jednego beneficjenta 300.000zł z opisanymi zastrzeżeniami nie obejmującymi przypadku wynikającego z przedmiotowej sprawy (zastrzeżeniami dotyczącymi niższej kwoty limitu). W celu poprawy jakości życia na wsi i popierania różnicowania działalności gospodarczej (art.1) rozporządzenie nr. 1698/2005 wprowadziło środek wsparcia na rzecz tworzenia i rozwoju mikroprzedsiębiorstw ( art.2 lit. c, d, e w zw. z art.4 w zw. z art. 52 lit. a podpunkt ii). Niewątpliwie jest to środek polegający na możliwości uzyskania maksymalnego dofinansowania w kwocie 300.000zł na inwestycje mikroprzedsiębiorcy zgodną z przepisami całego prawa unijnego. Zatem zgodną ze wskazanym limitem jako kwotą przewidzianą przez ustawodawcę do wsparcia działalności, która w warunkach rynkowych ma stworzyć konkurencyjność między mikroprzedsiębiorcami. Wszelkie próby obejścia tego limitu i uzyskania wyższej kwoty dofinansowania na prowadzoną jedną działalność gospodarczą będą zawsze naruszeniem woli ustawodawcy dążącego do zapobiegania sytuacjom nieuczciwej konkurencji na rynku. Nadmierne dofinansowanie jednego podmiotu czy jednej działalności gospodarczej prowadzonej w zgrupowanych podmiotach narusza równowagę rynkową, stwarzając lepsze warunki finansowe wybrańcom. Stworzenie takich warunków jest elementem nieuczciwej konkurencji. Ustawodawstwo unijne nie zezwala na takie sytuacje z udziałem środków wspólnotowych. W rozporządzeniu nr. 2988/95 w sprawie interesów finansowych Wspólnot Europejskich w art. 4 ust.3 przewidziano, nieprzyznanie dofinansowania lub wycofanie już przyznanej korzyści w przypadku, gdy działanie podmiotu skierowane było na pozyskanie korzyści w sposób sprzeczny z odpowiednimi celami prawa wspólnotowego mającymi zastosowanie w danym przypadku poprzez sztuczne stworzenie warunków w celu uzyskania tej korzyści. Dodatkowo powtórzono tę regulację w rozporządzeniu nr. 65/2011 dotyczącym szczegółowych regulacji zasad wykonania rozporządzenia nr. 1698/2005, gdzie w art. 4 ust. 8 wskazano, że nie naruszając przepisów szczegółowych, nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia. Powyższe wskazuje, że wbrew zarzutom skargi istnieją przepisy prawa unijnego zakazujące przyznania płatności w warunkach ustalenia, iż wnioskujący o płatność stworzył sztuczne warunki do jej uzyskania sprzeczne z celami danego dofinansowania. Między innymi na te przepisy powołał się organ wskazując podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wskazanie to było prawidłowe zważywszy na ustalenia faktyczne dokonane w sprawie. Nie budzi wątpliwości Sądu prawidłowość ustalenia organu zamiaru spółek "[...]“, "[...]" i skarżącej, co do poprowadzenia działalności skierowanej do tej samej grupy usługobiorców, działalności pokrewnych usług świadczonych na tym samym rynku gospodarczym, w warunkach zarządzania i prowadzenie działalności przez jedną wskazana osobę fizyczną – R. T. Działalności prowadzonej w tym samym miejscu, przy ulicy [...] w R. Zakres wskazanych przez wymienione spółki inwestycji, w ramach których ubiegają się one o dofinansowanie, jest niewątpliwie powiązany ze sobą. Jest uzupełnieniem wzajemnym maszyn i urządzeń koniecznych do wykonywania usługi ogólnie zwanej naprawą samochodów. W ramach tej usługi mieszczą się cząstkowe naprawy poszczególnych zespołów samochodowych, w tym silników. Do ich wykonania potrzebne są różne maszyny i urządzenia. Jest też okolicznością znaną z funkcjonowania warsztatów napraw czy serwisów samochodowych, że taka naprawa samochodu odbywa się w jednym miejscu, a nie w różnych rozrzuconych miejscach, gdy dotyczy to np. rozebranego silnika i różnych jego części lub części całego zespołu napędowego i paliwowego. Poszczególne spółki zaplanowały zakup urządzeń w postaci stanowiska pobierczego do regeneracji wtryskiwaczy (skarżąca), stanowiska do regeneracji pomp wtryskowych ([...]) i m. in. zestawu urządzeń do regeneracji turbosprężarek ([...]). Sama skarżąca opisuje związek pomiędzy naprawami, do których konieczne jest użycie tych narzędzi. W załączniku nr.1 do wniosku (Ekonomiczny Plan Operacji) w sekcji C-2.1 scharakteryzowała proponowaną usługę opisując również najczęściej stosowany system wtrysku paliwa w samochodach z silnikiem wysokoprężnym ( Diesla ), tzw. Common Rail oraz fakt, iż w tym systemie zamiast sekwencyjnej pompy paliwowej wykorzystywana jest pompa wysokociśnieniowa. Wskazała też słabe punkty w nowoczesnym dieslu, podając, że do najczęstszych usterek należą niesprawne turbosprężarki, systemy EGR, filtry cząstek stałych, pompy wysokiego ciśnienia oraz wtryskiwacze. Tym samym podała uzasadnienie dla zakupu ww. urządzeń przez wszystkie trzy spółki mające poprowadzić działalność gospodarczą w tym samym miejscu, pod tym samym kierownictwem, z powiązaniem kapitałowym między [...], (gdzie 100% udziałów ma R.T.), a [...] (gdzie ma on 50 % udziałów ale jednocześnie jest jako wspólnik jednoosobowym członkiem jej Zarządu). Uwzględniając dodatkowo fakt, że pod wskazanym adresem działalność gospodarczą prowadziła tylko [...], a pozostałe spółki powstały tuż przed zamknięciem naboru wniosków o przedmiotowe dofinansowanie, uprawniony jest wniosek organu o stworzeniu sztucznych warunków do uzyskania 900.000zł dofinansowania na prowadzenie de facto wspólnej działalności gospodarczej. Ponieważ limit dofinansowania w całym okresie Programu wynosi 300.000zł. na jednego beneficjenta, oznacza to niewątpliwie dofinansowanie na samodzielne działanie gospodarcze. Celem jest bowiem dofinansowanie mikroprzedsiębiorstw, które prowadząc działalność gospodarczą zróżnicują tę działalność na wsi na warunkach uniemożliwiających nieuczciwą konkurencję. Aby tak było muszą zaistnieć warunki równego startu, czyli równego dofinansowania. Wnioski i ustalenia organu są prawidłowe i logiczne. Znajdują oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym w sprawie. Są nimi, poza dokumentami złożonymi przez skarżącą, odpisy wniosków o dofinansowanie złożone przez [...] sp. z o. o. i [...] sp. z o. o. oraz odpisy z Krajowego Rejestru Sądowego tych spółek, odpowiednio KRS [...] i [...]. Nieuprawnione jest twierdzenie skarżącej o braku podstaw do ustaleń dokonanych w sprawie. Niezasadne jest też twierdzenie, że ustalenia te naruszają zasady powstawania podmiotów na prawach rynkowych. Ustalenia organu nie dotyczą zakazu powstawania spółek powiązanych kapitałowo czy osobowo, tylko odnoszą się do prawa ubiegania się o przedmiotowe dofinansowanie w warunkach wskazanych lub podobnych, czego nie zauważa skarżąca. Odnośnie zarzutu naruszenia § 18 ust.6 rozporządzenia MRiRW z 17 lipca 2008r. jest on również nieuprawniony. Jego treść stanowi podstawę prawną do odstąpienia przez organ od wezwań strony do uzupełnienia braków wniosku, jeżeli zachodzą niebudzące wątpliwości przesłanki nieprzyznania pomocy. W sprawie nie było podstaw do wzywania skarżącej do uzupełnienia braków wniosku. Stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości do zastosowania podstaw prawnych wskazanych przez organ i podzielonych przez Sąd do odmowy przyznania wnioskowanej pomocy. Wszystkie przepisy prawa materialnego mające zastosowanie w sprawie zostały przez organ powołane w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Powoływanie się przez skarżącą wyłącznie na § 18 ust. 6 rozporządzenia MRiRW z 17 lipca 2008r. bez próby wykazania do jakiego uzupełnienia braków wniosku, w warunkach tej sprawy, miałby wzywać organ, jest nieuprawnione. Bez znaczenia dla sprawy pozostaje okoliczność przywołania przez organ w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia przepisu art. 5 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. kodeks cywilny (Dz. U. z 2014r. poz.121 t.j.) stanowiącego, że nie można czynić ze swego prawa użytku, który by był sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub z zasadami współżycia społecznego. Takie działanie lub zaniechanie uprawnionego nie jest uważane za wykonywanie prawa i nie korzysta z ochrony. Wymieniony przepis nie był i nie mógł być podstawą orzekania organu. Należy przyjąć, że przywołaniem tej zasady organ chciał wzmocnić swoją negatywną ocenę co do tworzenia sztucznych warunków w celu uzyskania dofinansowania niezgodnego z celami danego działania. W tych warunkach Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, stopniu wpływającym na wynik sprawy, ani naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym istotnie wpłynąć na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 p.p.s.a.