V SA/Wa 3140/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska – Urbaniak (spr.), Sędzia WSA - Jadwiga Smołucha, Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska - Jóźków, Protokolant specjalista - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi A. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Rozwoju (obecnie Ministra Rozwoju i Finansów) z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu kwoty dofinansowania; oddala skargę. Przedmiotem skargi, wniesionej przez A. S.A. z siedzibą w W. (dalej: Strona, Skarżąca, Spółka) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Ministra Rozwoju z [...] września 2016 r. znak [...] (dalej: Organ, Minister) utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. z [...] czerwca 2016 r. nr [...] (dalej: Dyrektor) określającą przypadającą do zwrotu kwotę dofinansowania w wysokości 9 000,00 zł wraz z odsetkami w niej wskazanymi. Zaskarżona decyzja została podjęta w następującym stanie prawnym i faktycznym: Skarżąca w dniu [...] kwietnia 2012 r. podpisała z Województwem [...] – Wojewódzkim Urzędem Pracy w S. umowę o dofinansowanie projektu pn. ,, [...]’’. Projekt był realizowany przez Skarżącą od 1 kwietnia 2012 r. do 30 września 2013 r., a w rezultacie przedłużenia terminu – do dnia 31 marca 2014 r. Głównym jego celem było wzmocnienie potencjału kadrowego 115 [...] firm IT w zakresie software oraz zarządzania projektami B+R i zespołami pracowników przez transfer wiedzy. Zgodnie z § 1 pkt 7 Umowy, Skarżąca zobowiązała się do stosowania aktualnej wersji Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach PO KL (dalej: Wytyczne). We wniosku o dofinansowanie zadecydowała o rozliczaniu kosztów pośrednich projektu na podstawie faktycznie poniesionych wydatków. W ich ramach przewidziała wydatek w postaci kosztów zarządu w łącznej wysokości 30 000,00 zł (1 500,00 x 20 miesięcy). W wyniku kontroli stwierdzono nieprawidłowości w postaci rozliczania w ramach kosztów zarządu projektu, wynagrodzenia R.J., współpracującej ze Skarżącą na podstawie umów cywilnoprawnych. Nie wykazano, zdaniem kontrolujących, aby osoba ta podejmowała jakiekolwiek czynności związane z realizacją projektu, jego nadzorem, monitorowaniem. Co do pełnomocnictwa udzielonego tej osobie, Organ przyjął, iż świadczy ono jedynie o tym, że miała formalną i prawną podstawę do tego, by reprezentować Skarżącą i podejmować w jej imieniu czynności faktyczne i prawne. Z materiału sprawy nie wynika aby to pełnomocnictwo zostało kiedykolwiek zrealizowane i aby jego realizacja wiązała się z realizacją projektu przez Skarżącą. Organ wskazał, że wszystkie dokumenty dotyczące realizacji projektu w imieniu Skarżącej podpisywali J.P. albo T.A. Skarżąca miała obowiązek wykazać faktyczne poniesienie wydatków i zadbać o udokumentowanie tych poniesionych wydatków. Nie byłoby takiego obowiązku, gdyby Skarżąca przyjęła ryczałtową formę rozliczeń. Zgodnie z Wytycznymi, wszystkie wydatki poniesione w ramach PO KL są kwalifikowalne, jeżeli są niezbędne dla realizacji projektu a także zostały faktycznie poniesione i udokumentowane. W wyniku powyższych ustaleń, Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. decyzją z [...] czerwca 2016 r. nr [...], po przeprowadzeniu z urzędu postępowania administracyjnego, określił przypadającą do zwrotu kwotę dofinansowania w wysokości 9 000,00 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, tj. od dnia 10 grudnia 2013 r. do dnia zapłaty. Po rozpatrzeniu odwołania Spółki i przeprowadzeniu postępowania, Minister Rozwoju wydał decyzję z [...] września 2016 r. utrzymującą w mocy rozstrzygniecie Dyrektora. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia wskazał przepisy art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) oraz art. 207 ust. 12 w związku z ust. 1 pkt 2 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013r. poz. 885 ze zm. dalej: u.f.p.). W jej uzasadnieniu Minister podzielił stanowisko Organu I instancji stwierdzając ponadto, iż pomimo pobierania wynagrodzenia, R.J. nie podpisywała kluczowych dokumentów związanych z projektem i nie potwierdziły się wyjaśnienia Skarżącej, jakoby ta osoba sprawowała nadzór nad realizacją wszystkich projektów dofinansowanych i odpowiadała za to. Mimo pełnomocnictwa, nie ma dowodów w postaci dokumentów, iż osoba ta reprezentowała firmę na zewnątrz w sprawach związanych z przedmiotowym projektem, szacowaniem ryzyka, podejmowaniem kluczowych decyzji, rozwiązywaniem kluczowych sytuacji. Najważniejsze dokumenty projektu, np. umowa o dofinansowanie, aneksy do niej, wnioski o zmiany w projekcie, podpisywały inne osoby. Spółka nie wykazała, jakie czynności zostały przez R.J. wykonane w ramach pobierania przez nią miesięcznego wynagrodzenia. Ani udzielone pełnomocnictwo, ani umowa cywilnoprawna podpisana z R.J. nie stanowią potwierdzenia wykonania przez nią obowiązków. W związku z powyższym, Organ stwierdził naruszenie procedury § 3 ust. 4 umowy, a jednocześnie kwotę wydatków niekwalifikowanych uznał jako nieprawidłowość w rozumieniu rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego Rozporządzenie (WE) nr 1260/1999. W skardze do WSA Spółka zarzuciła powyższej decyzji naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 67 u.f.p. polegające na nierozpatrzeniu w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego sprawy, dokonaniu dowolnej, wybiórczej oceny dowodów i wyprowadzeniu wniosków sprzecznych z materiałem dowodowym, w szczególności uznaniu, iż Odwołujący nie udowodnił, aby R.J. faktycznie wykonywała obowiązki zarządu w Skarżącej Spółce w ramach projektu, podczas gdy materiał dowodowy potwierdzał powyższą okoliczność. 2. art. 107 § 3 k.p.a. polegające na przedstawieniu niedostatecznego i niepełnego, zawierającego zbyt ogólne stwierdzenia, uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, w szczególności zaniechaniu wyjaśnienia podstaw prawnych, które nakładałyby na Skarżącą obowiązek gromadzenia potwierdzeń faktycznego realizowania usług innych niż umowy dotyczące współpracy czy dokumenty finansowo-księgowe potwierdzające poniesienie wydatku, jak również procedur, które swoim działaniem naruszył beneficjent, a które stały się podstawą do nie kwalifikowalności wydatków; 3. art. 8, art. 11, art. 12 k.p.a. polegające na wydaniu decyzji wadliwej, naruszającej zasadę zaufania do organów administracji publicznej, nie dość wnikliwej i niedostatecznie wyjaśniającej podstawy utrzymania w mocy decyzji Organu I instancji; 4. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Dyrektora z [...] czerwca 2016 r., podczas gdy decyzja ta, jako naruszająca przepisy postępowania oraz postanowienia Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach PO Kapitał Ludzki, powinna zostać uchylona, a postępowanie pierwszej instancji umorzone. Ponadto zarzuciła naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj: 1. art. 207 ust. 1 pkt 2 oraz art. 207 ust. 9 w zw. z art. 184 ust. 1 u.f.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że otrzymane w ramach dofinansowania środki zostały wykorzystane przez Skarżącą z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ust. 1 u.f.p., będące konsekwencją naruszenia przez Organ Podrozdziału 3.1 pkt 1) lit. a), c), d) i g) Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach POKL oraz postanowień Podrozdziału 4.4 pkt 1) lit. a) w zw. z art. 184 ust. 1 u.f.p. poprzez uznanie, że: - wynagrodzenia wypłacone R.J. rozliczone częściowo w projekcie w ramach kosztów pośrednich (kosztów zarządu) zostało wypłacone za usługę, która nie została wykonana, a poniesione wydatki nie były niezbędne dla realizacji projektu i nie miały z nim bezpośredniego związku, podczas gdy wydatki te spełniały wszystkie wskazane w powyższym przepisie warunki niezbędne dla uznania je za kwalifikowalne do dofinansowania w ramach kosztów pośrednich – kosztów zarządu; - prawidłowe udokumentowanie wydatków na wynagrodzenie osób rozliczane w ramach kosztów zarządu projektu wymaga gromadzenia przez beneficjentów potwierdzeń faktycznego wykonywania czynności, podczas gdy obwiązujące w chwili realizacji Projektu Wytyczne przewidywały wyłącznie obowiązek gromadzenia i opisywania dokumentów księgowych potwierdzających fakt poniesienia wydatku; 2. art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 184 ust. 1 u.f.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że otrzymane w ramach dofinansowania środki zostały wykorzystane przez Skarżącą z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ust. 1 u.f.p., ponieważ Skarżąca naruszyła procedury wskazane w umowie o dofinansowanie Projektu i obowiązujących Wytycznych Instytucji Zarządzającej POKL, podczas gdy pod pojęciem procedur, o których mowa w art. 184 ust. 1 u.f.p. należy rozumieć procedury określone w powszechnie obowiązującym prawie publicznym, a nie w umowie o dofinansowanie projektu czy Wytycznych. Rozwijając powyższe zarzuty, pełnomocnik Skarżącej podkreślił, że przedłożone organowi pełnomocnictwo udzielone dla R.J. swoim zakresem obejmuje wszelkie działania faktyczne i prawne (tj. składanie oświadczeń woli, ofert i wniosków o dofinansowanie w imieniu spółki) zmierzające do zawarcia, zmiany, wypowiadania bądź rozwiązania umów z osobami trzecimi, handlowych, partnerskich, o współpracy i konsorcjalnych, w tym między innymi umów w ramach dofinasowania PO KL. Zakres pełnomocnictwa, jak podkreślono, daje uprawnienia analogiczne do uprawnień samego członka zarządu. Dalej autor skargi wyjaśnił, że z umów cywilnoprawnych zawartych przez Skarżącą z R.J. z 4 czerwca 2012 r. oraz z dnia 27 grudnia 2012 r. wynika, że do zakresu jej obowiązków należało zarządzanie realizowanymi przez Skarżącą projektami współfinansowanymi z Europejskiego Funduszu Społecznego – program Operacyjny Kapitał Ludzki, a jej stanowisko miało charakter biznesowy. Na mocy pełnomocnictwa i wspomnianych wyżej dwóch umów, R.J. zobowiązana była pełnić rolę nadzorczą i zarządczą personelem bezpośrednio zaangażowanym w realizacje projektów oraz podejmować decyzje strategiczne. Głównym jej zadaniem była reprezentacja Spółki we wszystkich działaniach dot. realizacji projektów współfinansowanych z EFS, a zadanie to nie było związane z konkretnym projektem. W ramach przedmiotowego projektu, wchodziła ona w skład Komitetu Zarządzającego (Sterującego) projektu. Przyjęty model zarządzania zakładał, że w skład Komitetu wchodzili Prezes Zarządu i Kierownik Biura Projektów oraz jeden pracownik wysokiego szczebla menadżerskiego. Tu – T.A., J.P. i R.J. Brak podpisów R.J. na dokumentach, nie świadczy, zdaniem pełnomocnika Skarżącej, że osoba ta nie wykonywała faktycznych czynności, a Wytyczne ani postanowienia Zasad finansowania POKL nie zobowiązują Beneficjenta do gromadzenia ,,potwierdzeń" faktycznego realizowania usług przez takie osoby. W związku z powyższym, wnoszący skargę wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra, ewentualnie również o uchylenie decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju i Finansów wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 .) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ) określanej dalej jako: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 poz. 1257) lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z treścią art. 134 p.p.s.a., sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie jest prawidłowość decyzji Ministra Rozwoju z dnia [...] września 2016 r. Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że jest ona prawidłowa. Ocena ta wynika z konfrontacji prawidłowo poczynionych ustaleń faktycznych z dyspozycjami norm zawartych w przepisach prawnych mających zastosowanie w sprawie. Materialnoprawną podstawę orzekania w rozpoznawanej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. Zgodnie z art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 podlegają zwrotowi przez beneficjenta wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy, z zastrzeżeniem ust. 8 i 10. Zgodnie z art. 184 ust. 1 u.f.p. wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3, są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu. Należy wyjaśnić, iż skarżąca [...] kwietnia 2012 r. zawarła z Województwem [...] - Wojewódzkim Urzędem Pracy w S. umowę o dofinansowanie projektu pt. "[...]’’ . Okres realizacji projektu został zaplanowany od 2 kwietnia 2012 r. do 30 września 2013 r., niemniej jednak w toku realizacji projektu Instytucja Pośrednicząca wyraziła zgodę na przedłużenie okresu realizacji do 31 marca 2014 r. Celem głównym projektu było wzmocnienie potencjału kadrowego 115 firm IT \j zakresie software oraz zarządzania projektami B+R i zespołami pracowników przez transfer wiedzy. . Na podstawie § 1 pkt 7 umowy o dofinansowanie, Skarżąca przy wydatkowaniu środków dofinansowania na realizację projektu zobowiązał się do stosowania aktualnych Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach PO KL. Zgodnie z wnioskiem o dofinansowanie, beneficjent założył rozliczanie w ramach kosztów pośrednich, rozliczanych na podstawie faktycznie poniesionych wydatków, koszty zarządu w wysokości 30.000,00 zł (1500,00 zł miesięcznie). Przeprowadzona kontrola ujawniła nieprawidłowości w postaci rozliczenia w ramach kosztów zarządu wynagrodzenia, współpracującej ze Skarżącą na podstawie umowy cywilnoprawnej, R.J. W ocenie organów orzekających w sprawie, Spółka nie wykazała, aby osoba ta podejmowała jakiekolwiek czynności związane z realizacją projektu czy jego monitorowaniem. Skarżąca nie zgadza się z tym stanowiskiem i twierdzi, że przedstawione przez nią dokumenty w sposób wystarczający wykazują faktyczne zaangażowanie w sprawowanie zarządu nad projektem. Należy też przypomnieć, że kwota 21.000 zł wypłaconego dofinansowania była przedmiotem postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z 7 lipca 2015 r. W sprawie zapadł w dniu 24 maja 2016 r. wyrok tut. Sądu oddalający skargę , do chwili obecnej nieprawomocny ( sygn. akt V SA/Wa 3742/15 ). Zdaniem Sądu, za niezasadne uznać należy zarzuty skargi w zakresie naruszenia przepisów postępowania. W szczególności nieuprawnione jest twierdzenie, iż organy dokonały dowolnej, wybiórczej oceny dowodów, wyprowadzając wnioski sprzeczne z materiałem dowodowym. Należy podkreślić, iż w żadnym z przedstawionych dokumentów Skarżąca nie wykazała, aby R.J. faktycznie wykonywała zadania, za które wypłacono jej zakwestionowane wynagrodzenie. Sąd podziela stanowisko organu, iż pełnomocnictwo udzielone przez Spółkę świadczy jedynie o tym, że R.J. miała formalną i prawną podstawę do tego, by reprezentować Skarżącą i podejmować w jej imieniu określone czynności faktyczne i prawne. Spółka nie wykazała jednak, iż pełnomocnictwo to po pierwsze kiedykolwiek zostało zrealizowane, po wtóre że jego realizacja wiązała się z realizacją projektu. Wskazane okoliczności nie zostały udowodnione w toku postępowania. Organ zasadnie powołał się przy tym na okoliczność, iż wszystkie zgromadzone dokumenty związane z realizacją projektu były w imieniu Spółki podpisywane przez inną osobę, tj. zazwyczaj przez J.P., działającego jako kierownik biura projektów oraz przez prezesa Zarządu T.A. Należy zauważyć, iż Skarżąca podpisując umowę o dofinansowanie projektu zadecydowała o rozliczaniu kosztów pośrednich, w tym kosztów zarządu na podstawie rzeczywiście poniesionych wydatków. Tym samym potwierdziła, iż to na niej spoczywa obowiązek wykazania, że wydatki te zostały przez nią faktycznie poniesione i okoliczność ta powinna zostać przez Spółkę udokumentowana. Również zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. należy uznać za bezpodstawny. Organ odwoławczy opisał bowiem dokładnie okoliczności faktyczne sprawy i wyjaśnił podstawę prawną wydanej decyzji. Skarżąca nie wykazała ponadto, aby wydając zaskarżoną decyzję organ naruszył zasady: pogłębiania zaufania do organów Państwa, przekonywania oraz szybkości postępowania. Wyczerpujące odniesienie się do zarzutów zawartych w odwołaniu oraz wykazanie argumentów przemawiających za prawidłowością wydanej decyzji wypełnia w należyty sposób dyrektywy art. 8 i art. 11 k.p.a. Organ w żaden sposób nie naruszył również wyrażonej w art. 12 k.p.a. zasady szybkości, przeprowadzając postępowanie w sposób sprawny, jednocześnie wnikliwie badając stan faktyczny i prawny sprawy. Za niezasadny Sąd uznał zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez uznanie, że wynagrodzenie wypłacone R.J., rozliczone częściowo w Projekcie w ramach kosztów pośrednich (kosztów zarządu), zostało wypłacone za usługę, która nie została wykonana, a poniesione wydatki nie były niezbędne dla realizacji projektu i nie miały z nim bezpośredniego związku, podczas gdy wydatki te spełniały wszystkie wskazane w powyższym przepisie warunki niezbędne dla uznania je za kwalifikowalne do dofinansowania. Należy zaznaczyć, iż przedłożone organowi rachunki do zawartej umowy zlecenia, opłacone przez Spółkę , nie stanowią dokumentów, które potwierdzałyby faktyczne wykonywanie funkcji zarządu w Spółce w ramach przedmiotowego projektu, a jedynie poświadczają, że określony wydatek został poczyniony. Tym samym, nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia podrozdz. 3.1.1. Wytycznych w zw. z art. 184 u.f.p. Nie jest przy tym trafne stanowisko Strony, iż obowiązujące w chwili realizowania projektu Wytyczne nie przewidywały obowiązku gromadzenia przez beneficjentów potwierdzeń wykonanych czynności. Zgodnie z Wytycznymi Rozdział 3 - Ogólne zasady kwalifikowania wydatków 3.1. Podrozdział 1 - Podstawowe zasady kwalifikowania wydatków, wszystkie wydatki poniesione w ramach PO KL są kwalifikowalne, o ile łącznie spełniają (m.in.) warunki: a) są niezbędne dla realizacji projektu, c) zostały faktycznie poniesione g) są udokumentowane oraz ii) zostały poniesione zgodnie z zasadami określonymi w Wytycznych. Opłacenie rachunku czy też faktury może stanowić dowód wyłącznie tego, że wydatek został faktycznie poniesiony ( Wytyczne Rozdział 3 - Ogólne zasady kwalifikowania wydatków 3.1. Podrozdział 1 Sekcja 1 ). Organ II instancji zasadnie wskazał przy tym, że koszty wynagrodzenia R. J. nie mogą zostać rozliczone jako koszty pośrednie projektu ze względu na to, że zgromadzone w sprawie dokumenty nie potwierdzały, aby ta osoba wykonywała faktyczne czynności zarządu, które w ramach takich kosztów miałyby być rozliczone. Tym samym analiza postanowień Wytycznych w zakresie tego, czy w ramach kosztów zarządu można rozliczyć wynagrodzenie pełnomocnika Spółki, a także czy wykonywany przez niego zarząd ma dotyczyć również innych projektów, czy ma obejmować działalność pozaprojektową, nie miałaby żadnego wpływu na treść decyzji. Wskazać przy tym jednak należy, iż koszty zarządu rozliczane w ramach projektu muszą dotyczyć wynagrodzenia osób, których zakresy czynności nie są przypisane do konkretnego projektu i nie ograniczają się jedynie do reprezentowania podmiotu w związku z realizacją projektu finansowanego ze środków unijnych, ale również w ramach innej działalności podmiotu. Koszty zarządu zaliczone do kosztów pośrednich obejmują bowiem jedynie wydatki na wynagrodzenia tych osób reprezentujących beneficjenta, których zakres obowiązków obejmuje również inne czynności z zakresu reprezentacji jednostki, nie dotyczące projektów współfinansowanych ze środków europejskich, w części dotyczącej danego projektu. Tak też koszty te definiują Wytyczne - zgodnie z Rozdziałem 4 Wytycznych Podrozdział 4 koszty zarządu to koszty wynagrodzenia osób uprawnionych do reprezentowania jednostki, których zakresy czynności nie są przypisane wyłącznie do projektu, np. kierownik jednostki. Nie jest tez zasadny zarzut wadliwego uznania, że to na Skarżącej ciążył obowiązek wykazania kwalfikowalności poniesionych wydatków i przedstawienie stosownych w tym zakresie dowodów. Zgodnie z podrozdz. 3.1.3.pkt 1 lit a-d Wytycznych wszystkie wydatki poniesione w ramach projektu są kwalifikowalne, o ile są niezbędne dla realizacji projektu, są racjonalne i efektywne oraz zostały faktycznie poniesione, dotyczą wykonanej usługi, a także zgodnie z lit. g powołanego punktu są udokumentowane. Obowiązek dokumentacji poniesionych wydatków wynika więc z treści Wytycznych, do stosowania których Skarżąca zobowiązała się w umowie. Nie jest też trafny zarzut, iż naruszenie Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków nie może być uznane za naruszenie procedur, o jakich mowa w art. 184 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, gdyż naruszenie to może dotyczyć wyłącznie prawa powszechnie obowiązującego. Należy wskazać, iż kwestia interpretacji pojęcia "naruszenie procedur" nie budzi w orzecznictwie sądów administracyjnych żadnych wątpliwości . I tak np. w wyroku z dnia 14 września 2017 r. w sprawie o sygn. II GSK 3381/15 Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, iż "przy interpretacji pojęcia "innych procedur obowiązujących przy ich wykorzystaniu" należy uwzględnić zarówno potoczne znaczenie wyrazu "procedura", jak i sposób uregulowania w prawie krajowym wdrażania programów operacyjnych. Reguły postępowania obowiązujące przy wykorzystaniu środków pomocowych zawarte w "Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki" wydanych m.in. na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz zawarte w Umowie o dofinansowanie, stanowią "inne procedury", o których mowa w art. 184 u.f.p. W przypadku naruszenia tych procedur, organ miał zatem podstawy do wydania decyzji określającej kwotę przypadającą do zwrotu"( LEX nr 2375468) . Podsumowując uznać należy, iż organ II instancji dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego uznając wydatki poczynione przez skarżącą za dokonane w sposób sprzeczny z obowiązującymi procedurami, w tym umową o dofinansowanie i postanowieniami Wytycznych, a także przestrzegał wskazanych reguł procesowych. Z akt sprawy i z uzasadnienia decyzji wynika, że zbadał on wyczerpująco wszystkie okoliczności faktyczne i dokonał obiektywnej oraz wnikliwej ich oceny. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.