V SA/Wa 3146/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Danuta Dopierała, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska – Urbaniak, Asesor WSA - Piotr Kraczowski (spr.), Protokolant - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2009 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania wizy pobytowej krajowej - oddala skargę - U Z A S A D A N I E N I E Wnioskiem z [...] października 2008 r. A. S. – obywatel U. – (zwany dalej: "Skarżącym"), wystąpił do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z wnioskiem o wizy pobytowej na podstawie art. 33 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz. U. z 2006 r., Nr 234, poz. 1694 ze zm.) na czas pobytu 90 dni. Wniosek uzasadnił tym, iż niespełna miesiąc przed złożeniem wniosku uległ nieszczęśliwemu wypadkowi, w wyniku którego doznał [...]. Złamanie jest na tyle poważne, że jest pod stałą kontrolą lekarską, w celu zapobieżenia powikłaniom. W chwili składnia wniosku Skarżący miał [...] na okres 8 tygodni, lekarz zalecił mu [...], unikać wszelkich sytuacji w których mogłoby dojść do przemieszczeń [...]. Skarżący jest zobligowany do częstych kontroli w celu ustalenia czy nie doszło do [...]. Podkreślił, iż w tej sytuacji podróż do kraju pochodzenia jest niewskazana, a nawet niemożliwa, gdyż zachodzi bardzo duże prawdopodobieństwo, że w jej trakcie dojdzie do urazu. Zaznaczył też, że w Polsce przebywa jego żona i tu ma zapewnione – w przeciwieństwie do U. – najlepsze warunki opieki i utrzymania. Do wniosku załączył zaświadczenie lekarskie z 6 października 2008 r. potwierdzające powyższe złamanie i informację, że Skarżący pozostaje nadal w leczeniu. Decyzją z [...] października 2008 r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców – na podstawie art. 33 ust. 1 w zw. z art. 46 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98. poz. 1071 ze zm.; zwanej dalej: "k.p.a.") odmówił Skarżącemu wydania wnioskowanej wizy pobytowej krajowej. W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że zgodnie art. 33 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach – cudzoziemcowi może być wydana wiza pobytowa krajowa, choćby zachodziły okoliczności, o których mowa w art. 42, jeżeli: 1) przepisy prawa polskiego wymagają od cudzoziemca osobistego stawiennictwa przed polskim organem władzy publicznej; 2) wjazd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niezbędny ze względu na konieczność poddania się zabiegom lekarskim służącym bezpośrednio ratowaniu życia, którym cudzoziemiec nie może zostać poddany w innym państwie; 3) wyjątkowa sytuacja osobista wymaga obecności cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 4) wymaga tego interes Rzeczypospolitej Polskiej; 5) istnieje uzasadnione przypuszczenie, że cudzoziemiec jest ofiarą handlu ludźmi w rozumieniu decyzji ramowej Rady z dnia 19 lipca 2002 r. w sprawie zwalczania handlu ludźmi (Dz. Urz. WE L 203 z 01.08.2002), potwierdzone przez organ właściwy do prowadzenia postępowania w sprawie zwalczania handlu ludźmi. Następnie organ podkreślił, iż wydanie ww. wizy pobytowej krajowej może mieć miejsce wyłącznie w wyjątkowych okolicznościach, określonych w pkt 1 – 5 ww. artykułu. Ustawa o cudzoziemcach przewiduje możliwość wydania ww. wizy pobytowej krajowej tylko w przypadku wystąpienia zdarzenia niezależnego od woli cudzoziemca i uniemożliwiającego mu opuszczenie terytorium Polski, a także w przypadku konieczności wjazdu cudzoziemca na terytorium naszego kraju, gdy wydanie wizy pobytowej w zwykłym trybie nie jest możliwe. W ocenie organu w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki do wydania Skarżącemu wnioskowanej wizy, ponieważ Skarżący nie udokumentował okoliczności o charakterze szczególnym, które uniemożliwiałby mu opuszczenie terytorium Polski. Organ zauważył, że z dołączonego do akt sprawy zaświadczenia lekarskiego nie wynika, że Skarżący nie mógł kontynuować leczenia w kraju pochodzenia oraz, że nie może odbywać podróży. W skardze z 20 listopada 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji lub o jego zmianę na jego korzyść na podstawie art. 132 k.p.a. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 33 ust. 1 pkt ustawy o cudzoziemcach oraz art. 7, art. 77 k.p.a. W jej uzasadnieniu Skarżący podniósł, że w jego przekonaniu samo rozpoznanie lekarskie stanowi potwierdzenie faktu, iż w chwili obecnej musi w sposób wyjątkowy dbać, aby nie narazić [...] na dodatkowe urazy mogące skomplikować proces zrastania się kości, a na takie urazy byłby szczególnie narażony właśnie w czasie podróży. Zdaniem Skarżącego jest to sytuacja, która wyniknęła niezależnie od jego woli. Na potwierdzenie faktu, że podróż może stanowić zagrożenie dla jego zdrowia załączył aktualne zaświadczenie lekarskie ze wskazaniem leczenia w Polsce (z 19 listopada 2008 r.). W ocenie Skarżącego zaskarżona decyzja nie uwzględnia wszystkich okoliczności sprawy i została wydana pomimo tego, iż jego sytuacja wypełnia przesłanki z art. 33 ustawy o cudzoziemcach. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, wniósł o oddalenie skargi podtrzymując ustalenia faktyczne i prawne, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej; "p.p.s.a."), sąd administracyjny rozpoznając skargę sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem i to na dzień wydania decyzji. W powyższym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy, w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, iż o uprawnieniach i obowiązkach stron postępowania wynikających z przepisów prawa materialnego rozstrzygają organy administracji, co oznacza, że sąd administracyjny nie ma uprawnień do udzielenia cudzoziemcowi wizy pobytowej, ponieważ Sąd bada wyłącznie legalność zaskarżonego aktu, nie może natomiast orzekać w sposób merytoryczny, przyznając określone uprawnienia lub zwalniając z nałożonych obowiązków. W świetle powyższego za pozbawione podstaw prawnych należy uznać postulat zawarty w skardze o zmianę decyzji na korzyść Skarżącego na podstawie art. 132 k.p.a. Podstawę materialno-prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 33 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym wiza pobytowa może być wydana cudzoziemcowi, mimo że zachodzą okoliczności, na podstawie których należałoby mu odmówić wydania wizy, jeżeli: 1) przepisy prawa polskiego wymagają od niego osobistego stawiennictwa przed polskim organem władzy publicznej; 2) wjazd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niezbędny ze względu na konieczność poddania się zabiegom lekarskim służącym bezpośrednio ratowaniu życia, którym nie może on zostać poddany w innym państwie; 3) zachodzi wyjątkowa sytuacja osobista wymagająca jego obecności na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 4) wymaga tego interes Rzeczypospolitej Polskiej; 5) zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że cudzoziemiec jest ofiarą handlu ludźmi w rozumieniu Decyzji Ramowej rady z dnia 19 lipca 2002 r. w sprawie zwalczania handlu ludźmi (Dz. U. WE L 203 z 1.08.2003), potwierdzone przez organ właściwy do prowadzenia postępowania w sprawie zwalczania handlu ludźmi. Zgodnie z treścią tego przepisu wiza pobytowa może być wydana cudzoziemcowi, mimo że zachodzą okoliczności, na podstawie których należałoby mu odmówić wydania wizy. Należy jednak podkreślić, iż wydanie ww. wizy pobytowej może mieć miejsce wyłącznie w wyjątkowych okolicznościach i nie może być interpretowane w sposób rozszerzający. Ustawa o cudzoziemcach przewiduje możliwość wydania ww. wizy pobytowej tylko w przypadku wystąpienia zdarzenia niezależnego od woli cudzoziemca i uniemożliwiającego mu opuszczenie terytorium Polski, a także w przypadku konieczności wjazdu cudzoziemca na terytorium naszego kraju, gdy wydanie wizy pobytowej w zwykłym trybie nie jest możliwe. Ponadto wiza pobytowa wydawana na podstawie cytowanego art. 33 ust. 1 służy legalizowaniu wyłącznie krótkotrwałych pobytów cudzoziemców, którzy znaleźli się w wyjątkowych sytuacjach, a ich pobyt w Polsce jest uzasadniony względami humanitarnymi lub losowymi. W ocenie Sądu w zaskarżonej decyzji organ administracyjny trafnie przyjął, że leczenia w Polsce [...] przez Skarżącego, nie stanowi wyjątkowej okoliczności, uzasadniającej wydanie wizy pobytowej krajowej na podstawie art. 33 ustawy o cudzoziemcach. Zważywszy, że z załączonego do wniosku zaświadczenia lekarskiego z 6 października 2008 r. nie wynikała konieczność prowadzenia tego leczenia w Polsce, ani też zachodził brak możliwości opuszczenia terytorium Polski. Także z załączonego do skargi zaświadczenia lekarskiego z 19 listopada 2008 r. nie wynika, aby brak było możliwości kontynuowania przez Skarżącego leczenia w kraju pochodzenia. Wskazać należy, że zalecenia lekarskie zawarte w zaświadczeniu z 19 listopada 2008 r. są zaleceniami standardowymi przy leczeniu złamań tj. wskazują na potrzebę unikania wysiłków złamaną kończyną, zalecają rehabilitację oraz kontrole lekarskie. Natomiast wskazanie, żeby leczenie odbywało się na miejscu, nie wyklucza leczenia w kraju pochodzenia. Przy czym zauważyć należy, iż krajem pochodzenia Skarżącego jest U., a więc kraj sąsiadujący z Polską, dobrze z Polską skomunikowany, do którego można dotrzeć różnymi środkami transportu, a więc podróż do kraju pochodzenia nie należy do szczególnie uciążliwych i długotrwałych. W związku z powyższym Sąd uznał, że organ administracyjny słusznie odmówił Skarżącemu wydania przedmiotowej wizy pobytowej. Za chybione Sąd uznał podniesione w skardze zarzuty o charakterze procesowym, ponieważ organ podjął kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Natomiast brak jest w sprawie uchybień proceduralnych, które w sposób istotny mogłyby wpływać na wynik sprawy. W związku powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.